Weer

Ik wil het WEER eens over mijn hondje hebben. Die heeft al veel te lang geen hoofdrol gespeeld in mijn blog.En dat terwijl het toch zo'n bundeltje van vreugde is. Heerlijk, zoals hij altijd ( altijd?, nou, ja, bijna altijd in iedergeval) mijn schoot claimt op het moment dat ik maar rustig dreig te gaan zitten. Wat dat betreft is het echt een Chihuahua. Zwaan kleef aan is er niks bij. Baas probeert hem ook wel eens te verleiden op schoot te komen zitten, maar dat lukt meestal alleen maar als ik niet thuis ben.

Verder lig ik op mijn werkdagen echt helemaal in een deuk. Gelukkig, ik ben niet de enige die met tegenzin zo vroeg het bed uit moet. Vorige week maandag, toen hij dus om 06:15 zijn ( nou ja, mijn dus!) warme bedje uit moest, deed het dat met zo'n tegenzin, dat het gewoon humoristisch was.

Die week ervoor had hij me trouwens ook goed te pakken. Het regende, en al was het al rond negen uur eer ik met hem naar buiten ging, na het voelen van één spet regen, keerde hij zich resoluut om en sprong nog net door de al dichtgaande deuren weer naar binnen. Ik zweer het, hij stond me daar gewoon uit te lachen: "Jij staat lekker buiten, en ik lekker niehiet!!!"

Dat zoiets alleen maar zo werkt, als dat hem zo uitkomt, was later die week wel duidelijk. Ons arme zieltje was ziek, en had almaar aandrang. En opgevoed alsie is, vindt hij het verschrikkelijk zijn behoefte in huis te doen, dus liep ik, ook al niet helemaal vrijwillig, maar wat moet dat moet, vorige week vrijdagochtend om 05:15 ( ja U leest het goed!) met de hond buiten. Vrijdagmiddag toch maar even met hem naar de dierenarts gegaan, en hij bleek een dikke darm ontsteking te hebben. Een dikke spuit en voor 40 dagen pillen verder konden we naar huis. Het goede nieuws is, dat hij al weer zo goed als opgeknapt is.

Tja, zo'n bundel vreugde is soms ook een bundel zorgen, dat hoort er helaas ook bij.

Maar goed, alles bij elkaar ben ik nog iedere dag super blij met ons lieve, aanhankelijke, vriendelijke, en soms knotsgekke hondje. Want ik denk dat alle dieren eigenaren ze wel kennen. De gekke vijf minuten. Als hond ( of kat) zonder aanleiding, zo;n speelgenootje ineens als een dwaas in het rond gaan rennen. En gelukkig heb ik dan zo af en toe ook de camera bij de hand, zoals onlangs is het bos...

Lang leve de sportknop!!!

En wat zijn ze toch scherp hè. Ik heb ze expres op ware grootte gelaten, zodat, als je ze apart bekijkt, je zelfs kunt zien hoe hard hij afzet, en hoe hij het zand opwerpt. Misschien zegt hij het wel bij iedere baas, maar de dierenarts vindt dat we een heel leuk en apart hondje hebben, en bovendien één bonk spieren, maar dat zie je zo ook wel!

En nu ga ik mijn schoot weer beschikbaar stellen aan ons ongelofelijk verwende vriendje...

Tip van de dag: Hou hem scherp.
 

Help, moord, brand, kidnapping!

Jeetje, wat ons nu is overkomen. Hebben we net een handig hondje in huis gehaald, die als er een brandweer met sirene langs komt gaat zitten janken, wordt onze kat gekidnapt.... Tja, daar kwam geen sirene aan te pas, vandaar dattie niet gewaarschuwd had.

Gelukkig hebben de bewakingscamera's wel enkele beelden vastgelegd....

Op heterdaad betrapt, recht in de camera.

Zou ze wat doorhebben, dit lijkt me toch wel een enigszins
uitdagende pose.....



Who? Me?

En onze lieve kater afgevoerd achter de tralies....






Allemaal onzin natuurlijk. De ware reden dat Aranel weer verenigd is met zijn eigenlijk volgens ons toch wel favoriete bazinnetje, is dat zelfs bij dieren opgaat dat  - three's a crowd, two's company-  Toto gaat het steeds beter vinden met Akabar, die ook wel van een beetje sporten houdt.En dit viel niet zo lekker bij Aranel, die als Toto en Akabar samen door het huis elkaar achterna zaten, meende zich ermee te moeten bemoeien met een paar flinke rake klappen. Dat, samen genomen met de wetenschap dat dochter eigenlijk niets liever wilde dan Aranel meenemen, maakte dat we besloten hebben Aranel te laten verhuizen.

De eerste berichten? Aranel heeft gelukzalig de hele nacht bij dochter onder de dekens gelegen, en waagde zich vandaag al in de gang op zoek naar eten en de bak. Akabar heeft vannacht heerlijk op ons bed geslapen, al had ik gisterenavond wel een beetje de indruk dat hij een beetje zoekende was.

En verder hebben Akabar en Toto hun pact bezegeld met het slopen van een verentooi. Een duidelijkere vorm van samenwerking was er niet te bedenken, want die verentooi lag te hoog voor Toto om te pakken, maar was te grondig gesloopt voor poezenondeugd.....

Tip van de dag: Soms is minder meer.

Foto's, foto's, foto's

Tja, als trotse ouders doe je natuurlijk weinig anders dan vooral veel foto's maken. Behalve dan misschien veel opscheppen over je nieuwe spruit.

Hier dan een post met die twee dingen.

Katten en hond schieten steeds beter met elkaar op. Nieuwsgierigheid is er in ieder geval genoeg.

En de katten zien ook wel de voordelen van de aanwezigheid van een hond, zoals bv een nieuwe lekkere slaapplaats.

En als je allebei verslaafde schootzitter bent, dan kom je elkaar vanzelf tegen.

Voor je het weet heb je helemaal geen schoot meer nodig om gezellig bij elkaar te liggen....

Nieuwe vriendjes worden ook iedere dag gemaakt. achter het flat....

Of in de prachtige bossen rond Apeldoorn...Het maakt allemaal niets uit. Lekker wandelen in de zon met *oma* erbij!

Over nieuwe vriendjes gesproken, daar horen mensen natuurlijk ook bij, Toto is even vriendelijk tegen iedereen, en elke schoot is er één...

Maar dat vindt de kat natuurlijk ook 




O ja, als de kat je bench heeft ingepikt, dan zoek je zelf toch een ander lekker plekje....

Ja, en?




Tot slot nog een verhaaltje. Om te laten weten wat een ongelofelijk bijzonder en trouw diertje Toto is, Nu al! Vorige week toen we de pretfles weer weg gingen leggen hebben we aan de Vlist een pracht plekje gevonden.

Op twee aangrenzende door water van de weg en elkaar
gescheiden landjes hadden we dat mooie plekje gevonden.

 na toestemming van de eigenaar zijn we daar de fles gaan parkeren. Ik was van alle kanten foto's aan het maken, omdat het voor de clubleden wel duidelijk moest zijn waar de fles lag.Vriend stond voor het bruggetje, omdat Toto nog lekker op het landje aan het scharrelen was, terwijl ik weer naar de weg liep om een foto van de andere kant te maken. Toto vond dat een beetje verwarrend, en liep naar het andere landje, wat echter dus nog steeds door water van mij gescheiden was.

Water, hebben we inmiddels al gemerkt, is niet echt een hobby van Toto, dus liep hij  enigszins paniekerig langs de waterkant. Ik liep al terug richting het bruggetje, en dacht dat hij dat wel zou begrijpen, dus riep ik enthousiast: "Kom dan!" Hij bedacht zich geen twee keer, nam een mooie snoekduik, en sprong zo het water in!

Nou had ik mijn fototoestel in mijn hand, maar ik was te verbouwereerd om gelijk een foto te nemen.Dat geloof je toch niet, ene hond, die je nog geen week hebt, die een hekel aan water heeft, dat die zomaar in het water springt, omdattie zo hopeloos graag bij je wil zijn!

Gelukkig was het lekker weer, en bovendien zat hij lekker warm in mijn jas!



Tot slot nog even het weekend ritueel. In het weekend krijgen mijn katten altijd een *lekkertje* Ze eten altijd brokken, maar in het weekend dus een verwennerijtje in de vorm van natte brokjes. Uiteraard mag de hond daar ook van meegenieten ( uiteraard wel met hondenvoer!) En dat gaat ongeveer zo....

Tip van de dag: Hou 'm scherp 

Bedankt

Ben bezig aan een superstuk over het concert van gisterenavond. Maar dat kost wat tijd omdat het speciaal moet worden..... Het is half af, maar ik wil ook naar de film. Wat wil ik toch altijd een hoop! SWant ik wil ook nog even iedereen die gestemd heeft ( twee hebben zich al met ene berichtje gemeld , special thnx to them!) alvast super bedanken! En omdat dit anders wel een heel saai blogje wordt twee mooie foto's van mijn schattige katers!

Kat in 't bakkie.... ( maar dan eigenlijk plantenbak!)

Mister in red.....

Tip van de dag: Even wachten......

Kip knuffelen

Vandaag moest ik op pad voor verjaarscadeau voor paps.Viel niet mee, want het vogelvoederhuisjesseizoen is eigenlijk nog niet begonnen.Maar goed, dat is uiteindelijk toch nog gelukt, en het was zalig weer om op vogelvoederhuisjesjacht te gaan, dus mij hoor je niet.

Wat heb ik genoten van die heerlijke scooterritjes. Eerst dochter ophalen bij haar vader. Die ging trouwens ook gezellig mee. Leuk hoor, zo met z'n viertjes weg met de scooters. Dochter komt graag bij hara vader, niet in de laatste plaats om de leuke veestapel aldaar. Vier katten, twee aquaria en kippen! En die laatste zijn ook zooooo leuk. Deze zomer hebben ze wat eitjes laten uitbroeden ipv ze allemaal op te eten. Schattig hoor, van die echte paaskuikentjes! Maar ja, kleine kuikentjes worden groot, en dat gaat best snel. Maar het voordeel van zelf kuikentjes hebben, is dat ze heel tam kunnen worden, en dan krijg je dus knuffelkipjes.

Of een heel speciaal hoedje.....

Tip van de dag: Als je denkt niet meer vrolijk te kunnen worden, ga eens kipknuffelen!

Opgeknapt

Onze hoogvlieger gaat langzaam maar zeker de betere kant op. Vannacht nog niet echt veel geslapen. Iedere keer toch weer even kijken hoe het ermee ging, en echt zelf eten en drinken had hij nog niet gedaan. Dus dochter is de hele dag nog met het krachtvoer en een spuitje aan de gang geweest. Vooral ook om er water in te krijgen, want dat is toch wel belangrijk.

Maar vanavond kwam de ommekeer. Dochter gaat op het huis van haar vader passen, en ik moet natuurlijk gewoon werken. Dus hadden we een constructie uitgedacht hoe we het best voor Aranel konden zorgen. Dochter gaat nl ook donderdag weg voor een lang weekendje Duitsland. Dus hadden we verzonnen: Aranel nu mee met dochter en dan zou ik hem woensdag weer ophalen.

Maar toen paps kwam om zijn dochter en entourage op te halen werd Aranel ineens alert. Die wilde niet zoner slag of stoot mee, dus voor zijn rust toch maar besloten hem hier te houden. Nog wel even bij de Avia een blikje whiskas gekocht. ( onze katten eten eigenlijk alleen maar brokjes, maar ja dat lukt nu even niet....) en ja hoor. Daar zat hij lekker zelf van te smikkelen, en daarna ging hij aan de scharrel.....Ja hoor, naar de bak.

Het komt wel weer goed met Aranel

Tip van de dag: Geen zorgen voor de dag van morgen ( vandaag heeft er van zichzelf genoeg )

Lichter

Zijn zowel mijn stemming als mijn portemonnee. Kat is onderzocht, en de dingen die ik vreesde zijn in iedergeval niet aan de orde. Niks mis met zijn longen of de verdere binnenkant.Volgens de dierenarts ademde hij wel wat moeizaam, maar niet zo erg dat hij een klaplong of scheurtje in het middenrif vermoedde.Hij vond het zelfs niet nodig om foto's te maken! Met een goede pijnstiller en wat krachtvoer zijn we weer huiswaarts gegaan. Het vermoeden van een kleine hersenschudding bestaat wel,maar eigenlijk twijfel ik daar een beetje aan. Een kat die 2x van de 13de naar beneden valt?!?!? Die kan toch helemaal geen hersens hebben!!!

Nee, alle gekheid op een stokje, kat is zo suffig, en is waarschijnlijk met zijn snuitje op de grond terecht gekomen ( dat is helemaal groen van het gras en flink beurs, al zitten al zijn tandjes nog waar ze horen) dat hij zeer waarschijnlijk idd wel een flinke hoofdpijn zal hebben.Vanaf nu moet hij langzaam maar zeker iedere dag weer een beetje beter en alerter gaan reageren. Als hij slechter gaat ademhalen, wat de arts niet verwacht, dan moeten we hem uiteraard nog een keer laten onderzoeken, maar laten we er van uitgaan dat dat niet het geval is en dat Aranel langzaam maar zeker weer op gaat knappen.

Dochter stelde wel voor zijn naam te veranderen in Lucifer....Een gevallen engel......

Tip van de dag: Als je een Aranel hebt houdt dan je ramen en deuren gesloten.....

Kwalitatief uitermate teleurstellend

Zo voelt mijn leven op het ogenblik.Zijn we gisteren zo'n heerlijk dagje weggeweest, in alle opzichten perfect.Om bij thuiskomst weer een knal te krijgen. Hoe hij het heeft gedaan heeft hij het gedaan, maar Aranel is wéér naar beneden gevallen.De katten hebben ter hoogte van de spijlen een gat in het net gekauwd, en hij heeft het voor elkaar.De *buurman* die altijd 's avonds nog een rondje om het flat maakt vond hem weer beneden.We waren (gelukkig) net thuis , want buurman wist wel op welke verdieping ik woonde, maar niet welk huis.Dus er brandde nog licht. En daar stond buurman, met een versufte Aranel in zijn armen. Zo op het eerste oog niks ernstigs. Geen bloed, geen gebroken pootjes, alleen , uiteraard, hele grote verschrikte ogen.

Ik nam Aranel over en zette hem neer en hij spurtte gelijk door naar zijn vaste slaapplekje in dochters slaapkamer. Nou ja, niet helemaal, ipv op bed ging hij eronder.Maar goed, hij liep nog..... Op bed een comfortabel plekje voor hem gecreëerd, door een dikke deken in afvalzakken te wikkelen, en daar een dikke handdoek op. En nu maar slapen....Hoe zullen we hem in de morgen aantreffen?!?!

Vanmorgen werd ik rond 6 uur wakker, en mijn eerste gedachte was natuurlijk : "Aranel" Hij lag niet meer op zijn plekje op bed. Dochter sliep nog, en die wilde ik niet wakker maken, dus heel zachtjes onder bed gekeken, nee, daar lag hij ook niet. Ik heb het tot 8 uur volgehouden, en toen moest en zou ik hem vinden. Helaas dan moet dochter maar wakker worden.Uiteindelijk hebben we hem onder mijn bed gevonden.Nog steeds zo suf als een konijn.... Weer op dochters bed geïnstalleerd, en nog maar even terug in bed. Acht uur zondags 's morgens is wel erg vroeg. Rond een uur of tien rekte meneer zich uit, ging zitten, en plaste waar hij zat. Pfff gelukkig dat doet hij nog. En gelukkig dat we een mooi plasbestendig plekje voor hem hadden gecreëerd!

Maar het gaat niet lekker met Aranel. Zijn pupillen blijven zo groot, ook als ik er met ene lichtje in schijn, hij ademt heel oppervlakkig, en heeft toch nog steeds zijn wegkruipneiging. ZO kwam hij op een gegeven moment mijn computerkamer binnen en wilde weer onder het bed alhier wegkruipen. Op bed gelegd uiteraard, maar hij blijft liggen zoals je hem neerlegt. Dus ik heb de hulptroepen al gebeld, we gaan zo met hem naar de dierenarts.

Wat kan een uur dan trouwens lang duren. Ik had rond 11 uur de dierenarts gebeld, en dan krijg je het nummer van de dienstdoende dierenarts. Die gebeld. Die had pas vanaf 12 uur dienst, dus weer ander nummer. "Ja, wij hebben wel dienst, maar niet met dit telefoonnummer, als het hele hele erge spoed is kunt U 06...... bellen" Toen heb ik maar besloten dat we al een hele nacht met Aranel hebben gezeten, dat dat ene uurtje er dan ook nog wel bij kan.

Inmiddels is hij al weer ene keertje opgestaan. Hij had dorst, en liep naar zijn vaste drinkplek, onze vijver. Daaruit drinken lukte helaas niet, maar ik vind het een goed teken dat hij A wil drinken, en B naar zijn vaste stekkie daarvoor gaat. Dus ik heb voorzichtig hoop dat alles toch nog eens op zijn pootjes terecht komt....

Wordt vervolgd......

Poes is weer terug naar huis

Het avontuur zit er weer op.Akabar en Aranel ( al had die laatste er niet zulke grote bezwaren tegen) kunnen weer vrij door het huis rondhuppelen. Missy was trouwens, ondanks dat ze super krols was, niet erg toeschietelijk naar de twee heren. mooi zingen en blazen, dat kon ze wel. Zou ze geweten hebben dat mijn heren geen echte heren meer zijn?

Vandaag dan eerst maar allerlei instanties gebeld. Amivedi - spreek U naam en telefoonnummer in, wij bellen U zo spoedig mogelijk terug- -----> Ja ja, dat moeten ze dus nog doen. De dierencentrale - Kunt U er zelf even mee langs de dierenarts om te kijken of de kat een chip heeft?!?!- Dat heb ik maar gedaan, en dat was een mazzeltje op zich. Niet omdat de dame een chip had, maar omdat ik een vriendin van de yoga tegen kwam, die ook op de 13de woont, maar dan het andere portiek. De *buren* daar ken ik natuurlijk niet echt goed, maar daar blijkt er dus één te wonen met een zwervend zwart poesje. Die struint, ondanks dat het balkon enigzins afgezet is, alle belendende balkons af. Niet tot ieders genoegen hoorde ik.

En zo kwam ik, ondanks ontbreken chip, dus toch achter het woonadres van de poes. Maar ja, dán is ze nog niet één, twee, drie thuis natuurlijk. Want de baasjes hadden er blijkbaar niet echt veel moeite mee dat de kat weg was, en waren lekker de hort op. Toen dochter en ik om half negen voor de zoveelste keer waren bellen of ze al thuis waren, hebben we de poes maar door het bovenlicht naar binnen geschoven.....

En nu maar hopen dat zij echt de baasjes van de poes zijn.....

Tip van de dag:Hou je katten thuis.....

Ik zie dubbel....

Zit ik lekker even te bloggen hoor ik ineens een verschrikkelijk zielig gemiauw. "Dat lijkt wel van buiten te komen ", denk ik. "Nahhhh, dat kan niet" denk ik en ga verder met mijn verhaaltje.Maar het gemiauw houdt aan en, het lijkt wel erger te worden."Hoe kan dat nou? " denk ik, "Ik zit op de dertiende. Als er een kat zo hartverscheurend zit te miauwen, dan hoor ik dat hierboven toch zeker niet?!?!?!"Maar ja, zo'n geluid kan ik toch niet weerstaan, dus loop ik naar de voordeur en kijk op de galerij.

En tot mijn verbazing zie ik Akabar buiten zitten. "Hoe kom jij nou buiten ???"roep ik verbaasd en wil hem gaan pakken. Hij liet zich niet echt makkelijk pakken, wat hij anders, als hij al eens op de galerij terecht komt wel  toelaat. Hij was tamelijk geschrokken voelde ik, helemaal verstijfd.Nog steeds snapte ik niet hoe hij buiten kwam, en ik riep dochter of zij er enig idee van had hoe hij buiten kwam. Ze nam Akabar van me over en zei dat zelfs zijn vacht verstijfd aanvoelde. zo geschrokken moest hij zijn.

Maar snel mee naar binnen genomen, toch wel zielig dat terwijl wij naar binnen gingen hij blijkbaar even snel naar buiten geglipt was, en wij hem ijskoud buitengesloten hadden. "Maar ehhh, wat is dat nou? " zegt dochter. "Het is niet Akabar" stamelde ze voor ze in een manische giegelbui losbarste .

En dat kon wel kloppen.......

Zoals te zien is, ze vinden elkaar niet erg aardig. Maar het was ook niet zo erg vreemd dat we ons vergisten, dat mag ook wel duidelijk zijn. Aranel is alleen maar errug nieuwsgierig, maar Akabar kan zijn spiegelbeeld ( wat overigens een dametje is) niet erg waarderen.We zijn allebei een kant van de galerij opgelopen, om te kijken of iemand voor de luchtigheid zijn deur open had gezet, maar nee, overal zat alles potdicht. Ik zag dat een buurvrouw waarvan ik weet dat ze katten heeft nog wakker was, dus die heb ik ik gelijk aangesproken. Het was niet de hare, noch van haar vriendin ( die idd 2 zwarte katten heeft) Dus helaas. We zitten voor de nacht met een derde katje opgescheept. Ze zit nu te *zingen* op dochters schoot. Ze ziet nl Aranel zitten, die zijn nieuwsgierigheid maar slecht kan bedwingen.En die heeft zich maar lekker breed gemaakt op de drempel van mijn kamer.....

Tip van de dag: Beter twee katten in huis dan één op de galerij......

Natte poes

Regelmatig schrik ik  wakker door verontrustende nachtelijke geluiden. Van bijna onhoorbaar tot soms oorverdovend, rechtop in je bed W-T-F is happening geluiden. Niet zeldzaam hoor ik ook voetstappen. Soms zacht sluipend, nauwelijks hoorbaar, maar ook heel vaak rennende gehaaste geluiden.Ik ben er inmiddels zo aan gewend, dat ik alleen nog maar voor de meest verontrustende geluiden mijn bedje uit kom.

Welk geluid ik het meest verontrustend vind? Als ik stromend water hoor. Zo dus ook gisteren laat in de avond/vroeg in de nacht. Ik was net lekker in slaap gesukkeld, en ineens hoor ik een vallend geluid, gevolgd door een *waterig* geluid. Ik zit gelijk rechtop in mijn bed. "Shoot, ik heb toch geen vaas met bloemen staan?!?!?!"denk ik nog enigzins verward door slaperigheid. Ik schiet mijn bed uit om de schade op te gaan nemen. Nergens zie ik een omgevallen vaas of glas liggen. Op naar de vijver voor inspectie. En ja hoor, dat is de plaats delict. Maar ik zie niets ongewoons inde vijver liggen.... Geen zwemmende trollen, draken of elfjes.Wel voel ik nattigheid. En wel onder mij voeten. Bij nadere inspectie blijkt er een ongewone hoeveelheid water op het laminaat te liggen. Te weinig voor lekkage van de vijver, maar te veel voor... ja voor wat. En ineens gaat er een lichtje branden.
 
Ik ga op zoek naar een zwart monster. En ja hoor. Hij laat zich redelijk makkelijk vangen, en daar is mijn natte poes.... Mijn katten drinken nl uit de vijver, en daarbij gooien ze wel eens bewoners uit de tovertuin in het water. Regelmatig zwemmen de trollen en of elfjes een nachtje in het maanlicht om de volgende ochtend door mij weer gered te worden. Maar deze keer is er iets anders fout gegaan. Stond het water te laag, verkeerd ingeschatte sprong?Of had hij het gewoon warm en dacht wat verkoeling in de vijver te zoeken, voor hij er erg in had dat katten eigenlijk helemaal niet van water houden? Affijn, kat afgedroogd, vloer droog gemaakt, en weer helemaal wakker stapte ik weer in bed.....

Tip van de dag: Reken op (veel) nachtelijke avonturen als je katten hebt