Voldoening

Het schrijven valt me de laatste tijd zwaar. Ik weet het niet, maar op de één of andere manier lijkt alle creativiteit die er ooit in me heeft gezeten opgedroogd te zijn.Ook al hormonaal? Deze week heb ik trouwens weer even last van een dipje. Van het weekend was ik al weer zo moe. Ok, vorige week wel harder dan anders gewerkt. Twee extra diensten erbij genomen, dus dacht ik aanvankelijk dat het daardoor kwam. Maar deze week wilde ook al niet echt op gang komen. Gister niet eens puf om te zwemmen, maar dan ook echt niet, dus ook niet gegaan. En bij dat ene lieve liedje was de brok in mijn keel beduidend dikker dan normaal zeg maar.

Genoeg om te constateren dat er weer overactieve hormoontjes in het spel waren. Zeker toen ik vanmiddag bij die KMGP in de apotheek bijna stond te huilen. We hebben weer een nieuwe terminale klant. Altijd een verdrietige zaak, maar sinds begin dit jaar hebben de meeste zorgverzekeringen besloten om ook de matjes ( onderleggers) uit het zorgpakket te schrappen. En die hadden we daar dus net nodig. Mocht ik aan de man van de betreffende vrouw gaan vertellen dattie ff 22,50 moest schokken voor een paar celstof onderleggers. Toen ik daarover met een collega telefonisch stond te overleggen hoe we dat wat sympathieker konden oplossen kwam één van de apothekersassistenten naar me toe met 4 matjes en vroeg of dat voldoende was..... Natuurlijk!!! Ik was zo geroerd door dat lieve gebaar, dat het me moeite koste om het droog te houden. Dat laatste zijn dan de hormonen hoor mensen, maar ik ben altijd erg blij dat er zulke lieve mensen zijn, die nog op een menselijk niveau meedenken in dit soort zaken. Er zijn dus mensen die de spullen die ze niet meer kunnen gebruiken bij de apotheek inleveren ter vernietiging, en zo was dit pak ook terug gekomen. En met dat ik met mijn collega stond te overleggen schoot haar dat te binnen, en zo kon ze me helpen! Ik heb haar tot de held van mijn dag verklaard!

Maar goed, even terug naar het begin. Het schrijven. Heerlijk dan om lieve reacties op één van mijn schrijfsels te mogen ontvangen. Vandaag zelfs twee. En al schrijf ik voornamelijk voor mezelf, het doet me altijd een groot plezier als ik merk dat mijn schrijfsels in de smaak vallen. Ik heb blijkbaar veel mensen een plezier gedaan met het filmpje van Michael Robinson, en ben hem dus erg dankbaar dat ik het ook mocht plaatsen.

Er valt zoveel voldoening uit een dag te vissen, er gebeuren vaak te veel dingen, die toch enigzins in het vergeethoekje van je door de dag heen jagen terecht komen. En dat is nou juist de reden voor dit blog. Zelfs dat vergeet ik nogal eens. Te vaak eerlijk gezegd. Dan zit ik 's avonds met allerlei onnozele dingen mijn tid te verbeuzelen, terwijl er die dag eigenlijk te veel leuks en goeds en moois gebeurt is, wat ik eigenlijk hoor vast te leggen.

Misschien moet ik weer eens terug naar af....Iedere dag iets positiefs vermelden...

Tip van de dag: Zie de mooie, leuke.lieve,goede dingen om je heen.

Bij de dokter.......

Tja, en dan moet ik het volgende toch echt nog even kwijt....... Het was gisteren echt een super leuke dag. Wat mij betreft kleeft er één grote MAAR aan. Hoe joviaal en aardig dokter Ted ook was, hij is echt een schoolvoorbeeld van een man en huisarts. Ok, de feiten over de overgang kunnen dan misschien wel kloppen, maar waren alles behalve volledig. En wat ik met name verschrikkelijk jammer vond, was dat weer die psychische klachten zo simplistisch worden afgedaan met:  Je slaapt slecht, je slijmvliezen drogen uit en daar heb je dan slechte seks door, dus niet zo gek dat je een *beetje* depressief wordt.

En dat is mijns inziens de reden dat zo veel vrouwen door lopen te tobben. Want zo werkt het dus niet. Ik zou er bijna een beetje venijnig van worden en willen zeggen: Dat jullie mannen nou chagrijnig worden als je niet genoeg seks krijgt wil nog niet zeggen dat dat bij ons vrouwen in de overgang dus de reden is dat we *wat* labiel en of depri worden van die overgang. Het zijn de hormonen. En niet dat gebrek aan  progesteron of die oestrogeen, maar een heel ander hormoon zorgt voor deze stemmingsveranderingen. Die wel degelijk zo ernstig (kunnen) zijn, dat je jezelf niet eens meer herkent

Ok, ik weet dat ik nu ook generaliseer. Niet alle mannen worden chago van te weinig seks, maar het blijkt dus wel weer, als je met dit soort klachten naar een huisarts gaat, zonder een beschuldigende vinger, ze hebben er gewoon te weinig know-how over. Bovendien is er in die hele overgang nog een veel listigere periode dan de menopauze zelf. En dat is die premenopausale fase. Je menstrueert nog super regelmatig, je hebt nog helemaal geen opvliegers, alleen die nare stemmingsverandering. Ja, opvliegers in de vorm van zo boos worden om dingetjes dat je jezelf echt niet meer in de hand hebt. of zo verdrietig dat je de hele dag wel kunt huilen, al is er niet eens een aanleiding voor. En ga daar maar eens mee naar de dokter." Ga maar fijn leuke dingen doen, dan knapt U vast weer snel op" Of ze zetten je aan een antidepressiva waar je tig kilo van aankomt, nee daar word je stemming een stuk beter van. Niet duzzzzz

En het *leuke* van deze klachten is, dat her- en erkenning al zo verschrikkelijk veel kan doen. Ik merk dat nu ik mijn klachten onderkent en aanvaard heb, en er dus erg open over geworden ben dat veel vrouwen het heerlijk vinden om er over te praten. Eén van de redateuren (trices uiteraard ) heeft zo ook nog een poosje met me zitten praten. Ze vond het gewoon heerlijk om even haar verhaal kwijt te kunnen, en te weten dat het niet aan haar lag, maar dat het klachten zijn waar iedere vrouw mee te maken kan krijgen. Zelfs één van de bekende schaatsters ( en ik ga niet verklappen wie) zei me na afloop, toen we foto's maakten, dat zij er ook zo veel last van had gehad.

Ik kan het wel van de daken schreeuwen: Vrouwen verenigt U! En ga naar Care for Women Het ligt niet aan jou, en er is misschien wel wat aan te doen, en niet alleen maar die nare enge hormonen, waar je kanker van krijgt. Want ook dat wordt altijd zo lekker benadrukt, de nare gevolgen, maar niet wat er eventueel nog anders gedaan kan worden. Dat wordt vaak smalend afgedaan met: " Tja, als je daarin gelooft....."

Waar ik heilig van overtuigd ben, is dat als klachten serieus genomen worden, dat dat al de helft van de klacht kan schelen. En daar hebben de huisartsen vaak ook niet eens tijd voor. Niet omdat zij niet willen, maar omdat de zorgverzekeraar nou eenmaal de dienst uitmaakt en een consult nou eenmaal maar 8 minuten mag duren ( als je boft, want anders zijn het er maar 6!)

Persoonlijk hoop ik dat er ooit in één van de koffietijden en aanverwante programma´s eens een goed en lang segment aan de overgang besteed wordt. En dan de hele overgang, de pre-, peri- en postmenopausale fase. Zodat we nu eindelijk eens niet als een stelletje hysterische ( is al afgeleid van de baarmoeder, dat woord.....) vrouwen worden afgedaan.....

Tip van de dag: Neem jezelf serieus, praat erover, laat je niet afschepen. Ja, de menopauze is een natuurlijk iets, maar zoals Myrna al zei: " We hebben mensen op de maan gezet, hier is toch zeker ook wel iets op te vinden dat het een beetje gemakkelijker wordt?"

Gier, gier

Nee, niet die vogel. Dit gaat over zenuwen.Die nu dus een beetje door mijn keel gieren. Het is definitief! De ins en de outs moeten verder nog besproken worden, maar het gaat echt gebeuren!!!!

IK KOM OP TV!!!!!

En nee, ik ga niet meedoen aan de X-factor. 

Zoals ik van de week al in de vooraankondiging vertelde, heeft het met Care for Woman te maken. Die hebben mijn naam nl door gegeven aan omroep Max.U weet wel, die bejaardenomroep Het is de bedoeling dat ik bij KoffieMax wat ga vertellen over de overgang. De directrice van Care for Woman had aan  *mijn* verpleegkundige gevraagd of zij niet iemand wist die dat zou kunnen doen. En door mijn blog kwam zij gelijk met mijn naam op de proppen. Mailtje naar directrice ( ow, sorry als ondertekening heeft ze er directeur bij gezet ), met link van mijn blog, en zij was ook enthousiast. Haar heb ik dinsdag aan de telefoon gehad, en na ons gesprek ( dik half uur!!!) was ook zij helemaal enthousiast en ging ze mijn naam doorgeven.En vandaag ben ik dus gebeld door iemand van omroep Max

Duzzzz lieve lezertjessss. Op 23 februari kunnen jullie mij ook gaan bekijken!

Overigens.... Ik ben eigenlijk wel oud voor mijn tijd hè?!?!?! Voor wie het niet weet, ik ben 45. Maar ik woon al in een 55+ woning ( Kan ik er wat aan doen dat ze mijn flat tot 55+ renoveerden terwijl ik er al dik 15 jaar woonde!!!), ben ik al in de overgang ( thnxxx mom, dat zijn jouw genen) en kom ik nu ook nog bij de bejaardenomroep op tv.....

Maar ik heb nog wel mijn eigen tanden......

Tip van de dag: Je bent zo oud als je je voelt 

Vooraankondiging....

En als het goed gaat, dan gaat het goed goed. Ik heb nog een nieuwtje, ik ben er een beetje zenuwachtig  voor, maar het zijn wel leuke zenuwen. Ik weet het ook nog niet 100% zeker, dus heb ik het alleen nog maar mijn zeer naaste familie verteld. Maar houdt dit blog in de gaten. Als ik weet of het wel of niet doorgaat, dan ga ik er over vertellen. Als het doorgaat, gaat het op 23 februari gebeuren, enne, klein sneakpreview: Het heeft iets met Care for Women te maken.......

Tip van de dag: Hou dit blog nauwlettend in de gaten

Drama Queen

Jeetje wat is  maak ik van mijn leven toch een achtbaan.Jantje huilt, Jantje lacht. En toch hè, toch hebben die affirmaties wel iets geloof ik. Want op het moment dat ik de verantwoordelijkheid voor mijn leven weer nam ging er ineens van alles veranderen. Door dus mijn probleem te benoemen, het concreet te maken, heb ik de macht terug genomen.

Mijn PROBLEEM was zogezegd een eigen leven gaan leiden, en fluisterde mij iedere dag in mijn oor: "Dat kan jij  niet. Daar ben jij niet goed in. Dit los jij echt niet op. Je staat er helemaal alleen voor.Niemand wil jou helpen." En het erge was dat die fluisterstem zo zacht was dat ik hem niet bewust hoorde, maar net zó hard dat ik hem wel geloofde.

En wat is dat naar. En wat is dat dom.... Want ik kan toevallig meer dan ik zelf denk, en ik kan ook heel veel dingen wel goed, en ik kan dingen best oplossen. En al heb ik dan geen mega-vrienden-netwerk, alleen ben ik ook niet. En last but not least: Als ik er *gewoon* om vraag zijn er best wel mensen die mij willen helpen. Maar dan moet ik wel vragen!!!! En dat vind ik dus wel moeilijk Heel erg moeilijk zelfs.

En dan komt dus die affirmatie om de hoek kijken. Want als je die fluisterstem gaat overstemmen met positieve gedachten, dan ga je die geloven! En dan zet je je over je schaamte heen, en inderdaad, dat deel waar ik niet echt in geloofde, de geïnspireerde actie komt dan echt op gang. Zelfs zonder dat ik mij een  bol van energie in mijn buik verbeeldde!!! 

En wat ziet het leven er dan ineens weer anders uit. Onvoorstelbaar.Net een aantal telefoontjes achter de rug, van mensen ( lees oa zussen) die er helemaal niets van begrijpen. Mijn oudste zus merkte heel verbaasd en voorzichtig op dat ik toch echt wel heel veel op mijn moeder leek Maar tot die conclusie was ik zelf al een heel poosje gekomen. En ik ga haar ( mijn moeder dus) ook steeds beter begrijpen!

Ik kan nu antwoord geven op de vraag die ik ( mezelf) zondag stelde. Na alle antwoorden van mijn poll ( zie linkermenu loggy)  doorlopen te hebben kan ik op dit moment weer volmondig Leuk! als antwoord geven. Ik weet het, het antwoord op -Het leven is.....-  is altijd een momentopname, maar dat geeft helemaal niets. Leuk is pas leuk, als het af en toe ook minder leuk is.

Of word ik dan te filosofisch.........

Tip van de dag: Het leven kent geen problemen, alleen uitdagingen.......

Hoezo controlefreak?!?!?

Schreef ik vrijdag nog dat het mij helpt om precies te weten wat er nou in mijn lijf gebeurt met die hormonen, weet ik het nu even niet meer zo zeker.Goed, ik weet nu precies wat er gebeurt, ik weet nu ook wat ik er zelf mee moet, maar ja, of ik daar nou zo goed in ben, dat is vers twee. Want eigenlijk moet ik dus die *pauze* in laten gaan. Eigenlijk moet ik dus eens even ophouden met "ik moet" Tuurlijk, er zijn zaken die de kwaal verergeren. Slechte levenshouding ( denk aan voedingsmiddelen enz), maar nog veel belangrijker, stress! En dat laatste heb ik van het weekend weer plenty veroorzaakt, door maar door te piekeren hoe ik meer vat op de situatie zou kunnen krijgen.

Niettttt dus. Zoals ik al zoooo vaak heb gezegd tegen  mijzelf in mijn blog. LOSLATEN! En hoe moeilijk vind ik dat op een schaal van één tot tien? Ehhhh, elf Maar misschien is het bij mij wel zo, en daar houd ik me dan maar een beetje aan vast, dat ik moet weten wat ik los moet laten, en dat weet ik in de theorie dan in iedergeval wel nu. En ondanks dat mijn koppetje iedere keer als ik wakker werd op volle toeren werkte, en volgens mij ook als ik sliep ( en helaas volgens mij niet in een gezonde REM-slaap, maar in een half slapen/half waken toestand) toch word ik al iets monterder wakker dan anders merkte ik vanmorgen.


Wishful thinking? Misschien toch al de vitamine, die een beetje hun werk gaan doen? Ik weet het niet, maar het voelt wel goed, dus laat me daar dan voorlopig maar even van genieten. En dan moet ik nog iets moeilijks doen.... Een lijstje maken. (Ik hoor het jullie allemaal al zeggen, Daar ben jij toch zo dol op, lijstjes!) Maar deze keer een lijstje van dingen waar ik energie van krijg ( niksssss) en dingen die me energie kosten ( allessssss) Met moeite heb ik eindelijk één ding op het lijstje weten te zetten waar ik energie van krijg: Naar de Bios gaan. Maar ja, dat kan je natuurlijk ook niet iedere en de hele dag doen

Maar ik ga dapper door. Nu ik weet wat ik heb, weet ik ook wat ik los moet laten. En ik vertrouw mezelf. Ik kan het, ophouden te proberen overal vat op te hebben. Nog even, en ik slaap wel weer een hele nacht door.....Maar zo over het geheel gezien, ben ik best tevreden op het ogenblik. Ik zie de humor weer van de dingen die op mijn pad komen. Dan ga ik nu iets doen waar ik energie van krijg. Lekker muziekje opzetten en meezingen!Met wie? Brendan Perry, oa dit nummer!

Tip van de dag: Wat kost jou energie en waar krijg je energie van?

Blog for Women

Deze keer een special, voor vrouwen. mannen zijn uiteraard ook welkom om het te lezen, wie weet, misschien begrijp je je vrouw/vriendin dan de volgende keer een beetje beter. En als er mannen zijn die zich geroepen voelen om daar een verhaal tegenover te zetten.... Graag! Mail je verhaal, en wie weet. Als het interessant en informatief genoeg is, plaats ik het. Ik doe alles om dames en heren elkaar beter te laten begrijpen.

Maar nu even voor de dames. En met name de dames in de overgang. vroeger dacht ik altijd als het over hormonen en PMS en dat soort dingen ging: "Niet zo zeuren zeg, zit allemaal tussen je oren!"En tot op zekere hoogte is dat ook zo, want die hypothalamus  zit ook tussen je oren. En daar worden al die hormonen gemaakt, dus technisch gesproken zit het ook tussen je oren. Maar daar houdt het op hoor. Wat een ellende kunnen die dingen veroorzaken.

Overgang, menopauze, the Change, Second Life, zo maar een paar benamingen voor hetzelfde. Op zich zit er in iedere naam wel iets grappigs als je er goed over na denkt. Het is inderdaad de overgang van het ene leven ( zorgen voor de kindertjes, man etc) naar het andere ( zorgen voor jezelf) En je houdt er uiteindelijk een tweede leven aan over. Maar ja, dan moet je dus wel door die verandering (change) heen.... En dat doe je het beste door op je gemak pauze te nemen. Maar ja, dat is iets waar wij vrouwen nou juist niet zo erg goed in zijn. Ik althans niet. Overigens bedacht ik me nog zoiets grappigs. Op de leeftijd dat je veranderingen helemaal niet meer zo leuk vindt, en je je er steeds vaker op betrapt dat je in je gedachten steeds meer op oma gaat lijken, met haar "Vroeger was alles beter, waarom kunnen dingen nou niet gewoon hetzelfde blijven gaan" onderga je de grootste verandering die er maar bestaat! Maar goed, dat zijn de kleine grapjes van het leven

Vandaag was ik dan dus eindelijk bij Care for Women. Niets dan lof, ik kan niet anders zeggen. Het is natuurlijk sowieso al prettig om met een vrouw over zo'n soort *probleem* te praten. Maar wat een parate kennis zeg. Voor mij helpt het vaak al als ik weet waar bepaalde dingen vandaan komen. Niet dat de problemen dan gelijk opgelost zijn, maar het helpt mij wel, te weten wat er nu eigenlijk in dat lijf gebeurt. En dat is denk ik ook een groot verschil met ene *gewoon* doktersbezoek. Mijn huisarts is ook nog eens mannelijk, maar die heeft simpelweg ook geen tijd om alles zo uitgebreid uit de doeken te doen. Ik heb daar een uur gezeten, waarvan ikzelf denk ik een kwartiertje aan het woord ben geweest om het probleem te schetsen. En verder is de verpleegkundige/ervaringsdeskundige aan het woord geweest.

Ze riedelde alles op met een vanzelfsprekendheid , zonder me het gevoel te geven -daar-zit-er-weer-één- Heerlijk, zo'n energiek mens tegenover je, die zelf deze kant opgegaan is, omdat ze eigenlijk hetzelfde meegemaakt had! ER IS NOG HOOP!!!!

Nou had ik natuurlijk al geschreven dat het op het ogenblik al weer wat beter met me ging, maar dat dat maar een dun laagje was, bewees vandaag wel. Daarheen rijdend kreeg ik al weer een huilbui. Waarom is het voor de meeste van ons dames ( en ws de verpleegmutsen onder ons dubbel) nou toch zo moeilijk om lief te zijn voor onszelf, zuinig te zijn op onszelf?

Ik weet in iedergeval weet wat er met me aan de hand is, dat is het goede nieuws. Dat ik in de premenopausale fase zit. En die kan twee tot zeven jaar duren. "Wie zegt er dat het bij jou twee jaar duurt?"wist dochter bijdehand op te merken, waarop ik, onverbeterlijk optimistisch terug reageerde met : "En wie zegt er dat het bij mij zeven jaar duurt!" En hoe beter ik door deze periode heen kom, des te meer positieve invloed dat heeft op de verdere voortgang. Dus for now: Ik ga aan de hormonen en heb een vitamine preparaat en veel goede raad meegekregen.

Ik heb weer veel geleerd vandaag. Dat die rare overgang meer klachten met zich mee kan brengen dan alleen maar een onregelmatige cyclus en opvliegers. En dat je voor dit soort klachten echt veeeel beter naar Care for Women kan gaan dan naar je huisdokter, zelfs al kun je wel goed met hem of haar opschieten.

Tip van de dag: Met alle vrouwen*problemen*, ga naar Care for Women ( ook bij jou in de buurt )