Weer

Ik wil het WEER eens over mijn hondje hebben. Die heeft al veel te lang geen hoofdrol gespeeld in mijn blog.En dat terwijl het toch zo'n bundeltje van vreugde is. Heerlijk, zoals hij altijd ( altijd?, nou, ja, bijna altijd in iedergeval) mijn schoot claimt op het moment dat ik maar rustig dreig te gaan zitten. Wat dat betreft is het echt een Chihuahua. Zwaan kleef aan is er niks bij. Baas probeert hem ook wel eens te verleiden op schoot te komen zitten, maar dat lukt meestal alleen maar als ik niet thuis ben.

Verder lig ik op mijn werkdagen echt helemaal in een deuk. Gelukkig, ik ben niet de enige die met tegenzin zo vroeg het bed uit moet. Vorige week maandag, toen hij dus om 06:15 zijn ( nou ja, mijn dus!) warme bedje uit moest, deed het dat met zo'n tegenzin, dat het gewoon humoristisch was.

Die week ervoor had hij me trouwens ook goed te pakken. Het regende, en al was het al rond negen uur eer ik met hem naar buiten ging, na het voelen van één spet regen, keerde hij zich resoluut om en sprong nog net door de al dichtgaande deuren weer naar binnen. Ik zweer het, hij stond me daar gewoon uit te lachen: "Jij staat lekker buiten, en ik lekker niehiet!!!"

Dat zoiets alleen maar zo werkt, als dat hem zo uitkomt, was later die week wel duidelijk. Ons arme zieltje was ziek, en had almaar aandrang. En opgevoed alsie is, vindt hij het verschrikkelijk zijn behoefte in huis te doen, dus liep ik, ook al niet helemaal vrijwillig, maar wat moet dat moet, vorige week vrijdagochtend om 05:15 ( ja U leest het goed!) met de hond buiten. Vrijdagmiddag toch maar even met hem naar de dierenarts gegaan, en hij bleek een dikke darm ontsteking te hebben. Een dikke spuit en voor 40 dagen pillen verder konden we naar huis. Het goede nieuws is, dat hij al weer zo goed als opgeknapt is.

Tja, zo'n bundel vreugde is soms ook een bundel zorgen, dat hoort er helaas ook bij.

Maar goed, alles bij elkaar ben ik nog iedere dag super blij met ons lieve, aanhankelijke, vriendelijke, en soms knotsgekke hondje. Want ik denk dat alle dieren eigenaren ze wel kennen. De gekke vijf minuten. Als hond ( of kat) zonder aanleiding, zo;n speelgenootje ineens als een dwaas in het rond gaan rennen. En gelukkig heb ik dan zo af en toe ook de camera bij de hand, zoals onlangs is het bos...

Lang leve de sportknop!!!

En wat zijn ze toch scherp hè. Ik heb ze expres op ware grootte gelaten, zodat, als je ze apart bekijkt, je zelfs kunt zien hoe hard hij afzet, en hoe hij het zand opwerpt. Misschien zegt hij het wel bij iedere baas, maar de dierenarts vindt dat we een heel leuk en apart hondje hebben, en bovendien één bonk spieren, maar dat zie je zo ook wel!

En nu ga ik mijn schoot weer beschikbaar stellen aan ons ongelofelijk verwende vriendje...

Tip van de dag: Hou hem scherp.
 

Help, moord, brand, kidnapping!

Jeetje, wat ons nu is overkomen. Hebben we net een handig hondje in huis gehaald, die als er een brandweer met sirene langs komt gaat zitten janken, wordt onze kat gekidnapt.... Tja, daar kwam geen sirene aan te pas, vandaar dattie niet gewaarschuwd had.

Gelukkig hebben de bewakingscamera's wel enkele beelden vastgelegd....

Op heterdaad betrapt, recht in de camera.

Zou ze wat doorhebben, dit lijkt me toch wel een enigszins
uitdagende pose.....



Who? Me?

En onze lieve kater afgevoerd achter de tralies....






Allemaal onzin natuurlijk. De ware reden dat Aranel weer verenigd is met zijn eigenlijk volgens ons toch wel favoriete bazinnetje, is dat zelfs bij dieren opgaat dat  - three's a crowd, two's company-  Toto gaat het steeds beter vinden met Akabar, die ook wel van een beetje sporten houdt.En dit viel niet zo lekker bij Aranel, die als Toto en Akabar samen door het huis elkaar achterna zaten, meende zich ermee te moeten bemoeien met een paar flinke rake klappen. Dat, samen genomen met de wetenschap dat dochter eigenlijk niets liever wilde dan Aranel meenemen, maakte dat we besloten hebben Aranel te laten verhuizen.

De eerste berichten? Aranel heeft gelukzalig de hele nacht bij dochter onder de dekens gelegen, en waagde zich vandaag al in de gang op zoek naar eten en de bak. Akabar heeft vannacht heerlijk op ons bed geslapen, al had ik gisterenavond wel een beetje de indruk dat hij een beetje zoekende was.

En verder hebben Akabar en Toto hun pact bezegeld met het slopen van een verentooi. Een duidelijkere vorm van samenwerking was er niet te bedenken, want die verentooi lag te hoog voor Toto om te pakken, maar was te grondig gesloopt voor poezenondeugd.....

Tip van de dag: Soms is minder meer.

Aangenaam

Nee, ik heb het helaas nog steeds niet over het hardlopen. Dat zou ik graag aangenaam noemen, maar zo ver ben ik voorlopig nog niet.Maar je kunt het nuttige makkelijk met het aangename combineren.Ondanks dat het hardlopen zo'n *klus* voor me is, kan ik nog steeds genieten van alles om me heen.

Nou ja, als ik terug aan het wandelen ben natuurlijk pas 

De prachtige spiegeling in het stilstaande water

Het kleine stukje waar de Hedera in overvloed overal tegenaan kruipt

In allerlei verschillende kleurtjes nog wel.

De bloeiwijze van het groot hoefblad, nog maar even terug waren ze nog zo lief klein....

De berenklauw. Nu nog zo schattig klein en in elkaar gekreukeld. Maar straks kun je er weer onder staan.Niet verstandig, want het sap van deze plant kan in de zon voor lelijke brandwonden zorgen.

En nog maar eens een spiegeling, ik kan er geen genoeg van krijgen.

Bijna ben ik weer thuis..

Over geen genoeg van krijgen. Al lopen we het pad twee keer op en neer, overal wordt weer en nog alles besnuffeld. Je kan niet weten....

En als we aan het einde van het pad dan ook nog *de meiden* tegen komen, dan is de wandeling/hardloopsessie echt een succes geweest!

Zie je. 

Het nuttige kan best aangenaam zijn! 

Als je maar weet welke kant je op moet kijken.

Tip van de dag: Mooi en leuk liggen voor het oprapen.

Rondje Zeeland

Vorige week vrijdag hebben we een heerlijk rondje Zeeland gemaakt. Scooterbuur gaat die tocht met de club op 22 april rijden, maar aangezien wij dan met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid op de Fantasy Fair rondlopen, waren we maar wat blij dat we toch de kans kregen om de route te rijden. Scooterbuur ging alvast proefrijden, en we konden gezellig mee.

Een prachtige tocht van bijna 150 km. Gelukkig ligt het begin en eindpunt zo'n beetje in onze achtertuin, dus het was prima te doen. Met een beetje vertraging, omdat ondergetekende niet echt op gang kon komen en weer eens van alles en nog wat niet kon vinden gingen we iets voor half elf ( tien uur was de planning) van start.

Gelukkig was het heerlijk weer, zodat mijn humeur, dat door de *rocky* start enigszins afgezakt was, al snel weer opklaarde. Wat wil je nu nog meer? Prachtig weer, mooi uitgezette scooterrit, Vriend en hond erbij, gaan met die banaan.

En wederom zag ik dat ik nog maar een pietsie van Nederland ken. Ik was al eerder bij de Haringvlietdam geweest, maar nog nooit via de (mooie) route zoals we vrijdag reden.

Tijd voor wat vocht en versnaperingen...




Daarna weer verder. En Zeeland is zo heerlijk Nederlands. Zo plat en leeg als een pannenkoek! Maar wat een leuke huisjes kom je zo af en toe tegen. Verder zagen we op een gegeven moment wel vijf grote roofvogels heerlijk drijven op de thermiek, en zo af en toe om elkaar heen dartelen. Zou dat met de paring te maken hebben?!?!?

Bij Brouwersdam weer even gestopt, de zee!!

Lekker plekje zo, maar niet echt een goeie manier van reizen.Dan maar weer lekker bij vrouwtje in de jas.

Het dorpje Brouwershaven, zo'n beetje halverwege,  is de geplande lunchstop, dus daar hebben we heerlijk een terrasje gepakt.

Omdat ik al braaf vier boterhammetjes op had, mocht ik van mezelf een biertje! Als dit niet het plaatje van het goede leven is, dan weet ik het niet meer


( Wat gaat je haar toch altijd charmant zitten van zo'n helm...)

En when in Rome Zeeland, dan eet je natuurlijk mosselen. Wel erge grote hier hoor.....

Eén van ons liet helaas zijn heerlijke patatje vallen, maar geen nood, de opruimingsdienst stond al gretig te wachten....

We hadden onze hielen net gelicht toen ze gelijk aan de gang gingen!

Onderweg werden we trouwens nauwlettend in de gaten gehouden. wat zal deze grote jongen op 22 april opkijken, als er een hele grote stoet van die gekke dingen langs komt.....

Laatste stop, voor een lekker ijsje. Hier scheiden 22 april de wegen van de Brabanders en de anderen. Mooi punt voor hen om af te buigen...

Daarna nog *even* door de Heinenoord tunnel ( die Toto heel erg eng vond!) en toen waren we al weer zo'n beetje thuis. Goed 150 km en zeven uur verder dan we begonnen waren.

Het was weer een heerlijke rit, mede te danken aan Scooterbuur, die hem navigeerde. Niks fijner dan een mooie route achter iemand aan rijden, want dat geeft je volop kans om lekker om je heen te kijken, en al het moois in te drinken, zonder dat je bang hoeft te zijn om je verloren te rijden.

Dus bij deze nogmaals, Thnxxx Scooterbuur het was weer genieten!

Tip van de dag( vooral voor kymcoclubleden): Als je enigzins de kans hebt, rij die route gezellig mee.

Foto's, foto's, foto's

Tja, als trotse ouders doe je natuurlijk weinig anders dan vooral veel foto's maken. Behalve dan misschien veel opscheppen over je nieuwe spruit.

Hier dan een post met die twee dingen.

Katten en hond schieten steeds beter met elkaar op. Nieuwsgierigheid is er in ieder geval genoeg.

En de katten zien ook wel de voordelen van de aanwezigheid van een hond, zoals bv een nieuwe lekkere slaapplaats.

En als je allebei verslaafde schootzitter bent, dan kom je elkaar vanzelf tegen.

Voor je het weet heb je helemaal geen schoot meer nodig om gezellig bij elkaar te liggen....

Nieuwe vriendjes worden ook iedere dag gemaakt. achter het flat....

Of in de prachtige bossen rond Apeldoorn...Het maakt allemaal niets uit. Lekker wandelen in de zon met *oma* erbij!

Over nieuwe vriendjes gesproken, daar horen mensen natuurlijk ook bij, Toto is even vriendelijk tegen iedereen, en elke schoot is er één...

Maar dat vindt de kat natuurlijk ook 




O ja, als de kat je bench heeft ingepikt, dan zoek je zelf toch een ander lekker plekje....

Ja, en?




Tot slot nog een verhaaltje. Om te laten weten wat een ongelofelijk bijzonder en trouw diertje Toto is, Nu al! Vorige week toen we de pretfles weer weg gingen leggen hebben we aan de Vlist een pracht plekje gevonden.

Op twee aangrenzende door water van de weg en elkaar
gescheiden landjes hadden we dat mooie plekje gevonden.

 na toestemming van de eigenaar zijn we daar de fles gaan parkeren. Ik was van alle kanten foto's aan het maken, omdat het voor de clubleden wel duidelijk moest zijn waar de fles lag.Vriend stond voor het bruggetje, omdat Toto nog lekker op het landje aan het scharrelen was, terwijl ik weer naar de weg liep om een foto van de andere kant te maken. Toto vond dat een beetje verwarrend, en liep naar het andere landje, wat echter dus nog steeds door water van mij gescheiden was.

Water, hebben we inmiddels al gemerkt, is niet echt een hobby van Toto, dus liep hij  enigszins paniekerig langs de waterkant. Ik liep al terug richting het bruggetje, en dacht dat hij dat wel zou begrijpen, dus riep ik enthousiast: "Kom dan!" Hij bedacht zich geen twee keer, nam een mooie snoekduik, en sprong zo het water in!

Nou had ik mijn fototoestel in mijn hand, maar ik was te verbouwereerd om gelijk een foto te nemen.Dat geloof je toch niet, ene hond, die je nog geen week hebt, die een hekel aan water heeft, dat die zomaar in het water springt, omdattie zo hopeloos graag bij je wil zijn!

Gelukkig was het lekker weer, en bovendien zat hij lekker warm in mijn jas!



Tot slot nog even het weekend ritueel. In het weekend krijgen mijn katten altijd een *lekkertje* Ze eten altijd brokken, maar in het weekend dus een verwennerijtje in de vorm van natte brokjes. Uiteraard mag de hond daar ook van meegenieten ( uiteraard wel met hondenvoer!) En dat gaat ongeveer zo....

Tip van de dag: Hou 'm scherp