Naar de bollen

Zondag was het eindelijk weer eens zo ver. Een Tourtocht met de club. Het was heerlijk weer, en we zouden naar de bollen gaan, een onverslaanbare combinatie zou je denken.

En dat was het ook. Om negen uur (heerlijk luxe) verzamelen voor de flat. Daar reden we, met scooterbuur voorop, met tien man richting Avifauna, het volgende verzamelpunt.Leuk hoor, hernieuwde kennismaking met oude leden, en ook wat nieuwe leden die ik nog nooit gezien had. Uiteraard werden vooral Toto en Lucky door iedereen hartelijk begroet!

In Avifauna stond weer een clubje te wachten. Even koffie gedronken, en hup, weer verder richting begin Bollentocht.

Uitendelijk waren we met achttien (!) man/vrouw. Het paste niet eens op een 'normale' foto, dus maar een panorama.

We hebben eerst gezellig met elkaar een bakkie gedaan, en de mensen die daar behoefte aan hadden, hebben ook wat gegeten. Lucky had natuurlijk nieuwe vrienden gemaakt. Want als er iets te bietsen valt, zit ze altijd met haar neusje vooraan. En ze trof het uiteraard weer, er 'viel' nog wel wat naar beneden. Zelf heb ik gelijk de kans genomen wat mooie foto's te maken.

Ik ben nl gek op de 'harten'van tulpen. Ik kan daar werkelijk geen genoeg van krijgen.Iedere tulp heeft toch weer een ander patroon, andere kleuren. Ik kan me hier echt in verliezen. Uiteraard was er tijdens de tocht geen tijd om zo'n uitgebreide rapportage te maken, dus bij deze een filmpje, van de 'oogst' van een dagje Keukenhof.

Gelukkig waren er zat fotomomentjes, al is het soms best lastig om veilig met een groep van achttien scooters te stoppen. En het was natuurlijk geweldig weer, dus veel bollenkijkers, fietsers en wandelaars.

De bollenvelden. Zoiets oerhollands, en toch hadden meerdere van onze groep het nog nooit gezien, waren nog nooit naar de bollen geweest. Behalve misschien in mijn vroegste jeugd, wat ik mij dus echt niet kan herinneren, heb ik ze zelf ook pas in 2004 voor het eerst echt gezien. En in de afgelopen jaren had ik wel het voornemen om de bollentocht te gaan rijden, maar is het er nooit van gekomen. Want zo lang bloeien de bollen nou ook weer niet, of het was al weer voorbij eer ik ( toentertijd we, met iemand anders...) er aan toe kwam. 

Maar goed, zo niet dus dit jaar! Eindelijk naar de bollen. En wat was het geweldig, de kleuren, de geuren, en alle toeristen, die ondanks bordjes "Do not enter"toch tussen de bloeiende tulpen doken, om hun mooiste foto's te maken!




Wat zie je iedereen dan toch genieten!



Ok, nog één keer, de groepsfoto's. Ze staan er in de collage wel bij, maar toch ook leuk om nog even apart te laten zien.

Want het was een super leuke groep, en we hebben een ontzettend gezellige dag gehad.


Bijna aan het eind van de tour kwamen we nog langs "Onder de pannen", een Hans-en-Grietje-waardig huisje. Zoooo schattig, dat moest natuurlijk ook nog vastgelegd worden....

Toen de tour er op zat, moesten we natuurlijk ook nog naar huis, en dat hebben we weer onder leiding van scooterbuur gedaan.

Alles bij elkaar was het een heerlijke, maar toch ook een knap vermoeiende dag. Toen ik op de bank zat dacht ik dan ook: Ik ben naar de bollen geweest, maar nu ben ik naar de knoppen

Tip van de dag: Geef al je zintuigen een mooie dag en ga naar de bollen ( niet te lang wachten, want dan zie je idd alleen nog maar bollen )

Kwakjeswater

Opzoeken: KWAKJESWATER

1. KWAKJESWATER
   1) Water in Nederland 

Mensen en hun stokpaardjes. heerlijk kan dat toch zijn, zeker als de stokpaardjes van hetzelfde ras zijn. Zo bleek de dochter van een klant van mij de oprichtster en bestuurslid van de  Stichting natuurvrienden Capelle. Alwaar ik dus ooit een geweldige vleermuis excursie heb meegelopen. Heerlijk natuurlijk om met zulke mensen te praten, want natuur, daar kan ik geen genoeg van krijgen.

Na enig heen en weer gepraat kwamen de vogels ter sprake, en dat ik momenteel de zilverreiger mijn aandacht zo heeft. Omdat die nog te zeldzaam en te schuw is, om mooie foto's te schieten. Zo vroeg zij, of ik bekend was met het kwakjeswater in Hellevoetsluis.Nou, ehh, nee, niet dus. "Nou, daar moest ik dan echt maar eens heen gaan."Een prachtig natuurgebied, waar talloze verschillende vogels, en o.a. een kolonie lepelaars huizen, waaronder dus ook de zilverreiger.

Uiteraard was mijn interesse gewekt, en omdat het gisteren ondanks sombere voorspellingen verschrikkelijk mooi weer was ( hier in de regio in iedergeval wel!) zijn we erop uit getrokken. Dus eerst op internet gezocht, maar eerlijk gezegd werd ik niet veel wijzer door de zoekterm *kwakjeswater* Zoals je ziet, het is een water in Nederland, ergo dat kan net zo goed de sloot hier achter zijn.

Maar goed, ik wist dat het bij Hellevoetsluis was, en dat weet ik wel te vinden, en met een Hollandse mond kom je altijd wel waar je zijn moet. En natuurlijk is dat ook gelukt, en daar zagen we waarom de zoekterm *kwakjeswater* niks specifieks opgeleverd had....Omdat het natuurgebied nl heel deftig Het Quackjeswater heet!

Wat een geweldig natuurgebied is dat zeg! Om te beginnen, heerlijk rustig. We zijn welgeteld drie mensen tegen gekomen. En ik kon mijn fotografen/natuur-hart ophalen.

Ik geloof dat deze me nooit verveeld, de bloesem van de braam, met zijn lieve meeldraadjes...

En al heel snel daarna werd ik super enthousiast. Wat of welke het was wist ik niet, maar ik was er van overtuigd een wilde orchidee-soort zag. Uiteraard met mijn knietjes in de drassige grond, want die moest goed op de foto gezet worden!(Het blijkt inderdaad een (zeldzame!) moeraswespenorchis te zijn.)


Maar of het nou zeldzaam is, of in overvloed aanwezig, ik kan overal van genieten.

Wat ook geweldig is aan dit natuurgebied, is dat er een uitkijkpunt is, met een verrekijker en al ! En daar heb je een prachtig zicht op o.a. de lepelaar- en aalscholverkolonies.

Dat geduld wordt beloond, werd maar weer eens bewezen, want uiteindelijk vloog er dan toch ook nog ene zilverreiger langs. En dat lepelaars en zilverreigers makkelijk uit elkaar te houden zijn als ze vliegen tonen de volgende foto's wel aan.

Na een flinke poos te hebben genoten van het vliegende en zwemmende deel van de wandeling zijn we weer verder gegaan. Genoeg te zien daar.

Had ik al verteld over de rust daar?!?! Als je gaat zitten, hoor je werkelijk alleen de vogels, en verder helemaal niets anders.Prachtig afwisselend bosachtig, moerassig, duinachtig gebied, groot genoeg om je een hele poos in te verliezen. En wat natuur betreft kom je van alles tegen. Toen ik probeerde een foto van jonge vogels te scoren ( ooo hoe frustrerend, je hoort ze volop, maar je ziet ze niet!) jaagde ik met mijn allesbehalve vederlichte tred nog een ree uit de bosjes. Die heb ik dus zelf helaas niet gezien, omdat ik gespitst was op de jonge vogels, maar vriend, die geduldig stond te wachten, zag de ree wegspringen.

Overigens hebben we braaf Toto de hele wandeling aan de lijn gehouden. In een gebied als dit een must, want we hebben ook een aantal ganzen diep in het bos aangetroffen. Je moet er toch niet aan denken dat je hond die bespringt!.

Maar ondanks dat Toto aan de lijn zat heeft hij het prima naar zijn zin gehad. Zo was het voor ons allen een alleszins bevredigende middag. Zeker toen ik vlak voor we weer op de scooter stapten ook nog een stel groene spechten zag vliegen.

Tip van de dag: (vooral voor natuurliefhebbers!): Doe eens een dagje Quackjeswater.

Zomer in Zeeland, part three

Geen vakantie compleet zonder een beetje drama natuurlijk. Tenminste bij mij hoort dat wel, dus zo ook deze vakantie. Het begon woensdag heel onschuldig. Wederom een zonovergoten dag, weer eenstukje warmer. Vandaag hadden we besloten op Schouwen Duivenland te blijven. Geen kilometers vreten, lekker richting Burgh-Haamstede, Renesse en dan ergens aan het strand zitten.....

Dát hebben we echter nooit meer bereikt, maar daar straks meer over....

We hebben natuurlijk niet de rechtstreekse weg genomen, eerst nog genieten van het prachtige landschap.

Ok, Zeeland is voornamelijk plat, maar er liggen leuke dorpjes, waar overal wel iets te zien is. Vlak na deze foto hoorde ik achter me een onheilspellend geluid, en vlak daarna getoeter. vriend was gestrand. scooter wilde ook echt niet meer starten...

Gelukkig stonden we op een prima plekje om op ons gemakje te bekijken wat er nu eigenlijk loos was.En dat was gelukkig simpel. De bougie lag er uit, en dat is gelukkig snel verholpen, dus na de hond lekker te hebben laten lopen weer verder. We waren vlak bij Renesse, en het was wel tijd voor de lunch, dus on y va....

Maar vlak voor Renesse sloeg het noodlot weer toe. Weer bougie eruit. Hmmm, dat gaf te denken. Bougie goed nagekeken, en inderdaad, het schroefdraad zag er niet al te best uit, dus ik op mijn wel rijdende scootertje op bougie jacht.

Tja, en dat is in Zeeland echt niet zo simpel. Ik dacht, Renesse, durrep waar al de jeugd in de zomer vakantie komt vieren, daar moet wel een scooter zaak te vinden zijn. Niet dus! Dichtstbijzijnde zaak waar ik een bougie kon kopen was Burgh-Haamstede, dus sprong ik, na vriend gebeld te hebben, weer op de scoot. Om even over half één kwam ik daar aan, maar de Zeeuwen zijn nog slim en hebben tussen de middag gewoon een uur pauze. Zaak dus pas om één uur weer open.

Maar goed, uiteindelijk dan toch die bougie te pakken gekregen en weer terug naar Renesse. Daar zat Vriend met hond relaxt op een terrasje. Dat plekje heb ik ingenomen, een heerlijke kop koffie met een echte zeeuwse bolus besteld, en vriend is de scooter gaan repareren.

Dachten we..... Want het probleem was dus niet de bougie, maar de cilinderkop...... Dat schroefdraad was naar de klote, en dat was dus wel een echt probleem, want dat was niet zomaar te verhelpen.

Nou hadden we nog garantie op de scooter, maar ja, die hadden we in Maassluis gekocht, en daar waren we een knap stukje vandaan.

Tja, goede raad is duur, en dan komt er maar één ding in je hoofd op. Scooterbuur bellen.En uiteraard wist die raad, en niet alleen dat, hij wilde zelfs wel de volgende dag komen, met een nieuwe cilinderkop, om de scooter weer grondig te repareren. Mooier kun  je het toch niet verzinnen, het voelde als onze persoonlijke pechservice.

Maar goed, voorlopig zaten we nog steeds een  dikke dertig kilometer van onze accommodatie vandaan. En ik kan best een scooter slepen, maar om een PeopleS met mijn gloednieuwe Vitality meer dan dertig kilometer naar huis slepen.... Dát zag ik eerlijk gezegd niet echt zitten.

Nou ja, komt tijd, komt raad, dus zijn we eerst maar weer eens op een terras neergestreken. De markt, waar we oorspronkelijk voor naar Renesse waren gegaan, was inmiddels al afgelopen, dus daar hoefde we ook geen tijd meer aan te besteden.Terwijl we van een welverdiend biertje een een gedeelde pizza zaten te genieten sprong vriend ineens op. "Ben zo terug"zei hij nog, terwijl ik hem richting een droste wagen zag lopen. Toen hij terug kwam had hij voor zichzelf en de gestrandde scoot een lift geregeld naar Bruinisse, zodat ik mijn mooie nieuwe scoot niet een heftige sleepppartij hoefde te onderwerpen.

Voor wènìg heeft deze beste man Vriend en scoot netjes in Bruinisse afgezet, en kon ik mijn scootje even lekker zijn vet geven. Want de PeopleS loopt echt super standaard, terwijl de mijne een tikje opgepimpt is. En tijdens het inrijden is het best belangrijk dat de scoot ook even voluit loopt, anders wordtie maar lui!

En zo kwam het dat, vlak nadat de mannen met de Droste wagen het terrein opdraaiden ik al toeterend aankwam.Heerlijk, lekker over het eiland scheuren, soms ook zooooo fijn!

De volgende dag kwam onze persoonlijke pechservice al bijtijds aan, en al snel stond de scooter er ietwat kaal bij...

Kappie eraf...

De ingewanden...

En nu is hij echt kaal....

Dit had dus de nieuwe cilinderkop moeten zijn....

Maar die paste dus niet, en heeft scooterbuur samen met Boran (de PeopleS-specialist uit een dorp naast het onze en tevens ook clublid) er nog een op-en-neertje Rotterdam tegenaan gegooid, om zijn ( Boran's)*reserve*-cilinderkop te gaan halen, die zeker zou passen. Dan word je toch wel een beetje klein van dankbaarheid, dat moge duidelijk zijn.

De scooter heeft er een poos heel troosteloos en zielig bij gestaan...

En zat er voor mij niet veel anders op, dan mijn eigen scootje een poetsbeurt te geven. Dat was inmiddels hard nodig, na twee weken rijden!


Gelukkig is alles toch nog helemaal goed gekomen, al heb ik daar helaas verder geen foto's van. Nadat er de de dag afgesloten hadden met een chineesje, is de pechservice weer naar huis vertrokken, en konden wij met een gerust hart de volgende dag tegemoet zien en de thuisreis aanvaarden.

Tip van de dag: Een goed buur is beter dan een verre vriend.

Zomer in Zeeland, part two

Jeetje, de hele vakantie is al weer voorbij. het bloggen wilde vorige week weer niet erg vlotten, maar ik ben vandaag dan toch weer in de foto's van Zeeland gedoken, en heb er wat moois van gemaakt, dus tijd voor deel twee!

Dinsdag was het weer een stralend blauwe lucht, dus zaten we al weer bijtijds op de scoot. Hond in de tas, op naar Walcheren. Geen vastomlijnde plannen, maar gewoon richting Vlissingen. "We zien wel waar we uitkomen," dachten we.

In ieder geval over de Zeelandbrug, maar die verdween een beetje in de heiigheid. Zo lang issie!

Zo toerden we over dit soort mooie weggetjes door Noord Beveland.

En via Kamperland en kwamen we bij de fietspont naar Veere terecht. Gelukkig knepen de veermannen een oogje toe, en mochten we meevaren naar het mooie Veere

 


En wat is Veere prachtig!. Het stadhuis dat overal boven uit steekt...

De kindertjes die ongedwongen op de muurtjes zitten.

En de achterkant van de Grote kerk van Veere

 Ergens in het stadje ( stadsrechten verkregen in 1355!) was iemand bezig een muur in oude glorie te herstellen, met de originele bakstenen. Sowieso leuk om te zien natuurlijk, maar deze meneer wist nog een leuk weetje te vertellen. Sommige bakstenen hadden een stukje *glazuur*. Die hadden tijdens het bakken heel dicht bij het vuur gelegen, vandaar dat het zand wat in de stenen zit in een soort *glas* veranderde.

En uiteraard worden alle stenen gebruikt, dus ook deze. het geeft de muur wel een speels uiterlijk.

Veere is wel een winderig stadje, dus hebben we een knusse binnentuin opgezocht om wat te gebruiken. Heerlijk, zo uit de wind, en de vogeltjes floten het hoogste lied.


 Langzaam werd het weer tijd om verder te gaan. En zo kwamen we in Middelburg terecht, en kwamen we deze mooie oude kerk tegen, de Oostkerk

Na Middelburg hadden we de dorpjes en stadjes wel weer gezien, en zijn we richting Breezand gereden, om nog even van de zee te genieten. Daar moesten we eerst nog wel door een flink stuk bos en duin lopen. Uiteraard had ik mijn camera in de hand, en gelukkig maar want ineens zagen we dit....

Het pad was een door anderhalve meter hoge prikkeldraad afzetting omgeven, maar dat hield de reeën duidelijk niet tegen. We zagen er zo een stuk of drie vier over steken, en weer aan de andere kant verdwijnen.De bok durfde de oversteek echter niet aan met ons in de buurt.Hij hield ons wel nauwlettend in de gaten!

Eindelijk kwamen we dan toch bij de zee. Daar kom je toch voor naar Zeeland zou je zeggen!

We hebben lekker een poosje in de duinen gelegen, en de hond heeft zich uitstekend vermaakt met een ander loslopend exemplaar.

Op de terugweg hebben we de reeën weer gezien. Niet overstekend deze keer, maar knabbelend aan de blaadjes, die duidelijk lekkerder waren, dan dat wij dreigend waren.

Blijkbaar weten die reeën heel goed, dat het prikkeldraad ons beter uit hun gebied houdt, dan hen binnen dat gebied!De bewijzen dat er héél vaak overgestoken wordt, waren overduidelijk aanwezig.

Het is overduidelijk een fotoblog geworden, dus kan er nog wel één bij....gewoon, zomaar, mooi dorpje, geen flauw idee hoe het heet....

Ok, de laatste, mooi bij elkaar gescrapt, er is zoveel moois te zien in Zeeland.

Tip van de dag:Genoeg om van te genieten in Zeeland!