Haast

Nog niet zo lang geleden heb ik het -zevenminutenverhaal- nog opgeschreven, ter lering ende vermaak van allen ( dat hoop ik tenminste!) En vandaag had ik het weer. Nee, ik had zelf geen haast, maar ik werd er wel mee geconfronteerd. En met de juiste bui en instelling kan haast een vermakelijke zaak zijn.

En dat laatste besef je natuurlijk pas als je zelf verre van haast hebt. Het is werkelijk ongeevenaard zalig weer, en bovendien is de avonddienst op het ogenblik zo rustig, dat ik alle tijd had. Dus geheel tegen mijn eigen gewoonte in heb ik me eens aan de max snelheid voor scooters op de openbare weg, binnen de bebouwde kom gehouden. Gewoon, zomaar, om van het heerlijke weer te genieten ( het wordt eindelijk weer ietsje frisser, en bovendien, rijden op de scoot is nu herlijker dan heerlijk!)

En dan zie je pas, hoe grappig haast kan zijn. Notabene een auto met bagagekoffer, en helemaal volgepakt, kwam als een dwaas op mij afgereden. Ik braaf aan de kant, hij er langs, om vervolgens heel hard op de rem te moeten stampen, voor de volgende brave burger, die net als ik blijkbaar geen haast had.

Om te beginnen vroeg ik mij af of deze mensen hun vakantie niet helemaal verkeerd beginnen. Racen in de bebouwde kom?!?! Om ehhh zeven seconden te verdienen? Volgens mij kun je beter je vakantie gelijk in laten gaan op het moment dat je in de auto stapt, en je daar al te onthaasten.

Maar goed, ik ken het wel. Als je zelf haast hebt, lijkt het wel of de hele wereld ( vaak het overige verkeer) alleen maar zit te (*&^$ op de weg, en er alleen maar is om jou in de weg te zitten. Vijftig is natuurlijk AB-SO-LUUT een ontoereikende snelheid om überhaupt ergens te komen. Dat je er maar seconden mee wint, dat doet er niet toe. Voor het gevoel gaat het echt véél sneller als je het gas een stuk dieper intrapt. Of in mijn werk bijvoorbeeld. Haast/het druk hebben, werkt zo contra productief. Want door gehaast te doen krijgen de mensen vaak het idee dat ze wat te kort komen, en pakken dus juist wat meer tijd, ergo, je bent juist langer bezig.

Ik weet niet van wie de wijze uitspraak komt, maar vroeger thuis hoorden wij die nogal eens:

Alleen rust kan je redden

En dat blijkt maar weer eens een waarheid als een koe!

Tip van de dag: ....3x raden ;-)

.

Expeditie Robinson 2011

Eindelijk ga ik het dit seizoen over Expeditie Robinson hebben. Waarom ik het er nog niet eerder over heb gehad deze keer?Omdat ik het eerlijk gezegd een beetje een flauwe boel vind dit jaar. Ik weet niet precies hoe het komt, maar de kandidaten komen niet echt tot leven, er zitten, behalve de opgevers, niet echt mensen bij die er voor mij uitspringen.

Maar langzaam maar zeker begint het dan toch een beetje te komen, en de laatste aflevering vond ik dan ook wel heel erg bijzonder.Ik heb hem vandaag voor de tweede keer gezien, want dochter had hem nog niet gezien. En ik vond hem weer net zo bijzonder als toen ik hem voor de eerste keer zag.

Er zijn wat mij betreft nu twee mensen die ik de overwinning bijzonder gun. Om te beginnen met de eerste, Tanya. Zij heeft heel wat daagjes alleen in de verliezers grot doorgebracht. Waar anderen braken, of niet eens naar toe wilden ( Freddie....looserrrrr) heeft zij het als eerste voor elkaar gekregen toch vuur te maken, en al brak de eenzaamheid haar bijna, ze heeft het volgehouden. Heel bijzonder voor ER was dan ook de afvallers*race* Geen strijd, niks, nee, gezusterlijk hielp Deborah haar naar de overwinning. Gezellig stonden ze samen vuur te maken, en moedigde Deborah haar zelfs nog even aan. Nog nooit vertoond, want uiteindelijk waren er drie dames die terug hadden kunnen komen.

En dan de tweede die ik het zo gun. Da's Jochem. Ok, hij is sociaal misschien een beetje onhandig, maar de twee konkelaars Kobe en Nico zijn zichzelf gelukkig eindelijk tegen gekomen. Beide hadden ze zat stemmen om mee te moeten doen aan de afvallers race, en zelfs toen probeerden ze tussen neus en lippen de situatie naar hun hand te zetten door samen te werken spannen. Helaas (?!?!?) voor Kobe, kon dat niet voorkomen dat Jochem ( die niet eens doorhad dat hij tegengewerkt werd) net voor zijn neus de laatste plek in de samensmelting pakte.

EXIT KOBE

Samen met deze zeer verschillend uitgevoerde races zat er ook een geweldige Quote in deze aflevering. Op het samensmeltings-eiland zijn drie immuniteit munten, maar ze zitten verstopt.... En daar had Patrick het volgende over te vertellen:

Het leuke van iets verstoppen is dat mensen het vinden.Da's het leuke van verstoppen. Wat niet leuk is aan verstoppen, is dat je het niet kunt vinden. Dan is de lol van verstoppen weg.

Dus mijn lol is weg

En toen de kop van Jochem erbij... Want die had al een munt gevonden, maar die snapt inmiddels ook wel dattie dát beter niet kan vertellen

Tip van de dag: Zoek en gij zult vinden, vind gij niet dan is het zoek.....

Verbazing

Soms heb ik van die momenten. dan kan ik niet anders dan verbaasd, zelfs verbijsterd, zijn. Wat kunnen mensen elkaar toch nare dingen aandoen. En weet je? Ik prijs me gelukkig dat me dat zo verbaasd. Het feit dat ik zulk soort dingen niet eens kan verzinnen, doen me goed. Alleen al maar omdat dat betekend dat ik zelf best wel aardig in elkaar steek.

Tuurlijk doe ik ook wel eens iets lelijks, haal ik mijn gram, omdat ik vind dat iemand mij te kort heeft gedaan of naar behandeld. Maar vergeleken bij wat ik zo af en toe hoor zijn dat maar plagerijtjes, of iemand op zo'n manier de spiegel voorhouden dat diegene zelf wel inziet waar hij of zij mee bezig is. is dat mijn taak om te doen? Nee, absoluut niet, maar ja ook ik ben maar een mens, en het is heel menselijk om af en toe genoegdoening te zoeken.

Maar goed, ik heb het nu over mensen die willens en wetens een ander kapot proberen te maken, om redenen, waarvan zij vinden dat die dat rechtvaardigen.Tja, wat doe je er aan, wat doe je ermee? Helemaal niets denk ik.

Ik geloof in karma. Wat ik daarmee precies bedoel? Alles wat je doet komt uiteindelijk bij je terug. Het is geen exacte wetenschap, het is geen spaarbank, waar je een saldo op kunt bekijken. Het is niet zo : Nu heb ik 3x goed gedaan, nu komen er alleen nog maar goede dingen op me af.Was het maar waar. Leven is voor mij ook een soort test. Ik heb geen flauw idee waarvoor, want ik geloof niet dat ik in een leven na de dood geloof. Maar goed, wat ik al schreef,wat ik wel zeker weet dat ik geloof, is dat er altijd een soort van *afrekening* is. Uiteindelijk, en al heb ik geen flauw idee hoe, zul je met je eigen daden geconfronteerd worden.

En dat maakt dat ik toch wel zo veel mogelijk mijn best doe om niet opzettelijk een ander pijn of verdriet te doen, zonder daar mijzelf te kort mee te doen.En dat valt niet altijd mee, want kiezen voor jezelf is niet altijd even makkelijk, en word je ook niet altijd in dank afgenomen.

Ach ja, wie heeft er gezegd dat het leven makkelijk is? Ik niet hoor, ja leuk, dat heb ik wel gezegd, maar dan moet je wel zelf de slingers ophangen  En zoals ik als tip in een reactie kreeg:Blijf de slingers vervangen, zo blijft het feest. En verder wens ik me te blijven verbazen over mensen die over de ruggen van anderen denken gelukkig te kunnen worden, of plezier hebben in het (trachten) kapot te maken van anderen. Daar heb ik eigenlijk maar een ding op te zeggen.Ik ben het helemaal met Eleanor Roosevelt. ( Tevens de Tip van de dag)

(Dit is trouwens één van mijn Wise words kaarten, een set van 52 kaarten, met foto's van mezelf, licht bewerkt, met allerlei wijze quotes, die mij op de één of andere manier erg aanspreken. Zo af en toe schud ik de stapel, en kies er een kaartje uit, of zoals in dit geval, zoek ik er één uit die gewoon bij het verhaal past.Deze kaarten zijn te vinden op mijn Twwotw-blog. Iedere week plaats ik er één.) 

Hell

Gisteren hoorde ik op de tv een uitspraak. Ik ben natuurlijk dol op wijze woorden, en vind het heerlijk als ik een gedachte of een (voor mij) waarheid, in een mooie zin, of treffende woorden, verpakt hoor.En soms zijn dat precies de woorden waar je al een poosje naar zocht. Een antwoord op gepieker zeg maar.

"Dante's definition of hell: Proximity without intimacy."

In drie kleine woordjes mijn ergste nachtmerrie samengevat. Nabijheid zonder intimiteit. En dan heb ik het natuurlijk  niet over de nabijheid van collega's of vage kennissen of zo Al kun je daar soms ook heel intieme momenten mee delen. Want intimiteit is natuurlijk niet alleen maar dat wat er in de slaapkamer afspeelt. Daaronder valt voor mij ook weten wat de ander bezighoud, en daar zo af en toe ook eens naar vragen. belangstelling, maar dan op het (heel) persoonlijke vlak.Of een knuffel, of een kus, zomaar ineens tussendoor. Lekker tegen elkaar aan op0 de bank een film kijken, zulk soort intimiteit.

Ik heb het er volgens mij al eens eerder over gehad. maar ik kan mij velen malen eenzamer voelen als ik tussen de mensen ben, dan als ik alleen ben. Alleen zijn is niet per definitie eenzaam zijn. Zeker niet. Ik kan dan ook goed alleen zijn, en mezelf prima alleen vermaken. Maar -Proximity without intimacy-, dat heeft Dante heel goed gezien, dat vind ik geloof ik het ergste wat er bestaat.

Dames in de dop

Ook ik maak me zo af en toe *schuldig* aan het kijken van dit soort series. Expeditie Robinson, Dames in de dop, die vind ik dus leuk! En Dames ( en heren dit jaar) in de dop is weer begonnen. Nou er is natuurlijk now way dat ik het voor elkaar krijg om elke madiwodovrij van 20:00 tot 20:30 voor de buis zit, dus lang leve uitzending gemist!

Ik vind het trouwens wel wonderlijk dat mensen, die zichzelf voor zo;n programma opgeven , zeker in het begin, zo verschrikkelijk weinig gemotiveerd zijn,Maar goed dat terzijde. Vandaag heb ik helemaal in een deuk gelegen. Er werd een zogezegde *nulmeting* gedaan. Daar werden de "dames" en "heren" een aantal vragen gesteld, om er zo achter te komen hoe hoog de algemene kennis en beschaving was. Er werd niet gezegd of de antwoorden goed of fout waren. Super grappig!!!

Op een gegeven moment zei de lerares dat Lindsey verrassend weinig wist , maar ja, als je in een amuse leeft dan weet je natuurlijk ook niet waar de pyrineden liggen. Even voor de duidelijkheid. Lindsey had op de vraag: "Wat is en amuse?" geantwoord: "Ja, dat is een soort wereld wat niet ehhh, wat niet echt is, ofo, zoiets??? En die pyrineden, dat was een foto van de pyramiden met de vraag waar die lagen. Waat ze dan wel weer tamelijk spitsvondig op reageerde met : Dat zijn de Pyrineden, nou, dat zeg ik  wel, Egypte, maar ze kunnen ook op de grens van Frankrijk en Spanje staan!". Waar die Pyreneeën liggen, dat weet ze dan toch ergens weer wel!

Nou hoop ik dat ik met dit blog niet de woede van Lindsey op mijn hals heb gehaald, want zoals zij zelf al zei: "Ben geen lachende mandarijn als ik je niet mag...."

Tip van de dag: Waarschijnlijk is het damesachtiger om te zeggen dat je iets niet weet.....

Slecht nieuwsgesprek.......

Vandaag voor mij de eerste in de reeks Quotes. Mijn nicht heeft dit label er ook al op staan, maar tot nu toe had ik  er nog geen, die zo leuk was, ter beschikking. Ik neem U mee door een telefoongesprek:

Dochter: Pahap.... hoe duur was dat toen ook al weer, een voorvork repareren?
Vader: Ja, dat ligt eraan, hoe krom of dattie is, hoezo?
Dochter: Tja, mijn wiel loopt aan tegen mijn spatbord, dus dan weet ik bijna wel zeker dattie krom is.
Vader: Ow, maar als hij aanloopt, dan staat de voorvork haaks.Maar dat komt niet van ene beetje tegenwind.....
Dochter: Nee dat klopt!
Vader: Maar dan heb je achterop een auto gezeten, kan dat?
Dochter: Dát zou kunnen....... Maar dat was het niet. Er stond ineens een hond midden op het fietspad. Ik zat lekker weggedoken achter mijn scherm, en ineens was hij er......

Goed, de rest van het gesprek zal ik U verder besparen, dat was oplossingsgericht.

De hond is er niet zo heel erg goed afgekomen. Voor zover we nu nog weten heeft hij naar alle waarschijnlijkheid ene gebroken poot. Gelukkig is dochter wel overeind gebleven, maar naar alle waarschijnlijkheid is wel haar voorvork krom dus. Straks maar even bellen met baas van de hond. Want hoe zielig ik het ook vind, ik ben ook wel een beetje boos. Baas was overigens redelijk genoeg gelukkig en bezweerde dochter dat het niet haar schuld was, en dat hij al het idee had dat het ooit moest gebeuren. Ik heb me in het bos ingehouden, maar ik vind het wel super onverantwoord dan van zo'n hondenbaas dat hij zo'n hond dan toch los laat lopen. regenachtig, tegen de schemer, zwarte hond. Voor het zelfde geld had mijn dochter wel een hele lelijke schuiver gemaakt, en had ik nu naar het ziekenhuis gemoeten. Om nog maar te zwijgen over het feit dat je er nooit beter van wordt als je (oude) scooter dit soort schade op loopt....

Straks dus bellen. Even horen hoe het met de hond is afgelopen en hoe verder. Dochter is dus voorlopig even scooterloos helaas. Erg lastig, maar ik heb liever dit soort lastig, dan dochter met ene gipsen pootje

Tip van de dag: Als je je hond niet onder apél hebt, hou hem dan maar gewoon aan de lijn............