Aangenaam

Nee, ik heb het helaas nog steeds niet over het hardlopen. Dat zou ik graag aangenaam noemen, maar zo ver ben ik voorlopig nog niet.Maar je kunt het nuttige makkelijk met het aangename combineren.Ondanks dat het hardlopen zo'n *klus* voor me is, kan ik nog steeds genieten van alles om me heen.

Nou ja, als ik terug aan het wandelen ben natuurlijk pas 

De prachtige spiegeling in het stilstaande water

Het kleine stukje waar de Hedera in overvloed overal tegenaan kruipt

In allerlei verschillende kleurtjes nog wel.

De bloeiwijze van het groot hoefblad, nog maar even terug waren ze nog zo lief klein....

De berenklauw. Nu nog zo schattig klein en in elkaar gekreukeld. Maar straks kun je er weer onder staan.Niet verstandig, want het sap van deze plant kan in de zon voor lelijke brandwonden zorgen.

En nog maar eens een spiegeling, ik kan er geen genoeg van krijgen.

Bijna ben ik weer thuis..

Over geen genoeg van krijgen. Al lopen we het pad twee keer op en neer, overal wordt weer en nog alles besnuffeld. Je kan niet weten....

En als we aan het einde van het pad dan ook nog *de meiden* tegen komen, dan is de wandeling/hardloopsessie echt een succes geweest!

Zie je. 

Het nuttige kan best aangenaam zijn! 

Als je maar weet welke kant je op moet kijken.

Tip van de dag: Mooi en leuk liggen voor het oprapen.

Geheugen

Wat kan het geheugen toch een prachtig iets zijn hè.Zonder mankeren poets het de scherpste randjes van gebeurtenissen in het verleden af. Tenminste, voor mensen zoals ik, want ik kijk het liefst naar de meest glimmende kanten van het leven.

Vandaag was echter het bewijs dat dit echter ook zo zijn nadelen heeft. In mijn briljante plan, om rustig aan te beginnen, ergo, vooralsnog om de dag hardlopen, was ik even vergeten, dat de dag ná *the day after* meestal de ergste spierpijn geeft. En zo moest ik mezelf vandaag uit bed knokken, om mijn sportspullen aan te trekken, en weer te gaan hardlopen.

En ik heb zo'n ontzettende hekel aan spierpijn. Ik denk dat dat mijn grootste reden is, dat ik niet van sport hou. Ach, met sporten is het al hetzelfde als met vele andere dingen in het leven. Je moet investeren met iets waar je niets van hebt, om veel te krijgen. Eigenlijk net zoiets als rijk worden met beleggen. Gelukkig kun je, als je een beetje doorzettingsvermogen hebt, die niet bestaande energie toch nog ergens vandaan toveren, wat met geld vaak toch wat lastiger is.De overheid houdt niet zo van zelf gemaakt geld....

Maar ik dwaal af. Gelukkig scheen het zonnetje wel heerlijk, en was mijn renpaadje dus volop verlicht, én van begin tot eind zichtbaar. Geen onverwachte extra kilometers zou je denken.

Ja, dat zou je denken,maar aangezien ik vanmorgen toch wat met mezelf had liggen knokken, was het een uurtje later geworden, eer ik mijn renschoenen aan had, en dus waren de andere hondenuitlaters ook inmiddels actief geworden. Toen ik terug wandelde van mijn eerste heen-rennen kwam mij een man tegemoet met een hond, die nou niet bepaald erg gecharmeerd is van Toto. Dus voor mijn tweede ren-sessie moest ik mijn pad ietsje verleggen. Gelukkig zijn hier achter het flat voldoende paadjes voor de beginnende renner als ik, dus dat was niet zo'n probleem.En langzaam kon ik ook weer genieten van de schoonheid die de morgen zo vaak in zich heeft. Het perfect stilstaande water, wat alles zo prachtig weerkaatst. De vrolijk zingende vogels.Daar kan ik van blijven genieten!

Overigens, nu ik het toch over Toto heb. Wat kan ik honden benijden. De hele week kunnen ze met hun luie kont voor de verwarming liggen, en als de baas het in zijn kop krijgt, rennen ze even zo vrolijk zes keer langs het strand of door het bos heen. En nooit een spoor van spierpijn heb ik waargenomen!

Alles bij elkaar mag ik weer trots zijn op mezelf. Dat ik nu een beetje mank loop mag de pret niet drukken, en de gedachte aan morgen( dan ga ik weer, aangezien ik maandag geen kans zie om (vroeg) te gaan rennen) schuif ik nog maar even ver voor me uit.

Ik laat me weer even door mijn heerlijke zoete geheugen, die de scherpe kantjes altijd zo snel mogelijk wenst te vergeten, meedrijven.

Tip van de dag:

Yeahhhh, het begin is er...

Ben trots op mezelf vandaag.Wat loop ik al weer een tijd met mezelf te knokken. En onder invloed van pijntjes hier en pijntjes daar is het zo makkelijk om aan die ingeboren luiheid van mij toe te geven. Ik ben nou eenmaal a-sportief. Ok, behalve paardrijden dan misschien, maar ja, buiten dat bruin dat even niet kan trekken, was ik dat rondjes rijden in de manege ook weer een beetje zat. En natuurlijk is 4x per jaar ook regelmatig, maar ik denk niet dat ze dat bedoelen, als ze zeggen dat je regelmatig moet sporten....

Zoals ik al zei, ik loop al weer een tijdje met mijn eigen geweten te knokken. je kent het wel. Je weet dat je niet goed bezig bent, dat je echt weer iets aan sport moet gaan doen, maar ja, ok, morgen begin ik....En laat het vandaag nou ineens morgen zijn!

Ik had een heerlijke nacht achter de rug, en werd ( dankzij een *lekker snoepje*) ook pijnloos wakker. Dát was lang geleden. En de zon piepte zo schattig door de mist heen, dat ik de koe bij de horens heb gegrepen en ben begonnen met

TRRRRRRRRRR (tromroffel)

Hardlopen! Ik heb het ooit eens gedaan, el heb ik eigenlijk altijd beweerd dat ik nooit hard zou gaan lopen, tenzij dat er een enge man achter me aanliep. Maar ik heb toen ontdekt, dat als je het enige tijd doet, dat het dan zelfs ene beetje verslavend kan gaan werken. Dus daar hoop ik deze keer ook maar weer op!

Het feit dat ik weer een hond heb, helpt ook enorm. Veel leuker om hard te gaan lopen als je een hond hebt. Loopt er tenminste nog iemand mee, die het wél leuk vindt. Want eerlijk? Ik vind er (nog) geen bal aan. 

Nou heb ik hier achter het perfecte hulpmiddel om rustig ana te beginnen. En dat gun ik mezelf wel. Want anders heeft het hele hardloopproject sowieso geen kans van slagen. EN wat is dat perfecte hulpmiddel dan? Een schattig paadje, van precies een halve kilometer lang. Zo kan ik lekker opbouwen. Vandaag had ik me ten doel gesteld 2x heen te rennen, en ergo, 2x terug te (door)wandelen. 

En wat schrokken die benen van mij zeg.... Dat was een poos geleden. De eerste keer heen ging nog wel aardig, al moet je, als ik zeg hardlopen, je daar niet te veel bij voorstellen hoor. Zeker in het begin niet, maar het gaat tenslotte om de beweging, en daar kreeg ik plenty van. Terug wandelen ging ook nog prima. Maar toen moest ik ( van mezelf!) dus ook nog een keer heen *rennen* 

En dat viel niet mee. Als om te visualiseren hoe lastig het was, trok het ineens ook helemaal dicht... Was op de heenweg het einde van het pad nog te zien, nu dus niet meer. Het kon net zo goed 3 km ipv een halve km weg zijn....ZO voelde het in iedergeval wel.

MAARRRRRRR.

 Ik heb het gered. Ik ben ook de tweede keer de hele halve kilometer doorgerend. Dus ben ik trots op mezelf. 

Nu volhouden, langzaam aan opbouwen, en wie weet, loop ik over een poosje weer vrolijk een rondje Schollebos, samen met mijn trouwe sidekick Toto!

Tip van de dag: Stapje voor stapje ren je misschien ineens een bos rond!