Elf Fantasy Fair 2011 Foto's!!!

Nou eindelijk dan!!!Pfff dat was een klus. Ik heb de 415 geschoten plaatjes weten te beperken tot een onsympathieke 232. Nog veel te veel natuurlijk, want wie vind het nou leuk zulke aantallen foto's door te worstelen van een ander.Maar goed, het was echt een super gave dag, en ere was zoveel moois te zien, dus toch maar geplaatst.

Ik heb ze overigens niet meer van commentaar voorzien. Deels omdat het makkelijker zoeken is als ik een verzoek krijg ( en dat mag gerust hoor!) voor de foto van originele grootte, maar deels dus ook gewoon veel te veel werk. Hier en daar heb ik nog wel een commentaartje bijgevoegd.

Nu nog het verslag van de dag zelf....

Om zes uur zijn we opgestaan. Dochter wilde helemaal gebodypaint, dus dat zou wel wat tijd in beslag nemen. Volgens vriendin maar een kwartiertje, maar dat was een beeeeetje onderschat... En zo moest ik ze nog aardig haasten om onze lift naar de trein te halen.


Door ander station te kiezen waren we echter gelukkig nog ruim op tijd voor de trein. Uiteraard weer verwonderde gezichten, maar zo vroeg nog geen vragen deze keer.Maar de conductrice wist wel onze aansluiting direct te noemen toen ik haar daar naar wilde vragen. Ik hoefde niet eens onze bestemming te melden. Hoe zou dat nou toch kunnen?
Helderziende misschien?!?!?!

Voor het eerst in al die acht jaar hebben we dan nu eindelijk de opening eens meegemaakt. Koning en koningin ( of wie er dat jaar over Elfië regeert) presenteren zich. Dit jaar waren dat Koning Midas en Koningin Avaritia. Zij deelden overigens ruim van hun fortuin, maar ja, wat wil je, als alles wat je aanraakt in goud veranderd

En wat een heerlijkheid trouwens om zo lekker vroeg te zijn. Om te beginnen hadden we natuurlijk (?!?!?) weer schitterend weer, maar het is nog zo lekker rustig zo vroeg. De hele horde mensen voor de poort verspreid zich binnen no time over  het aanzienlijke terrein, en je hebt echt even de tijd om rustig van alle mooie dingen en de rust te genieten.

Eén van de vele barretjes.Als de fair eenmaal goed op gang komt, kom je er bijna niet eens meer bij om te bestellen, laat staan om hem in volle glorie op de foto te zetten!


Kortom, zalig om er zo vroeg te zijn.

Overigens had ik mij deze fair een doel gesteld. Ik wilde een Vow of Silence doen. Die is al snel door mijn dochter omgebouwd in een *straf* Waarvoor precies is nooit echt duidelijk geworden, maar ze legde aan alle mensen uit dat ik die dag straf had. Ik moest zwijgen, en mocht maar 1 ding zeggen, nl "Dankjewel"En als ze dat uitgelegd had, dan zei ze gelijk: "Je bent echt hartstikke vervelend", waarop ik dan uiteraard alleen met een lieftallig: "Dankjewel!"mocht en kon reageren.De vow/straf begon zodra we het terrein op kwamen. Op zich was het echt leuk om te doen. Eén keer halverwege de dag een korte pauze, en uiteraard ben ik hier en daar ook wel eens de fout in gegaan. Maar all and all is het me goed gelukt, en was het echt wel leuk om te doen!

Zoals ik al eerder gemeld had, had dochter zich een heerlijk uiterlijk aangemeten. Tja, wat ze nou precies was weten we eigenlijk zelf ook niet , maar ze zag er geweldig uit, en had heel wat bekijks.

De reden dat dochter dit jaar niet in een superwijde rok wilde waren haar Poi's Een Poi is een gewichtje aan een koord of ketting die men rondzwaait en waar men trucs mee uithaalt.Sinds kort weer één van haar nieuwe hobby's

En dat kan natuurlijk niet met een hoepelrok Ze heeft overigens haar vriendin ook gek gemaakt. En op de fair waren uiteraard medepoi'ers te vinden

 Ikzelf heb nog meegedaan aan de *kostuumwedstrijd* Dit jaar een heerlijk echt onvervalst EFF gebeuren. de presentator was een rolvaste arrogante figuur.Met verveelde stem kondigde hij iedereen aan, en wist iedereen wel een beetje af te katten. Jammer genoeg had hij de verhaaltjes een beetje door elkaar gehaald, maar hij snapte wel gelijk dat ik niet mocht praten. "Ow, weer één die niks mag zeggen, nou lekker dan, laat je dan maar van je mooiste kant zien hoor".

Uiteraard kwamen er veeeel mooiere kostuums dan het mijne voorbij, maar dat is het leuke aan EFF, dat maakt helemaal niets uit. of je er nou super veel werk van maakt, of wat minder en je flink in je rol inleeft. Alles kan.Hier twee leden van The Royal Elf force, die Elfië vanuit de lucht bewaken.


De prijsuitreiking ging wel heel eerlijk. Er was geen jury, het publiek mocht beslissen wie zij het mooiste vonden. Dat ging als volgt. De presentator vroeg of ze ons allemaal mooi vonden en toen het publiek dat met gejuich en applaus bevestigde zei hij: Nou, da's duidelijk ( ....hoor het verveelde stemgeluid....) iedereen is mooi. Iedereen heeft gewonnen. Jullie prijs ligt in de gracht. Vis die er zo maar uit!" En weer tegen het publiek: "Ze blijven nu staan zodat jullie foto's kunnen maken"Naar achteren: "Tot hoe laat is het open? Zes uur? Goed, U hoort het, U heeft ruim de tijd om te fotograferen"En weg was hij.

Het klinkt allemaal misschien wat lullig, maar da's Elfië. Waar het onverwachte gebeurt. Want tenslotte lopen we daar geen van allen te pronken omdat we een prijs willen winnen, maar gewoon omdat we het leuk vinden. Om mooi te zijn, of om in een andere huid te kruipen, of wat voor reden je er ook voor kunt bedenken.

Halverwege/tegen het einde van de middag had dochter haar Poi vrienden gevonden en is ze daar mee aan de gang gegaan. Ik ben heerlijk op een bankje gaan zitten ( het was bij de muziek) heb nog wat foto's genomen, heb wat zitten lezen, en lekker rustig aan gedaan. Zo'n hele dag in korset is niet niks hoor!

Leuk was dat de Poipeople ook anderen, en met name kinderen de kans gaven om wat te leren. Sommige kinderen zijn natuurtalentjes!


Langzaam maar zeker werd het weer wat kouder, en begon de vermoeidheid  enigzins toe te slaan, dus maar tijd om weer huiswaarts te keren.In de pendelbus nog gezellig gesprek met een gnoom ( die overigens al weer *gewone* kleur was) en op het station stond het uiteraard vol prachtige mensen.

Een laatste gezellig gesprek in de trein, en zoals ik al schreef, geen zin om op de bus te wachten, dus door het Schollebos naar huis gelopen. En zelfs daar kreeg ik nog een fotoverzoek

Moe maar voldaan kijken we weer terug op een heerlijke fair.

Ow ja..... (Stiekem) kusjes stelen van een rood/zwarte gnoom is niet mogelijk, je valt altijd door de mand.....

Tip van de dag: Ga maar lekker genieten van de foto's ( nogmaals de link voor degenen die het hele verhaal hebben gelezen hier!!!)

Nieuwe dag, ander licht.

Na een nachtje slapen, al mag dat wat ik vannacht gedaan heb die naam niet echt dragen, ziet alles er al weer een stuk anders uit. Gisterenavond nog even met dochter nagebabbeld over mijn *break-down* Tjonge, wat ben ik van het weekend diep gegaan. Maar ik heb wél wat bereikt.

En nog steeds kan ik de grap van het lot, of het universum, of hoe je het dan ook wilt noemen wel zien ( thnx to my hormonpills?!?!?!) Gisteren de nieuwe affirmatie van de maand gekregen. Ik heb er al vaker over verteld, die van Edith Hagenaar. Soms lijkt het wel of Edith stiekem mijn huisje binnen kijkt en precies schrijft wat ik nodig heb op dat moment.Nou ja, of dat lot haar hoofd dus mijn richting in stuurt zeg maar. Net als in September. Toen was de affirmatie ook al zo ontzettend precies wat ik nodig had.

De begeleidende woorden horen er echt bij, dus die copy/paste ik er bij:

Iedereen heeft wel eens situaties in zijn of haar leven die ongewenst zijn. De enige manier om uit die ongewenste situaties te komen is door de verantwoordelijkheid ervoor op je te nemen.

Maar voordat ik verder ga moet je weten dat verantwoordelijkheid niet hetzelfde is als schuld. Schuld - als het al zou bestaan - kun je alleen hebben aan iets dat je bewust en weloverwogen hebt gedaan. En ongewenste situaties creëren doe je niet bewust.

Verhaal

Schuld gaat bovendien over het verleden, verantwoordelijkheid nemen gaat over het heden en de toekomst. Dat er een bepaalde situatie is in je leven - dat is dan zo. Hoe dat gekomen is, is helemaal niet belangrijk. Het lijkt belangrijk, omdat we daardoor een verhaal kunnen vertellen. Een verhaal om iets te vertellen te hebben op een feestje, een verhaal om aandacht en medelijden (en daarmee energie) te krijgen van anderen, een verhaal om onszelf goed te praten en te verdedigen... een verhaal om niet te hoeven doen wat wel belangrijk is.

En dat is: wat ga jij er aan doen? Goed, je bent ontslagen, je hebt een ziekte onder de leden, je man heeft je verlaten, je buurman maakt te veel lawaai, een inbreker heeft dingen met emotionele waarde meegenomen, je zus wil niet meer met je praten, je collega treitert je, er is je onrecht aangedaan... Maar dat dat nu zo is, is geen reden om dat maar te blijven vertellen, om je daar in te blijven wentelen. En het is vooral geen reden om de hoop te laten varen, om te denken dat het nooit meer goed komt in je leven. 

Goed, vanaf hier verliest Edith me een beetje, en houd mijn geloof in affirmaties op, want dan zegt ze dat het niet belangrijk is om te zeggen wat je er aan gaat doen, je hoeft alleen maar het volgende te doen

 

En dat maar goed te affirmeren ( of hoe heet dat?!?!) met een bol van energie in je buik, en dan komt je vanzelf tot geïnspireerde actie..... Yeah right. Nee, sorry, daar geloof ik dan net weer even niet in. 

Maar dus wel van in de verantwoordelijkheid nemen, het benoemen van het monster, want als je dat eenmaal gedaan hebt verliestie vanzelf al wat van zijn kracht. Verder heb ik mijn mega-keuken-probleem aangepakt en ik hapklare uitdaging-blokjes gehakt. Ok, ik heb lekkage, die gaat de woningstichting verhelpen, dus een telefoontje die kant op is één van de eerste dingen die moet gebeuren. Degene die ik erover wilde spreken was er vandaag helaas niet, dus morgen nog maar eens bellen. En dan? Dat hangt ene beetje af van wat mijn mannetje bij de woningstichting gaat zeggen, dus vanaf daar ga ik verder, nu in iedergeval nog niet verder piekerdenken, want daar maak ik mezelf alleen maar gek mee.

En wat ben ik daar toch goed in. Mezelf verlammen met gedachten aan alle dingen die ik NIET kan, waar ik NIET goed in ben. Pfff hoe dom kun je zijn. Maar tegelijkertijd besef ik me dat ik daar ook al niet alleen in sta. Zeker vrouwen zijn daar erg goed in. 

Maar praten helpt. Vooral met vrouwen, die nou niet direct allerlei oplossingen gaan roepen, maar heerlijk luisteren, en meelevend knikken, of zelfs dat wat ze herkennen beamen, en dan samen lekker giebelen over hoe dom je kunt zijn jezelf zoooo naar beneden te halen.Wist je dat trouwens? Kunnen problemen hélémáál niet tegen, giebelen Lopen die opgeblazen niemendalletjes helemaal van leeg tot hun normale proportie. Nog altijd iets waar je wat aan moet doen, maar in iedergeval overzichtelijker dan zo'n opgeblazen gevalletje!

Oooo, ik roep het zoooooo vaak, en het is zooooo makkelijk. Om aan een ander te vertellen hoe hij het beter kan doen. Totdat het op je eigen deurtje klopt, en je jezelf helemaal gek maakt met twijfels, schaamte en valse trots. Geen energie meer die kant op. Baby stapjes, en eens, ooit, dan ben ik er weer. En tot die tijd:

Tip van de dag: Wees trots op wie je bent en waar je goed in bent ( en vergeet de rest!)<---- Maar stop niet je kop in het zand

Luchtkastelen en inzichten

Waarschuwing vooraf: Als je alleen maar echt leuk wilt lezen, dan kun je dit blog beter overslaan......

Het leven is leuk..... Is dat wel zo? Ik roep het zo vaak, je moet het wel zelf leuk maken. Maar wat nou als blijkt dat je één groot luchtkasteel hebt gebouwd, en nog wel op drijfzand ook? Want leuk is natuurlijk heel betrekkelijk.Je hebt instant leuk, en langere termijn leuk. En ik maak me al een flinke poos *schuldig* aan instant leuk.

Als we het dan toch over leuk hebben. Leuk hoor, zo'n hormonologe. Mijn *problemen* met de pre-menopauze zijn aangepakt. En sinds lang is mijn hoofd weer helder. Maar zo helder dat ik weer goed om me heen kijk, en daar schrok ik van. Zoals ik al zei, instant leuk.. Oftewel lekker weglopen voor zaken die niet zo leuk zijn. En als je dat maar lang genoeg doet, kom je er achter dat die zaken een veel beter uithoudingsvermogen en langere adem hebben dan jij. Ik ben ingehaald.....

Ik kan veel , lang en hard roepen dat mijn leventje heel aardig verloopt, maar zoals een toentertijd goede vriendin en ik altijd zeiden: "Zeg het nog een keer, dan ga je het misschien zelf geloven"

En mijn problemen? Die zijn eigenlijk heel praktisch, heel, ehhh, laag bij de grond  van aard. Ik woon al bijna 25 jaar in mijn (huur) flatje. En van die bijna 25 jaar ben ik er twintig samen geweest met een heel handige man. En die heeft heel wat geklust in ons flatje. Maar wel op geheel zijn eigen wijze..... En nu sta ik er dan alleen voor. Met twee linker handen en een enorm gebrek aan energie.Ik heb eigenlijk weinig zin om hier precies  mijn -klus-problematiek tot in de puntjes uit de doeken te doen, maar wat ik er wel over kan zeggen is dat er veel handigheid, energie, en ook een flinke berg geld aan te pas moeten komen. Dat eerste is aan te leren, ik weet ook dat je vaak tot meer in staat bent dan je zelf denkt, maar de volgende twee, daar maak ik mij ernstige zorgen over. Leeuwen en beren.... Ik weet maar al te goed hoe ze eruit zien, op het ogenblik doen ze niet anders dan door mijn hoofd spoken......

Maar goed, onder het motto -hetleveisleuk-, tel-wat-je-hebt-niet-wat-je-mist toch ook nog even iets leuks. Om te beginnen heb ik mijn probleem onder ogen gezien, en dat is al heel wat. Me over een hele berg schaamte heen gezet en er in iedergeval een aantal mensen al wat over verteld ( en bij deze dus een heleboel.....) Die schaamte maakte haast dat ik de vandaag al gemaakte afspraak met mijn zus en vader had afgezegd. Ik had al de hele ochtend lopen huilen, en zag het eigenlijk niet zitten om *gezellig* op visite te gaan.Maar ja, zo vaak zie ik mijn vader nou ook weer niet, en  bovendien was mijn vader wel de laatste die ik wilde laten weten dat ik problemen heb. ( ja, weer die schaamte en trots)  Ik had zus  vaag op de hoogte gebracht dat het *even* niet zo lekker met me ging, maar dat ik er toch gewoon een gezellige middag van wilde maken. Eerst gewoon afleiding van mijn problemen.En we hebben een gezellige middag gehad. lekker zitten klaverjassen, en heerlijk gegeten. Zwager had Coq-au-vin gemaakt. Nog nooit gegeten, en het was zalig. Als toetje had hij tart tartin gemaakt. Zalig gewoon!

En nu? Nu plan de campagne gaan maken. Wat moet gedaan worden, wat kan ik zelf, waar moet ik hulp voor trachten te vinden. En tja, vakantie dit jaar???? Dat gaat er vrees ik gewoon niet inzitten. Zowel wat tijd, maar belangrijker nog, wat geld betreft. Ik moet eerst de *puinhopen* uit het verleden gaan ruimen.....

Tip van de dag: Je kop in het zand steken en/of weglopen heeft maar tijdelijk zin.