Zondagmorgen...

Ja, ik weet het. Het is dinsdag. Maar zondag begon zo heerlijk gezapig, dat ik daar toch nog over wilde bloggen...

Mijn nieuwe keuken. Helemaal af, genieten gewoon. Een aantal mensen verwachten nu dat er heerlijke gerechten mijn keuken uit gaan komen, sommige hebben zelfs al aangeboden mee te helpen opeten. Of dat gaat gebeuren, ik weet het nog niet. Mijn lievelingseten blijft toch nog steeds -Alles wat door een ander bereid is-. Maar duidelijk is wel, dat ik met veel meer plezier dan in lange tijd, in mijn keuken vertoef.

En dan sta je ineens, zondagochtend in je keuken. Gewoon genieten van het daar zijn, alleen al daarom begin je ergens mee....

Even wachten tot het lichtje groen wordt hoor....

Dan heb je dus mooi even tijd om die was ook gelijk buiten te hangen. Heerlijk in het ochtendzonnetje.


Het was maar goed dat dochter niet thuis was, want die had vast geroepen: "Wie ben jij? En wat heb je met mijn moeder gedaan??"Maar wat voelde het goed. Zo lekker kokkerellen, tegelijk even de was ophangen, een heerlijk opgeruimd huis. Het is waar wat Vriend zegt: "Een opgeruimde geest in een opgeruimd huis.

En zo zaten we even later aan een heerlijke stapel.....




Tip van de dag: (herhaling ) Een opgeruimde geest in een opgeruimd huis!

Het einde van een sprookje.....

Aan alles komt een eind. De ene keer iets sneller dan de andere keer.Vaak ben je geneigd om de *signs* te negeren, je wilt er meestal gewoon niet aan. Als iets je aan je hart gaat, dan is het heel vervelend als er een eind aan komt.

Afscheid is echter soms onvermijdelijk.Het begon allemaal gisterenavond, toen ik vredig achter mijn computer zat.

"WAT IS DIT??? WAAR KOMT DIT DAN VANDAAN????" klonk het uit de kamer.

En dit was zo'n beetje 30 liter water, uitgespreid over mijn huiskamer vloer. Dat kon natuurlijk maar van één plek vandaan komen. De vijver van mijn Tovertuin..... In het verhaal onder mijn link was de bak nog een tuin in de tuin, maar aangezien dochter zich ontfermde over de pomp en het schoonhouden van mijn vijver zit er al weer een aantal jaartjes water in de bak (ook wel de waterbak van de katten)

Nu zat het dus niet meer in de bak, nou ja, de helft niet meer. Omdat één van dochters gasten het geklater van de pomp van de vijver zo vervelend vond, had ze hem een pietsie opzij gehangen, en misschien door een onhandige kat, was hij er gisterenavond naast geschoten. Geluk bij een ongeluk natuurlijk, want voor hetzelfde geld gebeurt dat overdag, en staat er dus dik 60 liter, een hele dag in je kamer. Vindt het laminaat vast niet echt fijn.

Zo stonden wij dus gisterenavond met alles wat we maar konden vinden te dweilen. Nog net niet met de kraan open, maar zo voelde het wel een beetje, het leek wel of er overal water zat. En jammer genoeg was er 's nachts erg slecht weer voorspeld, dus het natte vloerkleed kon helaas niet op balkon blijven.Zo goed mogelijk aan damage-control gedaan, en naar bed. Morgen ( vandaag dus) weer een dag, dan kunnen we de schade wel overzien, en de kamer weer in ere herstellen.

Bij die damage-control hoorde ook het leeghalen van mijn tuin, want onder de ombouw zat ook water, en zo zag het er dus vanavond, toen we de boel weer in orde wilden maken uit....Alle draken, elfjes, eenhoorns en trollen tijdelijk elders, en de ombouw omhoog, zodat het eronder kon drogen.



En plotseling kwam het. Zou dit nou zo'n *sign* zijn? Zo'n overduidelijke vingerwijzing van het lot? Want laatst hadden we het nog over een pracht van een krabpaal voor de katten gehad. Niet zo'n enkele paal, die nauwelijks vast te zetten is aan het plafond, met de dunne schroef die erbij zit, maar zo'n dubbele, die gewoon stevig op de grond staat. met genoeg vakken, mandjes en verdiepingen om een echt kattenspeelparadijs te zijn.Maar ja, waar zou die dan moeten staan, de enige plek is.....nee daar wilde ik niet eens aan denken....

Aangezien ik de laatste tijd wel meer rigoureuze knopen doorhak, besloten om het maar te zien zoals het kwam. Dit was een SIGN, met hoofdletters. Soms moeten sprookjesfiguren plaats maken voor down to earth wezens,als die het hoger op willen zoeken zeg maar. En zo begon ik aan de verdere ontmanteling van mijn tovertuin, die jaren, wat zeg ik decennia mijn huiskamer gesierd heeft, uitgegroeid van een etagère tuin naar dit prachtige toverbos.

Uiteraard betekent dit niet het definitieve einde van mijn tovertuin, ieder einde is tenslotte ook een nieuw begin.Totdat we het kattenparadijs hebben blijft de oude tovertuin in afgeslankte versie aanwezig, ik heb het zo knus mogelijk gemaakt.In afwachting tot er weer geld is voor verdere renovatie van mijn huis, en nieuwe ideeën  voor mijn sprookjesvrienden gaan de draken, elfjes, eenhoorns en trollen  voorlopig even in een welverdiende winterslaap.

Tip van de dag: Sometimes you have to be hit over the head to accept changes.

Gewenning

Wat wennen leuke dingen toch snel. En wat is dat toch raar dat je ze pas echt gaat waarderen als je ze moet missen...

Ik mis mijn uurtje in de zon

Ik had het nog niet zo bewust gemerkt, maar ik had er de laatste tijd een gewoonte van gemaakt, om als ik thuis kwam uit mijn werk, lekker een uurtje op de bank die op mijn balkon staat te gaan zitten lezen. Lekker bijkomen, maar gelijkertijd ook lekker bijtanken. Dubbelop plezier dus.

En nu kan dat dus niet....Die heerlijke meiregen, die ik overigens ook niet zo heel erg onprettig vindt, en die verschrikkelijk noodzakelijk is, om ons heerlijke landje ook zo lekker groen te houden, maakt dat er geen lekker zonnetje op mijn balkon schijnt. En nu merk ik pas hoe ingesleten die gewoonte van dat uurtje op die bank zitten geworden was.

Tja, het is een cliché, een heerlijke open deur, maar soms weet je pas wat je hebt als het er niet meer is....

Tip van de dag: Wat zou jij missen als het er niet meer was, en als je dat weet, geniet er vandaag dubbel van

Tel je zegeningen

Weer eens één van de magische momentjes in het leven. Gisteren had ik weer eens een filosofische bui. Na het schrijven van mijn blog van maandag had ik weer een ouderwets lekker gevoel. De leuke dag van zondag had ik, door het schrijven van het blog, min of meer opnieuw beleefd. Dubbel pret dus. En zo kwam ik gisteren op de gedachte dat het misschien tijd werd, mijn zegeningen weer eens te tellen.

Zoals ik in mijn blogmotto al schrijf, tel wat je hebt, niet wat je mist. Soms moet je dat ook eens letterlijk doen.

Dus begon ik:

-De zon die al schijnt als ik 's morgens naar mijn werk ga.
-Dat mijn scooter iedere morgen zonder problemen start.

En op het meer persoonlijke vlak:
-Toch naar zwemmen gegaan, terwijl ik zoals gewoonlijk weer eens geen zin had om de deur uit te gaan.

Tijdens het zwemmen kwam ik trouwens op iets waar ik dankbaar voor ben, wat eigenlijk heel vanzelfsprekend lijkt. Zoals bv: Water Wie staat er hier in Nederland eigenlijk wel eens bij stil dat dat een zegening is. Hoe ik daarop kwam? Omdat het weer zwemdinsdag was, en ik me  ineens realiseerde hoe heerlijk water is. Je zomaar onder kunnen dompelen in een heel zwembad schoon en fris water. Er zijn landen waar ze uren moeten lopen voor een beetje redelijk drinkwater, en wij vullen er hier *gewoon*  hele zwembaden mee. Hoe wonderlijk is dat eigenlijk.

En wat is er nu zo magisch aan al deze gedachten bij elkaar?

Dat er vanmorgen van Dagelijkse Gedachte de volgende gedachte in mijn mailbox zat:

Sommige dingen zijn zo vanzelfsprekend,

dat we zijn vergeten om er dankbaar voor te zijn.

Cynthia Ozick

En zo gaat het doorgaans ook. Als we onze zegeningen gaan tellen zitten daar vaak wel degelijk kleine dingetjes bij. Maar de *hele gewone* dingen. Die zien we vaak over het hoofd.

Zeker in het licht van vandaag en morgen, en wat er over de hele wereld zo af en toe gaande is, zijn er drie dingen, die wij hier in Nederland vaak als heel gewoon accepteren, waar ik even heel bewust bij stil wil blijven staan: Water, voedsel, en last but not least, VRIJHEID

Tip van de dag: Sta eens stil bij alles wat wij hebben....

Verrassing.....

Wat weet ik toch nog veel niet van mijn eigen landje....

Ik weet heus wel hoe mooi ons eigen land is, en ik weet ook best heel wat mooie plekjes te vinden, maar gisteren werd weer duidelijk dat ik nog lang niet uit-ontdekt ben.

Nadat ik mijn dochter,samen met haar vriendin, zoals al verteld bij de fotograaf achter had gelaten , ben ik weer op mijn *little iron ( plastic?!??!) horsie* gesprongen en lekker wat verder het land in getuft.

En dan kom je zoveel moois tegen. Een spuuglelijk modern gebouw, maar daarachter hangt een brug, behangen met paarse regen.....

Je weet wel, net zoiets als die gouden, maar dan in het paars!

Of zomaar langs de weg een boerderij, maar dan met een kerktoren ernaast

Een koloniaal aandoend landhuis...

met schaapjes ervoor

Ineens sta je voor een stad, die  sprookjesachtig ommuurd is, met allemaal huizen en soms een poortje ertusssen.

En die straatjes met de muurhuizen, zo lekker oud,

en overal gezellig tafels met heeeel veel bloemetjes voor de deur...

Owww, een ijzeren hek in een muur.....

dat leidt naar de (bijna) geheime (moes?!?!?!) tuin....

Ik liep door in een stad, waar zelfs een oude fiets aan een lantarenpaal kunstachtig aandoet....

Of lag dat aan het ongelofelijk heerlijke weer?!?!?!

Toen ik dochter even belde om te vertellen in welke mooie bijna sprookjesachtige stad ik terecht gekomen was, werd ik spontaan bijgevallen door een bewoonster van deze stad. Ook zij was vol lof, en niet te vergeten, vol tips over haar mooie stadje.

Ik kon bv een rondvaart over de vele grachten gaan maken

Of misschien de OLV toren beklimmen. zodat ik een heel hoog uitzicht had over de stad

......echt heeeeel erg hoog!

Jammer genoeg was de OLV troen helaas niet open op zondag, anders had ik het zeker gedaan.Maar ze bleef me nog even achtervolgen, ze steekt nl echt overal boven uit

echt waar!

Toch maar weer verder op mijn speurtocht door dit heerlijke stadje

Waar draken de speelgoedwinkels bewaken

Waar ze geen wipkippen, maar wipdraken hebben

En waar schattige elfjes op rood met wit gestipte schoentjes die draken zomaar weten te temmen

En de moeder van het elfje mij wist te vertellen dat er uit een torentje op de kerk ( waar het duidelijk net Koninginnedag was geweest )

ieder heel en half uur een draak te voorschijn komt.

Jammer genoeg was ze deze tere ziel vergeten te vertellen dat die akelige St Joris erachteraan kwam om de draak te doden, want dat heb ik eigenlijk liever niet, maar goed.... je kunt niet alles hebben....

Wel geweldige straatnamen onder prachtige lantarens

En nog meer mooie straatjes.....

En dan verlaat je de stad weer door een prachtige poort

Onderweg nog ééntje dan, om het af te leren....

Want zo langzaam maar zeker moest ik me weer bij dochter melden en op huis aan. Ik moest immers ook nog naar zus die jarig was.

En daar stond het eten al klaar, dus dat was fijn. En erg gezellig

Maar één ding is zeker. Amersfoort is zeker nog een bezoekje waard.Ik was er nog nooit geweest, maar wil er zeker nog een keertje naar terug. Wanneer de OLV toren wel open is om te beklimmen. En ik ook genoeg tijd heb om een rondvaart te maken, en misschien zelfs wel één van de interessante stadswandelingen met het Gilde Amersfoort te maken. Nog een kleine drie weken werken en dan heb ik twee weken vakantie....

Tip van de dag: Bezoek sprookjesachtig Amersfoort eens

Nogmaals foto's EFF

Niet echt nieuwe foto's hoor, schrik maar niet.Maar gewoon voor de leut, en omdat ik het zelf ook zo leuk vind heb ik een filmpje in elkaar gezet van de leukste foto's

Voor de *luie* fotokijkers zal ik maar zeggen. Lekker aan je voorbij laten komen, met een mooi muziekje op de achtergrond.

Maar voor ik het plaats wil ik wat vertellen over het muziekje, en waarom k dat gekozen heb. Daar zijn meerdere redenen voor. Om te beginnen vind ik het een verschrikkelijk mooi nummer, van een waanzinnige, ehhh band is geen waardig woord voor  groep deze mensen. En dan heb ik het dus over Therion. Verder past het eigenlijk best heel goed bij het onderwerp. De titel van het nummer is nl Clavicula Nox, wat Sleutel van de nacht betekend. En Clavicula Nox is de astrale sleutel die de poorten opent naar veel verschillende ervaringen. En met veel artistike vrijheid kun je de EFF ook zo zien....



Tip van de dag: Beoordeel zelf......

Elf Fantasy Fair 2011 Foto's!!!

Nou eindelijk dan!!!Pfff dat was een klus. Ik heb de 415 geschoten plaatjes weten te beperken tot een onsympathieke 232. Nog veel te veel natuurlijk, want wie vind het nou leuk zulke aantallen foto's door te worstelen van een ander.Maar goed, het was echt een super gave dag, en ere was zoveel moois te zien, dus toch maar geplaatst.

Ik heb ze overigens niet meer van commentaar voorzien. Deels omdat het makkelijker zoeken is als ik een verzoek krijg ( en dat mag gerust hoor!) voor de foto van originele grootte, maar deels dus ook gewoon veel te veel werk. Hier en daar heb ik nog wel een commentaartje bijgevoegd.

Nu nog het verslag van de dag zelf....

Om zes uur zijn we opgestaan. Dochter wilde helemaal gebodypaint, dus dat zou wel wat tijd in beslag nemen. Volgens vriendin maar een kwartiertje, maar dat was een beeeeetje onderschat... En zo moest ik ze nog aardig haasten om onze lift naar de trein te halen.


Door ander station te kiezen waren we echter gelukkig nog ruim op tijd voor de trein. Uiteraard weer verwonderde gezichten, maar zo vroeg nog geen vragen deze keer.Maar de conductrice wist wel onze aansluiting direct te noemen toen ik haar daar naar wilde vragen. Ik hoefde niet eens onze bestemming te melden. Hoe zou dat nou toch kunnen?
Helderziende misschien?!?!?!

Voor het eerst in al die acht jaar hebben we dan nu eindelijk de opening eens meegemaakt. Koning en koningin ( of wie er dat jaar over Elfië regeert) presenteren zich. Dit jaar waren dat Koning Midas en Koningin Avaritia. Zij deelden overigens ruim van hun fortuin, maar ja, wat wil je, als alles wat je aanraakt in goud veranderd

En wat een heerlijkheid trouwens om zo lekker vroeg te zijn. Om te beginnen hadden we natuurlijk (?!?!?) weer schitterend weer, maar het is nog zo lekker rustig zo vroeg. De hele horde mensen voor de poort verspreid zich binnen no time over  het aanzienlijke terrein, en je hebt echt even de tijd om rustig van alle mooie dingen en de rust te genieten.

Eén van de vele barretjes.Als de fair eenmaal goed op gang komt, kom je er bijna niet eens meer bij om te bestellen, laat staan om hem in volle glorie op de foto te zetten!


Kortom, zalig om er zo vroeg te zijn.

Overigens had ik mij deze fair een doel gesteld. Ik wilde een Vow of Silence doen. Die is al snel door mijn dochter omgebouwd in een *straf* Waarvoor precies is nooit echt duidelijk geworden, maar ze legde aan alle mensen uit dat ik die dag straf had. Ik moest zwijgen, en mocht maar 1 ding zeggen, nl "Dankjewel"En als ze dat uitgelegd had, dan zei ze gelijk: "Je bent echt hartstikke vervelend", waarop ik dan uiteraard alleen met een lieftallig: "Dankjewel!"mocht en kon reageren.De vow/straf begon zodra we het terrein op kwamen. Op zich was het echt leuk om te doen. Eén keer halverwege de dag een korte pauze, en uiteraard ben ik hier en daar ook wel eens de fout in gegaan. Maar all and all is het me goed gelukt, en was het echt wel leuk om te doen!

Zoals ik al eerder gemeld had, had dochter zich een heerlijk uiterlijk aangemeten. Tja, wat ze nou precies was weten we eigenlijk zelf ook niet , maar ze zag er geweldig uit, en had heel wat bekijks.

De reden dat dochter dit jaar niet in een superwijde rok wilde waren haar Poi's Een Poi is een gewichtje aan een koord of ketting die men rondzwaait en waar men trucs mee uithaalt.Sinds kort weer één van haar nieuwe hobby's

En dat kan natuurlijk niet met een hoepelrok Ze heeft overigens haar vriendin ook gek gemaakt. En op de fair waren uiteraard medepoi'ers te vinden

 Ikzelf heb nog meegedaan aan de *kostuumwedstrijd* Dit jaar een heerlijk echt onvervalst EFF gebeuren. de presentator was een rolvaste arrogante figuur.Met verveelde stem kondigde hij iedereen aan, en wist iedereen wel een beetje af te katten. Jammer genoeg had hij de verhaaltjes een beetje door elkaar gehaald, maar hij snapte wel gelijk dat ik niet mocht praten. "Ow, weer één die niks mag zeggen, nou lekker dan, laat je dan maar van je mooiste kant zien hoor".

Uiteraard kwamen er veeeel mooiere kostuums dan het mijne voorbij, maar dat is het leuke aan EFF, dat maakt helemaal niets uit. of je er nou super veel werk van maakt, of wat minder en je flink in je rol inleeft. Alles kan.Hier twee leden van The Royal Elf force, die Elfië vanuit de lucht bewaken.


De prijsuitreiking ging wel heel eerlijk. Er was geen jury, het publiek mocht beslissen wie zij het mooiste vonden. Dat ging als volgt. De presentator vroeg of ze ons allemaal mooi vonden en toen het publiek dat met gejuich en applaus bevestigde zei hij: Nou, da's duidelijk ( ....hoor het verveelde stemgeluid....) iedereen is mooi. Iedereen heeft gewonnen. Jullie prijs ligt in de gracht. Vis die er zo maar uit!" En weer tegen het publiek: "Ze blijven nu staan zodat jullie foto's kunnen maken"Naar achteren: "Tot hoe laat is het open? Zes uur? Goed, U hoort het, U heeft ruim de tijd om te fotograferen"En weg was hij.

Het klinkt allemaal misschien wat lullig, maar da's Elfië. Waar het onverwachte gebeurt. Want tenslotte lopen we daar geen van allen te pronken omdat we een prijs willen winnen, maar gewoon omdat we het leuk vinden. Om mooi te zijn, of om in een andere huid te kruipen, of wat voor reden je er ook voor kunt bedenken.

Halverwege/tegen het einde van de middag had dochter haar Poi vrienden gevonden en is ze daar mee aan de gang gegaan. Ik ben heerlijk op een bankje gaan zitten ( het was bij de muziek) heb nog wat foto's genomen, heb wat zitten lezen, en lekker rustig aan gedaan. Zo'n hele dag in korset is niet niks hoor!

Leuk was dat de Poipeople ook anderen, en met name kinderen de kans gaven om wat te leren. Sommige kinderen zijn natuurtalentjes!


Langzaam maar zeker werd het weer wat kouder, en begon de vermoeidheid  enigzins toe te slaan, dus maar tijd om weer huiswaarts te keren.In de pendelbus nog gezellig gesprek met een gnoom ( die overigens al weer *gewone* kleur was) en op het station stond het uiteraard vol prachtige mensen.

Een laatste gezellig gesprek in de trein, en zoals ik al schreef, geen zin om op de bus te wachten, dus door het Schollebos naar huis gelopen. En zelfs daar kreeg ik nog een fotoverzoek

Moe maar voldaan kijken we weer terug op een heerlijke fair.

Ow ja..... (Stiekem) kusjes stelen van een rood/zwarte gnoom is niet mogelijk, je valt altijd door de mand.....

Tip van de dag: Ga maar lekker genieten van de foto's ( nogmaals de link voor degenen die het hele verhaal hebben gelezen hier!!!)