Feestdagen kater

Ik vind de feestdagen altijd geweldig, op mijn eigen manier. Van kerstkaarten komt het niet altijd, vaak niet zelfs. Bedankt iedereen die mij toch altijd weer een kaartje stuurt, want ik vind het zo leuk ze te ontvangen. Dat is een puntje van mezelf wat ik wel eens een beetje minder vind. Mijn motto is niet voor niets.Wat gij niet wilt dat U geschied... Maar dan ook juist een beetje andersom. Wat jou vreugde schenkt, doe dat vooral bij een ander. En eigenlijk hoort ( vaker) een kaartje sturen daar dan ook wel bij.

Maar goed terug naar de kater. wat bedoel ik daar nou precies mee. De feestdagen zijn voor mij altijd de ultieme smoes om "het leven"even stil te zetten. Te druk met boodschapjes doen..... De enige tijd in het jaar dat ik van mijzelf onbeperkt in mijn karretje mag gooien wat leuk, lekker en fijn is. De rest van het jaar ben ik op het krenterige af, omdat er nog zoveel dingen zijn waar ik mijn geld beter voor kan gebruiken ( vakantie, leuke dingen doen, huisje verder opknappen) Te druk met versieren....Die boom komt er, nog ieder jaar een echte, wat er ook gebeurt. Op het werk loopt geen enkele dag zoals het "hoort" Maar dat mag, want tussen kerst en oud en nieuw mag alles...Heerlijk vind ik die lange donkere avonden, kaarsjes aan, en genieten van de lichtjes in de boom.

Kortom, tijdens de feestdagen zet ik het "gewone" leven even op pauze, en geniet ik volop van alles wat deze leuke dagen te bieden hebben.

En dan zijn ze ineens over. het gewone leven begint weer.En dat is wat ik bedoel met die kater. De feestdagen zijn over. Alles gaat weer terug naar "normaal" geen smoes meer om hier en daar steekjes te laten vallen, want er zijn geen feestdagen meer om de "schuld" te geven dat alles net even anders is.Die lange donkere en vooral koude avonden zijn ineens een stuk minder leuk.

Was ik vroeger dol op de winter, met het verstrijken van de jaren neemt de behoefte aan een winterslaap kwadratisch toe. Eind maart, misschien half april wakker worden, lijkt me zalig. Niks van al die kou en korte dagen, waarop scooteren veel minder leuk is dan in de andere jaargetijden beleven. Gewoon er lekker doorheen slapen. En dan zo uitgerust wakker worden, dat je de rest van het jaar met 5 á 6 uurtjes per nacht meer dan genoeg geslapen hebt. Heerlijk lijkt me dat.

Eén januari is voor mij bij uitstek een filosofeer-ochtend. Ik filosofeer niet zozeer over het formuleren van goede voornemens. Dat vind ik zo'n onzin om dat tot één januari te beperken.Maar wel filosoferen over het leven in het algemeen.

We veranderen constant. Meestal gaat het zo subtiel dat je het zelf niet eens merkt. Soms ook niet. Zo besefte ik vanmorgen dat ik het laatste jaar ( misschien bestrijkt het ook meer of minder tijd hoor, daar wil ik niet over strijden) heel erg verandert ben. Zo kwam er tijdens het uitlaten van de hond een grote behoefte op om te bloggen, om deze gedachten te delen. Zou ik vroeger bij binnenkomst direct achter de computer gedoken zijn, zo heb ik vandaag eerst even de keuken recht getrokken

Ik had trek in warme croissantjes met karamelspread. En ipv zoals ik vroeger gedaan zou hebben, te midden van de puinhopen croissantjes in de oven frommelen, en dan snel achter de computer, heb ik dus eerst die keuken aangepakt. De kids hadden gisteren netjes alles in de keuken geparkeerd van het grote feest. En ik heb dat vanmorgen netjes weggewerkt. Een opgeruimd huis geeft een opgeruimd hoofd Wat dat betreft ben ik een stuk gedisciplineerder geworden, en dat bevalt me best! Ik voel mij niet langer, zoals de amerikanen dat zouden noemen "huishoudelijk challenged".

Goed, 2013 was een..... En nu vliegen er vele woorden door mijn hoofd, en ik kan er eigenlijk niet één vangen. Een jaar vol veranderingen zal ik er maar van maken.Onvermijdelijk, want alles verandert altijd. Hier in Rotterdam staat op een gebouw een mooie spreuk:

You have to change to stay the same.

Mooi vind ik die gedachte. Als je dat al zou willen hoor, hetzelfde blijven. Diep ook, soort vicieuze cirkel, een hond die zijn staart probeert te grijpen.Uiteraard wist ik bij deze gedachten ( die dus al tijdens het hond uitlaten door mijn hoofd spookten) het juiste beeld te vinden.

Veranderingen horen bij het leven, bij het ouder worden, en sommige van die veranderingen zijn hard. De zwager die met 47 jaar uit het leven gerukt wordt, dat is er zo één die je kunt missen als kiespijn, maar ja, daar vraagt het leven niet om. Niet om wat je wilt, of wat je aankunt. Het gebeurt gewoon, deal with it. En dat doen we dan maar, met de ups en downs die het leven biedt. En op één januari maak ik de balans op. Ik mis mijn moeder en zwager nog steeds, maar zoals zus al in haar blog schreef, we zitten boordevol goeie herinneringen, en die koesteren we dan maar.

Ik wens iedereen een goed 2014. Tel wat je hebt, en denk aan de goede herinneringen bij wat je mist. En als je iets mist wat je graag zou willen hebben, go for it!

Tip van de dag: Filosoferen mag!

Niet denken, maar doen.

Ken je dat? 1001 dingen willen doen, en nergens toe komen? Ik wil meer foto's maken, ik wil vaker bloggen, ik wil meer crea met kleur bezig zijn, die mooie quote in een passend plaatje zetten, maar iedere keer als ik de deur binnen stap voel ik op de één of andere manier al mijn energie uit mijn lijf sijpelen.
Daar is maar één oplossing voor. Gewoon doen. Eigenlijk Doen met en hoofdletter. Tijd krijg je niet, die moet je maken, en als je dat niet doet, dan sijpelt de tijd inderdaad (ongebruikt) weg.
Zo zag ik ook dat mijn blog over mijn eerste schilderles in concept is blijven staan, en heb ik weer niks geschreven over de jaarmeeting van de scooterclub. Terwijl het toch zo leuk was, en ik ook leuke foto's gemaakt heb.
En daar gaat het inderdaad ook een beetje mis. De foto's van mijn telefoon op mijn computer krijgen, daar heb ik nogal eens ruzie mee, en dan blijft het helaas vaak bij goede bedoelingen en, zoals ik al schreef, gebrek aan energie.
Maar goed, ik ben dus een schilder cursus begonnen, samen met mijn zus, die het al heel goed kan, en die mij dus ook goed kan helpen en motiveren. Mijn art-yournals zijn al binnen gekomen, en al heb ik al ideetjes, ze zijn nog angstvallig leeg. Ook dat is 'eng', leeg wit is nog perfect, en als ik het ga vullen.....
En dat is nu juist waar ik aan moet gaan werken. Het hoeft helemaal niet perfect, het hoeft alleen maar leuk te zijn, en dat is 'kliederen met kleurtjes' sowieso!
Vandaag sluit ik af met en goed voornemen. Ik ga geen 'to do-list' maken, maar een 'to want-list' en langzaam maar zeker ga ik dan niet denken, maar Doen!

Oud worden....

...... is maar een matig genoegen. Wist een klant van mij me al jaren geleden te vertellen. In mijn werk bij de thuiszorg heb ik zo al heel wat oudere mensen mee gemaakt, en zo dus ook al vele zienswijzen op het ouder worden gehoord.

Eén ding kan ik daar in ieder geval uit samenvatten, het valt niet mee. De veranderingen in de  wereld lijken elkaar , hoe ouder je wordt, steeds sneller op te volgen. En verandering wordt, hoe ouder je wordt steeds moeilijker. Natuurlijk legt de één zich daar makkelijker en sneller bij neer dan de ander. Maar ook ik merk, dat ik meer moeite krijg met verandering naar mate ik ouder word.

Het omarmen van de 'moderne' wereld valt voor ouderen niet altijd mee. Al kan dat heel wisselend zijn. Zo heeft een tante van mij ook Facebook. Zij schrijft daar iedere morgen een verhaaltje. Soms deelt zij een stukje van het verleden, dan weer springt zij boven op het nieuws, en zo af en toe komt er ook wel eens een frustratie langs zeilen. Ik vind het iedere morgen weer een genoegen. Zij heeft een heerlijke kijk op het leven en een geweldige humor. Het verhaal van vandaag wil ik graag delen omdat dat alles te maken heeft met ouder worden. Uiteraard heb ik daar toestemming voor gevraagd, en mocht dit verhaal geld op leveren, dan wil zij wel delen, was haar reactie! Logisch toch!

Overigens is mijn tante een Duitse van origine, vandaar hier en daar wat taal en spelfouten, maar ik lees het verhaal, niet de taal ;-)

goede morgen.
ik zit nu al een geslagen half uur de dokter te bellen voor een stom recept.ik geloof dat ik vluger de koning aan de lijn heb.ik had een receptenlijn die ik ingesproken heb met gestotter en vergeten van de hoeveelheid die ik in moet nemen.ik haat dat praten tegen een maschiene. dan heb ik altijd de senuwer.ik ben al geen liefhebber van telephon en om dan nog eens met computer te praten. nee dat word mij te veel van de toekomst.kan mij maar iemand vertellen waarom ik so'n moeite heb met de toekomst?kijk so lang ik niet iets bizonderes hoef te doen,heb ik met de computer vrede gesloten, maar verlang nu niet iets extra's dan fladderen mij de handen en gaat mijn verstand aan de haal en dan is het eerst ***** en als zij niet helpen kan, ********** help ach ja je moet er denk ik mee groot worden anders miss je de aansluiting.
bij deze een fijne dag met een lach.

Waren we met z'n allen net gewend aan het feit dat ieder zichzelf respecterend bedrijf een www. heeft, en je eigenlijk wel over een computer MOET beschikken, omdat veel dingen toch alleen maar per e-mail lijken te lukken, worden we al weer geconfronteerd met een wereld waarin alles en iedereen een app heeft.

Gelukkig ben ik nog kind van deze tijd genoeg om met antwoordapparaten/bandjes aan de telefoon om te kunnen gaan, maar ik kan me zo voorstellen dat oudere mensen onder ons liever een 'echt'persoon aan de lijn hebben. Zij hebben het niet meer druk-druk-druk, dus het gemak van iets inspreken hebben zij niet nodig.Enne, ook ik heb een hekel aan de telefoon, maar vind dan juist bandjes wel prettig, dan weet ik wat er gaat komen, en wat ik moet kiezen! 

Oud worden is sowieso iets. Als je de reclame en de tv mag geloven moeten en kunnen wij allen touwtjespringend tachtig worden, Het geeft mij soms het gevoel verschrikkelijk te kort te schieten. Dan ben ik PAS 47, en mijn lijf laat het hier en daar al afweten. Maar als je dan eens goed om je heen kijkt en luistert, blijkt dat dát een stuk normaler is dan met je kunstgebit op Aruba een kokosnoot kraken. 

Alles bij elkaar nogmaals, valt het ouder worden soms helemaal niet mee. Wij moeten er maar het beste van maken, en niet te veel kijken naar wat de media ons voorspiegelen, en vooral veel, heel veel, relativeren.Tel wat je hebt, kijk naar de leuke dingen, en vooral niet te veel blijven hangen en kijken naar de minder leuke dingen. Uitdagingen zien, ipv problemen, geen ja maar, maar: "We gaan er voor!" Maar dan wel in je eigen tempo. En dat ligt, als je ouder wordt nu eenmaal stukken lager dan als je nog jong bent.

En verder vind ik het echt geweldig dat mijn tante zo iedere dag haar verhaal doet op Facebook. Zou de behoefte om te schrijven dan toch ook in de familie zitten?  Ik vind Facebook sowieso geweldig. Een heerlijk medium om mooie en leuke dingen te delen.Ik vind het niet zo de plek om te zeuren, maar goed, ieder zijn meug. Dat wat ik niet leuk vind ( alle uitnodigingen voor spelletjes, de emotioneel incontinente verhalen van sommige personen) sla ik gewoon over, en begin en eindig mijn dag vaak met een lach.

En een mooi plaatje...

Tip van de dag: Stribbel niet tegen, dat kost alleen maar extra energie.

Haast

Nog niet zo lang geleden heb ik het -zevenminutenverhaal- nog opgeschreven, ter lering ende vermaak van allen ( dat hoop ik tenminste!) En vandaag had ik het weer. Nee, ik had zelf geen haast, maar ik werd er wel mee geconfronteerd. En met de juiste bui en instelling kan haast een vermakelijke zaak zijn.

En dat laatste besef je natuurlijk pas als je zelf verre van haast hebt. Het is werkelijk ongeevenaard zalig weer, en bovendien is de avonddienst op het ogenblik zo rustig, dat ik alle tijd had. Dus geheel tegen mijn eigen gewoonte in heb ik me eens aan de max snelheid voor scooters op de openbare weg, binnen de bebouwde kom gehouden. Gewoon, zomaar, om van het heerlijke weer te genieten ( het wordt eindelijk weer ietsje frisser, en bovendien, rijden op de scoot is nu herlijker dan heerlijk!)

En dan zie je pas, hoe grappig haast kan zijn. Notabene een auto met bagagekoffer, en helemaal volgepakt, kwam als een dwaas op mij afgereden. Ik braaf aan de kant, hij er langs, om vervolgens heel hard op de rem te moeten stampen, voor de volgende brave burger, die net als ik blijkbaar geen haast had.

Om te beginnen vroeg ik mij af of deze mensen hun vakantie niet helemaal verkeerd beginnen. Racen in de bebouwde kom?!?! Om ehhh zeven seconden te verdienen? Volgens mij kun je beter je vakantie gelijk in laten gaan op het moment dat je in de auto stapt, en je daar al te onthaasten.

Maar goed, ik ken het wel. Als je zelf haast hebt, lijkt het wel of de hele wereld ( vaak het overige verkeer) alleen maar zit te (*&^$ op de weg, en er alleen maar is om jou in de weg te zitten. Vijftig is natuurlijk AB-SO-LUUT een ontoereikende snelheid om überhaupt ergens te komen. Dat je er maar seconden mee wint, dat doet er niet toe. Voor het gevoel gaat het echt véél sneller als je het gas een stuk dieper intrapt. Of in mijn werk bijvoorbeeld. Haast/het druk hebben, werkt zo contra productief. Want door gehaast te doen krijgen de mensen vaak het idee dat ze wat te kort komen, en pakken dus juist wat meer tijd, ergo, je bent juist langer bezig.

Ik weet niet van wie de wijze uitspraak komt, maar vroeger thuis hoorden wij die nogal eens:

Alleen rust kan je redden

En dat blijkt maar weer eens een waarheid als een koe!

Tip van de dag: ....3x raden ;-)

.

Zeven minuten

Ik wilde dit blog eigenlijk beginnen met het woord soms. Maar gelijk besefte ik dat soms juist helemaal het verkeerde woord zou zijn. En vraag ik mijzelf tegelijk af, hoe lang en ver ik al van mijn eigen *geloof* ben afgedwaald.

Want eigenlijk is mijn overtuiging, dat het leven je precies geeft wat je nodig hebt. Alleen zie je dat regelmatig helemaal niet, omdat je je blind staart op de verkeerde zaken. Op zich niet zo heel erg gek hoor, want sommige dingen zijn zo schreeuwerig en opdringerig aanwezig dat je er af en toe moeilijk doorheen  kunt prikken. En dan moet dat, wat je nodig hebt,zich nog net even luider of talrijker aandienen, om alles weer helder te krijgen.

Dat ik van mijn geloof gevallen ben, dat wist ik natuurlijk al een tijdje, maar de weg terug laat zich maar moeizaam vinden. Met af en toe een aarzelende bekentenis aan mezelf kwam het besef steeds duidelijker in beeld, maar omdat ik de uitweg niet zie( zag?) stopte ik vaak maar snel mijn kop weer in het zand. Wat niet weet, dat niet deert. Maar helaas gaat die spreuk juist niet op, want het deerde wel. Langzaam maar zeker was ik hét aan het verliezen. En hét, is nou juist het belangrijkste in het leven. Wat hét is, valt moeilijk te vangen, want dat kan namelijk voor iedereen iets anders zijn. Maar ik bedoel in dit geval voornamelijk levenslust met hét.

Natuurlijk is overal een verklaring voor, en met zaken die schreeuwerig en opdringerig aanwezig zijn, bedoel ik voornamelijk de overgang met zijn negatieve kanten. De hormonen zorgen weer voor de nodige onrust en helaas vooral negatieve gedachten en gevoelens. De pijn in mijn gewrichten is af en toe zo erg, dat ik van gekkigheid niet weet of ik staan, zitten of liggen moet, en soms wil ik zelfs geen van drieën, maar ja het alternatief ( hangen) is ook niet echt aantrekkelijk.Slapen is ook zoiets. Naar mijn gevoel kan ik het de hele dag, maar een hele nacht doorslapen....Da's weer een heel ander verhaal.

En dan zie je die (kleine) handreikingen, goede raden, en opkikkertjes die het leven je toch heus iedere dag schenkt makkelijk over het hoofd.

Gelukkig is het leven niet voor één gat te vangen, en als je de kleintjes niet meer ziet, dan komt ze met grover geschut. Langzaam maar zeker wordt je dan wakker geschud. Dat begint vaak,zoals ik al schreef, met die af en toe aarzelende bekentenissen naar jezelf, en dat zet dan ineens door met die ene wake-up-call.

En dat wil ik met het volgende verhaal illustreren:

Soms heb ik in mijn werk iets meer dan die professionele klik met één van mijn klanten. Zo ook met deze dame. Er zijn niet altijd woorden voor nodig, maar vandaag kwamen we wel tot een heel diepgaand gesprek. En het was zo'n dag vandaag, want bij een andere klant had ik ook de L ( ja, die letter L) al aangehaald. Want wat goed zijn (wij) vrouwen er toch in om de L van Leven te vergeten, en van alles en nog wat -even- te doen. Zo vertelde deze dame me dus, van toen haar eerste man ziek thuis lag. In februari was zij bevallen van haar dochter, en twee maanden later kwam haar man met operatiewond ziek thuis te liggen. Dat de ziekte terminaal was, werd in die tijd niet zo expliciet besproken, maar zorgen moest ze desalniettemin. Met ook nog ene (oude?) hernia, en dus recentelijk bevallen van de tweede, liep ze maar te rennen. Want dit moest nog gebeuren, dat moest gebeuren, daar moest aan gedacht worden, genoeg te doen, dus rennen.

Op een avond nam haar man haar bij zich, en zei dat hij de hele dag aan het klokken was geweest. Op zich niet helemaal vreemd, als je weet dat hij ook ooit scheidsrechter was geweest, dus klokken was hem niet geheel vreemd. Maar wat hij zei heeft diepe indruk gemaakt. toentertijd op haar, en vandaag op mij...

" Ik heb je de hele dag in de gaten gehouden, en geklokt. Je loopt al de hele dag te rennen, en wat ik kan zien is, dat je zeven minuten hebt uitgespaard......

Wat ga je daar mee doen?!?!?!

En is dat niet wat we vaak doen?Hollen vliegen en draven, om tijd te *besparen* waar we eigenlijk helemaal niets mee doen? Rustig aan, niet even, maar Leven. Geef dat kind in jezelf de ruimte. Om te dansen in de zon, om rustig ene boek te lezen, of een film te kijken, of met je blote tenen door het gras. Wat dan ook, om de rust te nemen , en te genieten van de kleine dingen, die grootse gevolgen hebben.

Dat is wat ik van het weekend al besefte. Ik stop het kind in mezelf weg, en dat trekt hét uit me weg. Ik wil hét terug, en besef, dat kost moeite. Maar zelfs met beperkte energie kun je hét in je leven houden. je moet het voornamelijk willen. Want dat hebben we vroeger volgens mij allemaal geleerd:

Tip van de dag: Waar een wil is, is een weg!

Het is...

...al weer een poosje geleden dat ik heb geschreven. Veel te lang waarschijnlijk, zullen sommige zeggen, maar ja, wat doe je als de inspiratie je een beetje in de steek laat?

Uiteraard denk ik daar wel over na. Wat is dat toch, dat ik zo ontzettend helemaal geen zin en behoefte heb om te schrijven, en als ik nog eens in het toetsenbord klim, komen de woorden er niet uit zoals al die tijd dat wel zo makkelijk ging?

Ik denk dat het komt, omdat ik sinds ik begonnen ben, ik eindelijk weer eens in een rustiger vaarwater terecht ben gekomen. In Juni 2008, toen ik begonnen ben met bloggen, was er nogal wat aan de hand in mijn leven.Na een scheiding, die, ondanks dat die , voor zover dat met scheidingen lukt, tamelijk rustig verlopen was, en een hele foute beslissing van een arts, stond ik weer op een drempel.

Een drempel naar weer een hele nieuwe fase in mijn leven. Het ergste zeer van de scheiding was wel al over, die was toen inmiddels al twee jaar achter de rug.Maar het afkicken van het antidepressivum, waar ik dus door die fout van die arts een goed jaar aan had gezeten, viel niet mee.Want dan bekijk je het leven weer *echt*. Zonder zacht waasje van de pillen. En dan is het dus tijd, de scherven op te pakken, te kijken wat er gelijmd, en wat er weggegooid moet worden.

En zo heeft mijn blog me bijna vier jaar echt geholpen. Ik vond(vind?!?!) het zalig van alles van me af te schrijven, en een blog verhindert dat ik té negatief wordt, want er lezen immers heel wat ( bekende) mensen mee. Als ik alle dagboekjes die ik ooit geschreven heb, nog eens na lees, dan staan daar toch voornamelijk negatieve dingen in. Natuurlijk moet je die ook kwijt, maar ik dacht met een blog juist de nadruk op wat positievere dingen te leggen, en zo dus ook meer *leuks* in mijn leven te brengen. En dat is ook goed gelukt moet ik zeggen.

Maar goed, zoals ik al schreef, ik ben in een rustiger vaarwater terecht gekomen, al is dat een beetje schijn. Ik weet dat dit vaarwater naar een  moeilijk, wild stuk water gaat, waar het absoluut niet rustig varen is. Maar goed, dat zien we dan wel weer, en ik doe mijn best zoveel mogelijk te genieten van mijn gedobber nu.

Wat betekend dat voor mijn blog? Op dit moment heb ik echt geen flauw idee. Ik kan het schrijven niet dwingen, of misschien moet ik dat juist wel doen?

wordt vervolgd......

What's the use?!?!?

Zoals zo vaak als ik er niet meer helemaal uit kom, ga ik over in het Engels .Ik vind dat een prachtige taal, en het lijkt mij soms wel of dingen krachtiger over komen. Maar ja da's dus puur mijn gevoel natuurlijk.Tja, dan gooi ik er nog maar een Engelse zin in. Who am I kidding??!?!?

Tja, voornamelijk mezelf denk ik dan. Het leven is leuk.... Dat is het helemaal niet, maar ja, door maar zo vaak mogelijk leuke verhaaltjes op te schrijven, en de boel zo positief mogelijk in te zien, lijkt het af en toe wel leuk. Zus had er laatst ook al last van. Weltuntergangsstimmung, zou mijn moeder zeggen. Is het de tijd van het jaar?  Laatst had ik er zelf ook last van. Dat een blogje over een nieuwe computer *zomaar* veranderde in een filosofietje.

En dan gaat *ineens* je collega dood, en zit je met een dochter die het allemaal even helemaal niet meer ziet zitten. Poef, weg nieuwe generatie waarvan je zo hoopte dat zij de antwoorden wel hebben. Als die al gaat verzuchten: "Wat mij betreft mag de wereld in 2012 wel vergaan", waar blijf je dan als *ouwe* tobber.

Ik weet het, nu is alles ineens anders, zwart, gewoon echt even niet leuk meer. Als je je, ( ja, het moet echt 3x!)je hele leven de pestpokke mag werken, om vervolgens er door zo'n rotziekte gewoon ineens zomaar uitgetrokken kan worden, dan nogmaals: "What's the use?!?!?!" Zelfs als dat niet zo is, dan nog: What's the use?!?!?!?!?!"

En weet je wat het meest ironisch is? Aanstaande vrijdag hadden wij als team ons teamuitje gepland. Ook omdat een collega afscheid neemt, zij gaat gewoon lekker super verdient met de VUT, was dat in december gepland.En nu gaan we inderdfaad met het hele team op stap... Maar dan naar een crematorium. Is dat geen ziek grapje van het leven dan?!?!?

Tuurlijk heb ik mezelf en iedereen altijd voorgehouden dat je het leven zelf een beetje leuk moet maken. Maar het nadeel van die gedachte is, dat als het niet leuk is,dat dat dan aan jezelf zou liggen. Nou mooi niet. Nu even niet. Nu mag ik gelukkig even schoppen tegen alles wat er in deze wereld niet deugt. Slechte mensen, rotziekten, het ligt niet aan mij, het ligt aan alles, behalve aan mij!

Ik was vorige week het spoor al een beetje bijster, maar nu ben ik het echt even helemaal kwijt. Ik wil net als zus, een winterslaap. Even die deken over de kop trekken, en pas weer wakker worden als het zonnetje letterlijk, maar zeker ook figuurlijk weer schijnt.

Natuurlijk zijn er nog wel dingen in mijn leven die goed zijn. Maar ik heb nu wel het gevoel , dat omgekeerd evenredig geldt wat er altijd wordt gezegd van die donkere wolk, die zijn zilveren randje heeft. Mijn roze wolk heeft nu toch een lelijk donker randje. Misschien horen ze wel gewoon bij het leven, en zou je niet zo blij kunnen zijn met de goede dingen als er nooit iets vervelends gebeurde, bla, bla, bla. Geef mijn portie maar even aan Fikkie.

Ik kruip onder de dekens. Al is het alleen maar voor de nacht....

De tip van de dag is tijdelijk buiten gebruik. Als je de antwoorden niet meer hebt, en even geen weg meer weet met de wereld, kun je volgens mij beter even je mond houden....

Neeeeee

Jaaaaaa.... Het is echt waar. Ik zit nu op een gloednieuwe computer. Mijn eerste echte zelf gekochte, gloedjenagelnieuwe computer. Dat betekent natuurlijk ook dat ik nu dan eindelijk onder Windows 7 aan het werken ben. Tot nu toe heeft het nog niet echt super grote problemen opgeleverd. Sterker nog, het enige *probleempje* wat ik tegen kwam is al weer opgelost!

Waar heb ik al die tijd zo tegen op gezien?!?!? Behalve dat alles goed werkt, geen haperende muis meer, geen plotselinge herstart, midden in een belangrijk stukje typwerk ( mijn blog uiteraard!!), alle programma's die open staan allemaal even snel. Msn, muziek, diverse internetpagina's, alles kan tegelijk lopen! Geweldig.En eigenlijk, ehmmm, merk ik er verder niet zo veel van. Tenminste, ik kom helemaal niets tegen wat het niet wil doen.

Ach zo zie je maar.Een mens lijdt dikwijls het meest, door het lijden dat hij vreest.Ok, niet te veel eer naar mezelf, ik heb het tobben over zaken die nog niet gebeurt zijn niet uitgevonden, maar ik heb het hier en daar zeker wel bijgeschaafd en geperfectioneerd. Enne, hoe ouder ik wordt, hoe meer last ik er van krijg. Vroeger moest ik altijd lachen om mensen die niet tegen veranderingen konden. "Hoort bij het leven hoor, gewoon meedoen, alles verandert nou eenmaal"Dat waren zo'n beetje mijn dooddoeners, en nu? Nu moet ik die regelmatig mezelf voorhouden.

Wat is het ouder worden toch geweldig hè! Het is één grote reis, en het leuke daarvan vind ik dat je steeds vaker jezelf tegen komt.En het leukste van jezelf tegenkomen, want dat kan natuurlijk alleen maar in spiegels, is dat het lachspiegels zijn. Wat had ik vroeger een berg zekerheden. Ik was overal zo verschrikkelijk van overtuigd, nee, ik wist het wel hoor, anderen snapten er helemaal niets van. En langzaam maar zeker begin ik in een ander te veranderen. Ben ik degene die er steeds minder van begrijpt. Ben ik degene die steeds minder antwoorden weet.

Gelukkig staat er al weer een hele nieuwe generatie te trappelen. Misschien weten zij het wel allemaal beter 

Tip van de dag; Verwonder je!

Verbazing

Soms heb ik van die momenten. dan kan ik niet anders dan verbaasd, zelfs verbijsterd, zijn. Wat kunnen mensen elkaar toch nare dingen aandoen. En weet je? Ik prijs me gelukkig dat me dat zo verbaasd. Het feit dat ik zulk soort dingen niet eens kan verzinnen, doen me goed. Alleen al maar omdat dat betekend dat ik zelf best wel aardig in elkaar steek.

Tuurlijk doe ik ook wel eens iets lelijks, haal ik mijn gram, omdat ik vind dat iemand mij te kort heeft gedaan of naar behandeld. Maar vergeleken bij wat ik zo af en toe hoor zijn dat maar plagerijtjes, of iemand op zo'n manier de spiegel voorhouden dat diegene zelf wel inziet waar hij of zij mee bezig is. is dat mijn taak om te doen? Nee, absoluut niet, maar ja ook ik ben maar een mens, en het is heel menselijk om af en toe genoegdoening te zoeken.

Maar goed, ik heb het nu over mensen die willens en wetens een ander kapot proberen te maken, om redenen, waarvan zij vinden dat die dat rechtvaardigen.Tja, wat doe je er aan, wat doe je ermee? Helemaal niets denk ik.

Ik geloof in karma. Wat ik daarmee precies bedoel? Alles wat je doet komt uiteindelijk bij je terug. Het is geen exacte wetenschap, het is geen spaarbank, waar je een saldo op kunt bekijken. Het is niet zo : Nu heb ik 3x goed gedaan, nu komen er alleen nog maar goede dingen op me af.Was het maar waar. Leven is voor mij ook een soort test. Ik heb geen flauw idee waarvoor, want ik geloof niet dat ik in een leven na de dood geloof. Maar goed, wat ik al schreef,wat ik wel zeker weet dat ik geloof, is dat er altijd een soort van *afrekening* is. Uiteindelijk, en al heb ik geen flauw idee hoe, zul je met je eigen daden geconfronteerd worden.

En dat maakt dat ik toch wel zo veel mogelijk mijn best doe om niet opzettelijk een ander pijn of verdriet te doen, zonder daar mijzelf te kort mee te doen.En dat valt niet altijd mee, want kiezen voor jezelf is niet altijd even makkelijk, en word je ook niet altijd in dank afgenomen.

Ach ja, wie heeft er gezegd dat het leven makkelijk is? Ik niet hoor, ja leuk, dat heb ik wel gezegd, maar dan moet je wel zelf de slingers ophangen  En zoals ik als tip in een reactie kreeg:Blijf de slingers vervangen, zo blijft het feest. En verder wens ik me te blijven verbazen over mensen die over de ruggen van anderen denken gelukkig te kunnen worden, of plezier hebben in het (trachten) kapot te maken van anderen. Daar heb ik eigenlijk maar een ding op te zeggen.Ik ben het helemaal met Eleanor Roosevelt. ( Tevens de Tip van de dag)

(Dit is trouwens één van mijn Wise words kaarten, een set van 52 kaarten, met foto's van mezelf, licht bewerkt, met allerlei wijze quotes, die mij op de één of andere manier erg aanspreken. Zo af en toe schud ik de stapel, en kies er een kaartje uit, of zoals in dit geval, zoek ik er één uit die gewoon bij het verhaal past.Deze kaarten zijn te vinden op mijn Twwotw-blog. Iedere week plaats ik er één.)