Maandag....

Soms, heel soms kun je ook zomaar ineens een leuke maandag hebben. Want ondanks dat het nog geen kerstmis is, kun je ineens een leuk mailtje krijgen met een vroeg kerstcadeautje. En als je dan ook nog twee smsjes krijgt dat je favoriete band, waarvan het voortbestaan helemaal nog niet zo zeker was, toch een doorstart gaat maken omdat Hans Eijkenaar toegestemd heeft om als vast lid de drum te gaan bemannen. Tja, dan kan je maandag toch niet echt meer stuk toch?!?!?!

Ik zal dit ietwat cryptische stukje een beetje toelichten.Ik heb mijn reisvriend een tripje Ardennen cadeau gedaan ( en tevens mezelf natuurlijk ) Kreeg via groupon een leuke aanbieding. Kun je je eigen stad invoeren, en zo0 krijg je dagelijks leuke aanbiedingen binnen. Vaak om uit eten te gaan voor weinig, maar ik heb ook al kaartjes voor de halve prijs voor Bodyworld gescoord bv. Zitten vaak best leuke dingen tussen. En nu dus een super weekendje weg, en dat leek me een leuk cadeautje.

In zijn bedanksms schreef hij dus ook dat hij twee smsjes gekregen had dat Kayak door gaat!!!! Ja, dan kan de maandag niet meer stuk! Als het goed is gaan ze dus in 2011 een nieuw album maken en een tour.Ik ben heel erg benieuwd wat dat gaat worden, en super blij natuurlijk dat Kayak door gaat!

Tip van de dag: Beoordeel een dag pas alsie bijna om is

Beetje kleur in m'n leven

Het was al weer een poosje geleden, en het was ook echt wel weer hard nodig.... Ik had de verf al sinds ik in Duitsland boodschapjes was doen in huis, en toen was was het eigenlijk al veel te lang geleden.

Maar ja, soms heb je er gewoon de puf niet voor om te het te doen.Je haar verven heb ik het dan over natuurlijk.Maar het grijs begon nu echt de overhand te krijgen. Mijn *eigen* kleurtje is helaas uit de handel genomen, dus de makkelijke tijd van altijd hetzelfde pakje uit het rek grijpen is helaas voorbij. En dan moet je het gewoon doen met wat je kunt vinden. Dát lijkt me wel een aardig kleurtje....

Het is wel altijd rood, eenmaal een rode, altijd een rode, bovendien moeten mensen toch ergens een waarschuwing krijgen voor mijn soms licht ontvlambare karakter, dus het blijft rood. Maar ja, ik hoef natuurlijk niet te vertellen dat het ene rood het andere niet is......

Maar goed, het pakje lag er, dus maar aan de gang gegaan. Meestal als je de twee zaken mengt wordt het ene donker kleurtje, maar dit kleurde heel anders...... Maar ja, het was het enige pakje wat ik had, dus met de moed der wanhoop er toch maar in gesmeerd. Eerst al het grijs maar...... Ik was al een flink stuk onderweg toen ik zag hoe ontzettend oranje het werd. Ja, zo oranje als van de zomer zeg maar....Zo oranje als peentjes, als echt henna oranje

Hellupppppp, er begon zich toch wel een lichte paniek te vormen. Ik wil geen oranje haar hoor. Tuurlijk, iedereen weet nou zo onderdehand wel dat ik het verf, maar ik wil toch echt niet over straat met zo'n : "Owwww kijk daar dat geverfde hoofd eens lopen-hoofd"

Tja, goede raad is duur. Zal ik het er zo snel mogelijk uitspoelen, of toch maar laten zitten, en het nog even aankijken, hopen dat het alsnog goed komt?!?!?!

Ik heb voor dat laatste gekozen. Als het niet minder oranje wordt, tja, dan was de schade nu toch al gedaan, en wie weet wat er nog gebeurt. En dat was gelukkig een goede beslissing. Langzaam maar zeker werd het donkerder, en meer rood ipv oranje. En uiteindelijk is het misschien iets donkerder geworden dan mensen van mij gewend zijn, maar is het toch wel een mooie kleur.

All's well, that ends well

En zo had ik ook ineens ontzettende zin in een frisse neus. Gelukkig was ik niet de enige en zijn we in Lage Vuursche terecht gekomen. Een super leuk dorpje op de Utrechtse heuvelrug, waar je lekker kan wandelen, en daarna één van de vele gezellige restaurants van het dorpje binnen kunt lopen, voor een lekkere pannenkoek, glühwein, of waar je maar zin in hebt.

Tip van de dag: Zie de kleur in het leven......

Kerstfair

Gisteren was mijn zingende zus op de kerstfair van Ouderkerk aan den IJssel. Een klein dorpje hier aan de overkant ( vanaf mijn  durrepie gezien dan natuurlijk) van de IJssel, maar groots in het organiseren van een kerstfair. Je kon ongelimiteerd parkeren op een bedrijven terrein, en dan werd je met een huifkar ( helaas wel met tractor ervoor, geen paard!) naar de fair en weer terug gebracht voor het sympathieke bedrag van één eurie. Als je wilde kon je zelfs nog vaker op en neer, maar ja, zooo leuk was het nou ook weer niet

Ik zou er samen met dochter heen gaan, maar die had helaas door haar stage geen tijd. Gelukkig was mijn andere zus zo lief me op te bellen of ik nog ging en kon ik met haar en mijn zwager mee rijden. De tijd van het jaar, het onverwacht al zo *zware* weer en de drukte op mijn werk hebben een zware wissel op me getrokken, waardoor ook mijn weerstand het enigzins heeft laten afweten en ik buiten allerlei vervelende hormoonkwaaltjes nu ook nog met een flinke verkoudheid loop te worstelen. Dus veel energie om nog wat anders dan te werken heb ik eigenlijk niet. Ik was dus erg blij dat zus belde, anders was ik echt niet gegaan, en het was echt ontzettend leuk.

Er stonden echt super veel kraampjes, met allerlei gezellige kerstspulletjes, en uiteraard was er ook genoeg te eten en te drinken. En op zo'n killige avond een lekker glaasje glühwein er natuurlijk wel in.

Zingende zus zong de sterren van de hemel. Nou ja, het koor dan, want in een koor mag je er niemand bovenuit horen, en Jade is echt een geweldig koor! Zus staat aan de rechterkant, net naast de persoon met de witte jas aan.

 

Prachtig nummer dit natuurlijk, precies wat mensen nodig hebben in deze tijd. 

To make you feel my love......

Filmpje is weer niet de beste kwaliteit, maar het geluid is, op een piepje van de microfoon na prachtig. Het begon wat te miezeren terwijl we stonden te luisteren, maar dat gaf helemaal niets. Het geroezemoes om ons heen maakte het nog gezelliger. Het was echt kersterig. Het reuzenrad op de achtergrond met zijn gezellige lichtjes, en overal liepen mensen verkleed in Dickensstijl rond.

Uiteraard zongen ze voornamelijk kerstliedjes Dat hoort natuurlijk bij een kerstfair. Niet de meest favoriete van mijn zus vertelde ze me, maar het klonk toch echt super.

Na het zingen hebben we nog gezellig met z'n allen wat staan drinken. Glühwein, of warme chocomel met slagroom. Verder heb ik een leuk cadeautje voor mijn vader gescoord. Altijd zo moeilijk, die man wil helemaal niets meer hebben, maar hij is dol op zijn tuin, en zijn vogelhuisje. Dus met de moeilijke winter in het vooruitzicht heb ik een gigantische voederbol voor de vogeltjes voor hem gekocht.Ik weet zeker dat hij het leuk vind. Verder voor dochter nog een kerstratje gekocht. Eigenlijk een kattenspeeltje natuurlijk, en vannacht was hij idd al *geratnapped* door Aranel, die er al vanaf dat dochter hem gekregen had met een scheel oog naar had zitten kijken!

Verder rest mij dan alvast iedereen die mijn blog regelmatig leest ontzettend te bedanken voor alle aandacht en een fijn kerstfeest te wensen.

Tip van de dag: Helaas te laat voor Ouderkerk aan den IJssel, maar bezoek een kerstfair.

Geweldigste+fijnste+grappigste=........

Wat krijg je als je het geweldigste beroep ter wereld ( = werken bij de wijkverpleging) optelt bij het fijnste vervoersmiddel wat er is (=scooter) en het grappigste weer (= sneeuw)???

Da's duidelijk, te veel van het goede is echt niet goed! Vanmorgen ging het nog. Ondanks gebrek aan schuif en strooi-inzet van ook mijn eigen gemeente, met een beetje een omweggetje toch nog veilig op mijn werk aangekomen.Ik had al enigzins bezorgd op de buienradar gekeken, en dat beloofde niet veel goeds. En inderdaad. Halverwege de ochtend begin het weer enthousiast te sneeuwen.Nou is verse sneeuw niet direct een groot probleem, dus het was nog te doen.

Maar het bleef sneeuwen, en sneeuwen, en sneeuwen. En bovendien  zijn de vooruitzichten niet echt geweldig ( regen en ijzel....) dus heb ik maar weer asiel aangevraagd in mijn werkwijk. Moest nog wel *even* met mijn scoot terug naar huis ploeteren.Appeltje eitje dacht ik. Verse sneeuw is niet echt glad. En dat is ook wel zo, maaaaar. Als er maar genoeg ligt, gaat je scoot het vanzelf vervelend vinden

Een geluk bij een ongeluk is dan wel dat ik het hele fietspad zo'n beetje voor mezelf had. De weinige fietsers die ik tegengekomen ben zijn geen belemmering geweest, en andere scooters ben ik al helemaal niet tegen gekomen!

In het bos ben ik nog even gestopt om te filmen waar ik vandaag doorheen moest ploeteren. En dan? Dan komt de cavalerie.... Affijn, bekijk het zelf maar even

Ik klink een beetje vreemd, maar dat komt omdat ik mijn handschoen tussen mijn tanden geklemd had. Ik moest hem toch ergens laten!

Maar zo ziet *mijn* bos er dus uit als er plotsklaps flink wat sneeuw valt. Geen fietspaden of voetpaden meer te bekennen. Tenzij je geluk hebt.....

Tip van de dag: Denk met dit grappige weer ook eens aan de mensen die geen keuze hebben. Post moet bezorgd worden, thuiszorg moet doorgaan....

KMGP

Dit weer leent zich overigens wel super voor het KMGP gebeuren. Er zijn nu zoveel kleine moeites, groot plezier die we voor elkaar kunnen doen. Zo heb ik zowel gisteren als vandaag al iemand geholpen weer overeind te komen. Gisteren was een man in een scootmobiel omgevallen. Door de sneeuw zag hij de betonnen randjes niet, en dat vond zijn scootmobiel niet fijn. Gelukkig had hij zich niet bezeerd, en samen met dochter en nog een voorbijganger hebben we deze (dik 100 kg wegende ) meneer weer in zijn scootmobiel gekregen.

Vandaag was eigenlijk een soortgelijk verhaal, al was er dit keer gelukkig geen sprake van een scootmobiel. Een dame zag door de sneeuw de stoeprand niet en viel er prompt over. Haar man die haar te hulp schoot ging er bijna naast liggen. Samen hebben we haar gelukkig weer op de been gekregen., en wederom geen gewonden

Overigens leent dit weer zich ook voor de ietsje grotere moeite megaplezier. Stoepje vegen voor die oude buurvrouw(man), een boodschapje meenemen voor de mensen die er slecht uit kunnen, asiel verlenen aan gestrande wijkverpleegsters,kortom genoeg te bedenken

Tip van de dag: Steek waar je kunt een helpende hand toe

Gevoelstemperatuur

Als scooterist moet je natuurlijk behoorlijk winterhard zijn. En dat kost even tijd. En toen ze het gisteren over gevoelstemperatuur hadden moest ik eigenlijk een beetje gniffelen.Mijn letterlijke gedachten waren : "Wat een onzin!" Maar daar ben ik vandaag wel een beetje op terug gekomen. Brrrr, ik heb het zo koud gehad.

Maar toch. Wat is dat nou, die gevoelstemperatuur?!?!?! Het voelt als 17 graden onder nul.... Dat was het in Noorwegen toen ik daar op wintervakantie was ook, die dag met dat zonnetje. Maar dat voelde toch echt een stuk beter dan vandaag. En hoe zit het met die gevoelstemperatuur, als je van (bejaarden)warm huis, de kou in gaat, weer een (bejaarden)warm huis in, om vervolgens nogmaals op die scoot te stappen. En dan heb ik alleen mijn eerste twee klanten benoemd uiteraard. Ik heb vandaag zo'n 15 mensen geholpen, nog even naar de apotheek geweest, en uiteraard ook nog even op kantoor.

Het scheelt zeker een stuk waar de scoot staat. Staattie op een windhoek, of lekker in de luwte? Maar een klein stukje zonder handschoenen is op dagen zoals vandaag een no-no!

Waar het verder ook goed voor is, in iedergeval voor een gezellig praatje. Want in elke lift, en bij ieder klantenbezoek was de kou hét onderwerp van gesprek

En wat mij betreft? Geef mij maar een windstille -10 met een zonnetje. Alleen worden lieverkoekjes vrees ik gebakken, zoals mijn moeder mij vroeger altijd voorheild......

Tip van de dag: Bescherm je extremiteiten

Werkelijkheid

Ik geloof dat ik er eens eerder over heb geblogd. De werkelijkheid, de waarheid, en hoe we die kleuren met de bril die we zelf op hebben. Ik heb het over mijn overpeinzing van 1 oktober  Waar de zeven leerlingen allemaal hetzelfde zien, maar allemaal iets verschillends waarnemen.

Maar goed, hoe kom ik hierop? Mijn verslag van het Pim Koopman Tribute concert  heeft het Kayakforum bereikt. En degene die het daar geplaatst heeft was er niet zo erg over te spreken. Althans, hij noemde het dan wel heel opvallend, maar schreef er alleen het volgende commentaar bij 

 

Ik schrik altijd enorm van dit soort kritiek. Want het laatste wat ik wil is cru zijn. Het was ook absoluut niet ongevoelig of zo bedoelt. Gelukkig waren er anderen die dat anders zagen

( Als de tekst niet zo goed te lezen is, even op de foto klikken, dan is het waarschijnlijk makkelijker  )

En toen schoot  mij het verhaal van de zeven waarheden weer te binnen. Om te beginnen wil mijn blogregels nog eens aanhalen, en in deze losjes regel 4a. Het gaat hier natuurlijk ( nog niet?!?!?) om een (door mij gevoerde) discussie, maar heel gewoon om mijn persoonlijke beleving. En dan ben ik heel eerlijk, gekleurd door mijn eigen bril. Misschien heb ik bij Ton wel iets gezien wat ik zou *willen* zien.

Maar interessanter vind ik eigenlijk dat deze persoon mij cru noemt. en dat die andere persoon mijn verslagje *duidelijk* herkent als betrokken en hart onder de riem stekend ( al dacht hij dan wel dat ik een man was ) En dan kom ik maar weer eens met de aloude cliché: Wat iemand over een ander zegt, zegt meer over hemzelf, dan over de persoon waarover hij het zegt! Ik heb de discussie over mijn blog helemaal gelezen, en kan me niet geheel aan de indruk onttrekken, dat de Dhr van het eerste commentaartje een tamelijk uitgesproken mening heeft, al heeft hij later wel gemeld dat het een kwestie van smaak is, of je mijn verslag van het concert goed/mooi vind. En daar kan ik me uiteraard wel in vinden. Over smaak valt immers niet te twisten.

Wat ik overigens wel met deze overpeinzing wil zeggen is: Weest voorzichtig met wat je over een ander zegt. Besef dat er altijd een spiegel tussen staat, en dat je soms terug geeft wat je in dat spiegelbeeld ziet.......

Kayak heeft daar zelf een prachtig liedje over. helaas niet op youtube te vinden, dus hier alleen de tekst:

The mask and the mirror

In this game of mask and mirror

It’s hard to tell who’s looking back

Hiding dreams that can’t be hidden

‘Till one of us begins to crack

I’m nothing but a mere reflection

Of the image I’m supposed to be

With every step in my direction

The gap widens eternally

That’s how you will remember me

We’ve seen the view from every angle

Ploughing through these barren fields of dust and danger

But only losing time

For love is like the sweetest strangle

A compass that will guide the lost and weary stranger

A beacon for the blind

And those who stayed behind

A little symphony of secrets

A juggler’s only sleight of hand

Here to catch me at my weakest

But bound to break me in the end

Never to be heared again

And the mirror fades away

To labyrinths of imperfection

Can’t you see I’m trapped in this place

A name without a face

The mask and the mirrir

Yes the mirror fades away

Lost whitin my own deception

Now look what I’ve become

A song witin a song

The mask and the mirror

Een prachtig nummer van de cd Coming up for Air.

Tip van de dag: Weest voorzichtig met kritiek.