Dag Negentien

Frederikshavn- thuis ( 988 km)

Het buffet was geweldig. Het beste wat ik tot nu toe heb gehad op alle boten. Heel erg rustig, waarschijnlijk mede vanwege het tijdstip, maar het eten was echt grandioos! Na het eten was ik wel versleten, een aangezien we weer om half zeven op moesten ben ik maar gelijk in bed gedoken. Helaas geen mooie aankomst foto’s, want het schip legt al om kwart voor acht aan, en dan word je al geacht in je auto te zitten. En dat was dan het laatste Scandinavische land wat we aandeden. In vogelvlucht deze keer, want het was de thuisreis. Toch bijna 1000 km te gaan, dus een beetje de sokken erin deze keer. Overigens weten de Denen daar alles van, ergens de sokken inzetten. Pfffff wat rijden die gasten hard zeg! Zonder verder eigenlijk agressie op te merken wordt er flink geracet. Als ze aan het inhalen zijn, en er komt er één die nog harder gaat, schuift de inhaler simpel * even* opzij. Dattie dat bijna in jouw bumper doet vinden ze daar schijnbaar heel normaal. Was wel ff wennen, zo na Noorwegen moet ik zeggen. Dat dat overigens niet altijd goed gaat werd ook al snel duidelijk, toen we bij Alborg al bij de eerste file konden aansluiten. Daar zaten vier auto’s op elkaar……

Verder zijn we Denemarken zonder kleerscheuren en tanken uitgekomen. Dát hebben we in Duitsland, met 787,6 km op de teller weer gedaan. Het mag dan een flinke wagen zijn ( Volvo S 40) maar hij heeft de vakantie toch zo ongeveer 1:15,3 gemiddeld gelopen. Wat dus betekend dat we zelfs een keer de 1: 15,7 hebben gehaald! Deze keer niet hoor, maar ja, we hebben op de snelweg dan ook wel een beetje doorgereden!Bij dat tankstation hebben we overigens onszelf ook een beetje bijgetankt. Zonder ontbijt weggereden, het was wel tijd om een hapje te eten!

En dan Duitsland….. Nou ben ik van de andere Noorwegen reizen inmiddels wel gewend dat er op dat stuk altijd vreemde verkeersinfo is. Er zijn altijd wel ergens voetgangers op de snelweg een ommetje aan het maken, en anders is het wel een paard, of zoals deze keer een hond. Maar het mooiste kregen we deze keer nog…. Een tankwagen omgekiept, er liep zuur op de weg, en iedereen die de ongevalplek al gepasseerd waren werden ten spoedigste verzocht te stoppen en hun banden te controleren, want het zuur wat eruit was gelopen tastte kunststof en *gummi* aan. En verder moest iedereen die nog langs en in de buurt van het ongeluk was deuren en ramen en luchtinlaat sluiten, want er kwam ook een gas vrij. En verder werd je verzocht de ongevalsplek ( uiteraard te mijden), maar via welke uitrit werd ons net na het passeren ervan duidelijk, toen we aan moesten sluiten bij de rest die het niet gehoord en/of begrepen hadden :-S En daar hebben we dus *gezellig* tweeëneenhalf uur gestaan. Toen via een afrit naar een gehucht alsnog voor de plek van het ongeval de weg afgeleid. En toen moesten we onderdehand ook wel weer eens plassen, en hadden we ook wel weer wat trek gekregen.

Niet zo heel erg gek als je weet dat het inmiddels kwart voor acht was…. En de snackbar die we tegen kwamen was tot acht uur open…. Gelukkig vond de vrouw het gene probleem, en hebben we daar wat gegeten. Toen nog via de binnenlanden van Duitsland naar de grens zien te komen, en eenmaal in Nederland aangekomen verliep de reis gelukkig heel gladjes. Alles bij elkaar toch zo’n 16 uur over gedaan!

Dochter was nog wel wakker, en saampjes hebben we mijn hele boeltje naar boven gesjouwd. Ging net, met alles tassen, tasjes,koelbox en aanverwante artikelen. Nog een poosje bijgekletst uiteraard,en toen moest ik me bij mijn nog enthousiast doorkletsende dochter verontschuldigen. Mijn kaarsje was nl echt aan het uitgaan. Onnodig te melden dat ik zalig heb geslapen in mijn eigen bedje. Al werd ik rond een uur of zeven toch even wakker. Macht der gewoonte, en uiteraard om te plassen. Heb me daarna nog heerlijk een keertje omgedraaid hoor ;-)
 

Dag Achttien

Leira- Oslo (194 km)

Laatste dag in Noorwegen. Toch best wel rotgevoel. Aan de ene kant ongelofelijk veel gezien en gereisd en gedaan, aan de andere kant omgevlogen. Leuke camping trouwens in Leira, de leukste tot nu toe! Aan een meertje, super uitzicht, schattig huisje. Zou je in de zomer zomaar een weekje zoek kunnen brengen. Zwemmen in het meer, bootje huren, misschien zelfs nog wel eens een hengeltje uitgooien. En bovendien zit er vlak bij een prima chinees! Maar ja, we moeten door, de gevleugelde woorden van deze vakantie.

Vanochtend heerlijk alles op ons gemakje gedaan. Douchen ( genieten hoor, die volle drie minuten voor vijf kronen!) ontbijten, huisje beetje vegen en nog even de camping goed verkennen en nog wat foto's maken.

 Nogmaals het paadje van de toilet naar het huisje.....

 

veenbessen, ze groeien hier overal!

rechts naast de paal, ons laatste huisje

Maar toen moesten we echt. Nog wel even in het dorp de supermarkt in, om een soort van Norsk overlevingspakket met de lekkerste dingen samen te stellen, om mee te nemen voor dochter. En toen super op ons gemakje richting Oslo. Bij Reinli nog het bordje Stafkirke gevolgd.

Mooie was dat trouwens, weer heel anders dan de andere die ik al gezien had, zonder toren deze keer. Jammer genoeg uiteraard niet meer te bezichtigen ( out of season) maar toch nog wel mooie foto's van kunnen maken. Verder nog wat watervalletjes, maar dat was het wel zo'n beetje.

Onderweg ook nog lekker de tijd genomen voor een laatste lunch in Noorwegen. Heerlijk smorebrod met omelet en een welbekende wafel.Leuk restaurant trouwens, met wat oude gebouwtjes erbij, oa een koetshuis.Binnen stond een grote verzameling opgezette dieren, en buiten nog een  pracht van een ( stenen) eland. Laatste cheesy foto, en door maar weer.......

We waren ruim op tijd voor de boarding in Oslo. En naast wie staan we ? Onze reisgenoten van de Hakonreis! Onvoorstelbaar toch!De boarding ging allemaal niet zo gesmeerd als bij de Colorline.Om te beginnen was de boot er helemaal niet, en die kwam pas over zessen. En dat terwijl we dus om half acht gepland stonden voor de afvaart. De hele boot stond nog vol vrachtwagens, aanhangers en auto's, dus die moesten er eerst nog af. Boot ziet er ook wat sjofeltjes uit, wel een heeeeele grote winkel aan boord, met een heeeeele grote sortering van alle sterke dranken die je maar kunt verzinnen. Tot en met omaatjes toe lopen je bijna van je sokken om erbij te komen. Nou ja, morgen mogen we er om 7:30 weer af, of ietsje later, we zijn nl ook ietsje later vertrokken....

Dan gaan we nu maar richting het buffet. Beter laat dan nooit ( 21:30), maar het zal onderdehand best wel smaken.

Dag Zeventien

Dag Zeventien

 ( dag zestien was het 382 km)

Oppdal- Leira ( 371 km)

Het uitstapje naar de civilisatie was niet echt goed gevallen..... Vannacht dus 2x eruit geweest!!! En tweede keer moest ik zelfs beetje haast maken.... Nou ja, gelukkig waren er zat dekens in de hut, want na mijn tweede uitstapje kon ik niet echt warm meer worden in mijn heerlijke slaapzak. Ook de eerste keer van de vakantie. Verder heeft mijn nieuwe slaapzak prima dienst gedaan, en zijn er zelfs nachten geweest dat ik hem opengeritst heb, omdat het te warm was!

Volgens het boekje vandaag maar 275 km, maar uiteraard hebben wij er weer iets meer van weten te maken. Maar het was vandaag ook zo'n mooie omgeving waar we door reden, en bovendien lag Lom 20 km uit de route, en daar zijn we uiteraard ook nog even bij de houtgestookte bakker met uitzicht op de waterval wat lekkers gaan eten.Even herinneringen ophalen aan vorig jaar!

Deze dag was weer een piekdag. Vlak bij onze camping ( een schatje trouwens weer) lag het Magalaupet Een nauwe kloof in de Driva. Klein stukje lopen, en werkelijk de moeite waard om te zien.
Overigens betekend Magalaupet zoiets als maagdarmkanaal. Best wel een toepasselijke, alhoewel  wel erg down-to-earth, naam voor zo iets prachtigs.

Omdat het water zich dus door zo'n nauwe kloof moet persen, slijt het steen op een prachtige manier uit.Overigens wel een spannende site om te bekijken, maar er stond netjes een waarschuwingsbord......

Verder maar weer. Via de E6 reden we het Dovrefjell binnen. Een bekende hoogvlakte waar altijd muskusossen hebben geleefd. Nou waren ze uitgestorven, maar in de jaren '47-'53 zijn ze vanuit Groenland geherintroduceerd in Dovrefjell.T was hier al eerder geweest, en wees me ook het hotel waar hij toen was geweest, en van waaruit ze de muskusos-safari's organiseren. Gevaarlijke dieren overigens, kunnen nl erg agressief worden, en het jaar dat hij er was geweest waren er vlak voor hij daar was twee Duitsers, die toch nog een beetje dichterbij wilden komen, niet meer van de safari teruggekomen.

Helaas, tijd voor een safari zat er niet in, en bovendien doe je dat geloof ik ook tegen de schemering. Maar goed, de Dovrefjell is toch wel mooi om over te rijden. Op een gegeven moment zegt T: “Daar!!!! Muskusossen!!!” En ja hoor, duidelijk te zien stond een kudde muskusossen. Niet echt super dichtbij natuurlijk, maar toch goed te zien, zeker met de verrekijker. Stonden we daar, midden ( nou ja, zo ver mogelijk aan de kant als maar kon natuurlijk) op de E6, de druk bereden doorgaansweg van Noorwegen met onze mond open te kijken naar de muskusossen! Uiteraard met mijn telelens nog gefotografeerd, je kunt wel goed zien hoe indrukwekkend de dieren zijn, al zijn het niet de beste natuurfoto's ooit gemaakt. Met de verrekijker waren ze echter best wel goed te zien. We hebben er in totaal 15 geteld. Eén ervan was massief, naar wij dachten de stier en baas van het geheel. Geweldige ervaring!!!

Deze vakantie is overigens ongelofelijk. Zeven elanden, massa's rendieren, het hele Sami-rendieren-gebeuren, alle kraanvogels ( goh, wat waren we trots vorig jaar, we hadden wel twee kraanvogels gezien!!!) En dan uiteraard de walvissen nog, al is de waarschijnlijkheid dat je die ziet als je vanuit Andenes vaart 98% ( adverteren zij, en dat klopt ook wel, ze varen net zo lang door tot je iets ziet!)Op een gegeven moment zei T peinzend: “Het enige wat we nu nog niet gezien hebben is een levende das.....” Daar hebben we er nl helaas drie dood langs de weg van zien liggen. Ook wel indrukwekkend hoor, dat zijn ook echt wel flinke dieren. Heel jammer dus inderdaad dat we die alleen zo langs de weg hebben zien liggen. Ook geen levende vossen dit jaar, wel nog een hermelijntje ( in zomerdracht) op Vestralen, en uiteraard enige eekhoorns. Ow ja, en niet te vergeten de zeeotter en de arenden! En dan de zingende zwanen ( de zwanen met de gele snavels, ook op Vestralen), de vele aalscholvers en reigers. We zijn verwend, dat moge duidelijk zijn!En niet alleen met het zien van alle dieren, ook het weer is ons supergoed gezind geweest. Iedere dag zon. Dat gelooft niemand als je verteld dat je naar Zweden/Noorwegen op vakantie bent geweest.

Na de Dovrefjell dus ons uitstapje naar Lom. De enige Staafkerk die ik deze vakantie gezien heb nog maar een keer op de foto gezet, al had ik dat vorig jaar natuurlijk ook gedaan.

Terug op de route vanuit Lom ging het flink omhoog weer. Daar kwamen we ook nog langs de Ridderspranget. Zo'n beetje net zo'n kloof als de Magalaupet, maar aan deze zit een verhaal vast. Er zou een ridder met zijn geschaakte bruid overheen gesprongen zijn, om aan zijn achtervolgers te ontkomen.

Deze kloof had inderdaad een stuk, waar je de sprong wel zou kunnen wagen. Hier echter met paaltjes en afgezet, dat geen stomme toeristen het ook zouden proberen. Overigens heeft T voor mij de sprong wel gewaagd......

Nou ja sort of dan, er lag op het paadje naar de Ridderspranget toe een stroompje. Bleek dus dat onze *buren/medereizigers * precies hetzelfde gedaan hadden. Wat zijn we toch voorspelbaar!!

Over weg 51 door nationaal park Jotunheimen ( volgens de reisbeschrijving dan, vorig jaar hebben we natuurlijk een trip door Jotunheimen gemaakt, maar dat was er één van heel andere orde, één die langs de vele gletsjers leidt, wat deze route dus beslist niet doet) Over de Valdresflya, een prachtig maanachtig landschap ( met overal grote stenen enzo, zo zou de maan er misschien uitzien als er water zou zijn) wat ons steeds verder omhoog voerde. Je kon er ook bij een jeugdherberg op het hoogste punt ( 1389 m) een heerlijke wafel eten, maar ja, wij hadden al gesnoept in Lom! Mooie watervalletjes, prachtige luchten, en niet te vergeten, de eerste sneeuw was gisteren gevallen en lag als een laagje poedersuiker over de bergen heen gestrooid.

Door Beitostølen een mondain skioord, op het niveau van Gstaad van Zwitserland. Daar hebben we ons vergaapt aan de prachtige * vakantiehyttes* Bij sommige vergeleken was Paleis Soestdijk een armzalig optrekje. Arme zalmvissers en rendierhouders?!?!?!

Onnodig om  te zeggen dat we weer niet vroeg op de plaats van bestemming aankwamen, alwaar we een beetje moeite hadden de camping te vinden. Maar goed, toch nog gevonden, even uitgeladen en dagervaringen uitgewisseld met onze medereizigers en toen zijn we lekker naar het plaatselijke Kinamatt restaurant gegaan. Daar hebben we menu 123, Cheffes spesial anbefelers genomen. Ipv de Kylingsuppe hebben we de pekingsuppe genomen, wat betekende dat we even bekeken moesten worden ( de Noren houden niet van heet eten) We hadden aardig trek, dus hebben we alles schoon leeg gegeten. Bij het menu hoorde koffie, maar de ober kwam ook nog met een  heerlijk ijsje aandragen. Misschien omdat ik zelfs de garnering ( twee sinaasappel partjes) ook had opgegeten?!?!?! Of kwam het omdat we met nadruk god smak gezegd hebben ? Maar dat was het ook echt, de gerechten echt overheerlijk!

Ow ja, nog één dingetje.....de weg naar het toilet hier...... dat laat zich misschien het beste met een foto zien. En dan bedenken dat ik dat in het donker moest doen.... Niet dus.

En uiteraard was het donker toen ik moest plassen... Dus ik dacht, ik ga wel naast het huisje zitten. En met dat ik naast ons huisje stap floept er een bouwlamp aan op het andere huisje, dat wil je niet weten!!! Nou ja, ik heb nog een donker plekje gevonden zal ik maar zeggen......

Dag Zestien

Namsos-Oppdal ( 3-- km) <---- geen zin om op de teller te gaan kijken.......
Vanmorgen moest ik rond een uur of zes naar toilet. Niet de leukste bezigheid, want we zaten er knap ver vandaan, en er stond aardig wat wind. Wel al were volop zon, maar het was toch knap frisjes. De eerste keer dat ik daar tijdens de vakantie last van had. Speelt misschien ook wel mee dat ik nog niet echt makkelijk liep, maar goed, Namsos Airport kwam trouwens ook al op gang. Om zes uur precies steeg het eerste vliegtuig al op. Viel overigens mee hoor, ik hoorde het alleen maar omdat ik toevallig toch wakker was, omdat ik naar toilet moest. Onze * buurman* had hem nl ook om half zes aan horen komen, en dat had ik dus niet! Of zou ik door T's gesnurk eindelijk gehard worden??!?!?!
Vanochtend hebben we lekker op ons gemakje gedaan, om te beginnen de wekker maar eens een uurtje later gezet. Voor de eerste keer om negen uur! We hoefden tenslotte maar ongeveer 305 km te rijden :-P
Ook niet echt een super spannende tocht, het grootste deel voerde ons over de E6, de *snelweg * van Noorwegen. We hebben nog een kleine detour gemaakt rond het Snäsnavatnet ( meer) Want daar zouden bij Bøla waren nog wat rotstekeningen te zien....

Maar deze keer waren ze wel echt indrukwekkend, tenminste het rendier en de beer. De tekening van de man vonden we iets minder, en de vogel wisten we helemaal niet te herkennen. Verder hebben we aan die kant van het meer een super grote groep kraanvogels gezien. Helaas uiteraard weer te ver om te fotograferen, maar we konden er toch wel van genieten. En met dat we met de verrekijker naar de kraanvogels stonden te kijken, viel mijn oog nog ergens anders op, twee arenden! Maar die zweefden ook erg hoog, en zweefden helaas steeds verder van ons weg. Ik heb nog een stipje op de foto staan, maar da's waarschijnlijk meer voor mezelf .

In Trondheim hebben we maar weer een proefje van de civilisatie genomen en hebben een burgertje gehapt bij de BK. Was goed te eten moet ik zeggen ;-)

En even na Trondheim kwam de grootste verrassing van vandaag. Echte Noorse Struts!!! Zomaar in de wei net naast de weg. We moesten natuurlijk verschrikkelijk lachen, omdat we gelijk aan vorig jaar moesten denken. Toen zag ik mijn eerste kraanvogels bij Røros, en gilde enthousiast: 'Kijk daar emoes ehhhh....”En toen bleken het dus kraanvogels te zijn, en beslist geen struisvogels! Maar nu dus wel, tussen de koeien stonden vier heuse struisvogels!

Omdat de reis vandaag iets minder spectaculair was weer heerlijk in Haar naam was sarah kunnen lezen. Bedankt zus, ik ben erg blij met de e-reader. Enige nadeel dat er hier zoveel te zien is, dat ik amper tijd heb om te lezen, maar wat een geweldig boek is dat zeg!

En nu, nu zitten we in Oppdal.... en het.....REGENT!!!! Voor het eerst van de vakantie dat er zolang regen valt. Nou maar hopen dat we het vannacht droog houden..... ( geen toiletgang bedoel ik dan natuurlijk ;-))

Dag Vijftien

Fauske- Namsos ( 501 km)

( dit verslag is misschien minder geschikt voor tere zieltjes, door harde feiten van het leven van de samen op de hoogvlakten van Noorwegen....)
Een heftige dag vandaag. Om te beginnen had ik mijn eerste MHA ( Mega-Hormoon-Attack) deze vakantie. Een leuk bedoelde opmerking van T kwam dan dus ook helemaal verkeerd aan, dus dat was minder. Dan maar even lekker douchen en een klein wandelingetje over de camping en omgeving om even tot mijn zinnen te komen. Zeurend pijntje in mijn linkerkuit, maar ja, je bent de jongste niet meer, dus lekker doorwandelen, dan gaat het vanzelf.....knap, hoorde ik ineens. Een zweepslag, kon gelijk amper meer lopen. Gelukkig was ik nog niet echt ver weg, dus maar gelijk terug naar huisje. Onze medereizigers hadden gelukkig een zwachteltje, zodat ik tenminste iets had om het een beetje te verzachten, want helaas, het is zondag, kan nergens wat kopen.

Zo begon de dag dus, iets minder zullen we maar zeggen. Alles bij elkaar zijn we, ondanks dat we een flinke rit voor de boeg hadden, niet echt super vroeg vertrokken. Half elf was het inmiddels al.

We vertrokken met zon, maar tussen de bergen in de verte zagen we ook flink donkere wolken hangen en zo hebben we de hele dag heel wisselend weer gehad. Zo reden we volop in de zon, om vervolgens een redelijk buitje te pakken. Vandaag zouden we ook de poolcirkel weer kruisen, dus mijn sandalen maar weer opgezocht. Het was er tijd voor!

Op de Saltfjellet (hoog-
vlakte) was ons eerste avontuur. We zagen op een gegeven moment een kraal vol rendieren. En vlak daarbij was een parkeerplaats, dus dat wilden wij wel van iets dichterbij gaan bekijken. Op de parkeerplaats stonden twee enthousiaste Nederlanders, die gelijk richting de kraal wezen: “Daar moet je gaan kijken “zeiden ze, en wij legden uit dat we daar idd voor gestopt waren. Ze waarschuwden wel een beetje op afstand te blijven, want die mensen waren aan het werk, en de rendieren waren al erg opgewonden, en schrokken wellicht van de rode jas. Bovendien was het ook wel een beetje wreed, want de dieren kregen een oormerk, zomaar met een mes sneden ze in het oor dan. Dus ik mijn telelens erop geschroefd, ik wilde natuurlijk niks missen en wij die kant op gelopen. Nou, die mensen ( Samen) vonden het dus absoluut geen probleem dat wij kwamen kijken, en nodigden ons uit om in de kraal te komen kijken. De Samen waren daar idd bezig met lasso's de dieren één voor één te vangen. Toen wij richting kraal liepen kreeg ik al het donkerbruine vermoeden dat er wel iets meer dan alleen oormerken gebeurde, en ja hoor, toen wij in de kraal stonden was er net een rendier gelassoot, en kwam er een tweede man bij, die een mes zo achter het hoofd in de hersenen dreef. Plop zei het rendier, en werd naar de verhoging gesjouwd, alwaar hem vakkundig de keel doorgesneden werd zodat hij daar kon doodbloeden. Niks moeilijk doen, het gebeurde allemaal heel snel en vanzelfsprekend. Er liepen trouwens ook twee kinderen, die overigens wel buiten de kraal moesten blijven, die beiden een kort stuk hout beet hadden, waar ze al perfect de bewegingen van hun vaders (?) mee nadeden. Overigens stonden ze wel bij de dode dieren, en werd zelfs hun assistentie gevraagd bij het de keel doorsnijden van één van de dieren( zij moesten het hoofd aan het gewei ophouden) Ik vond het een geweldige ervaring om dat eens te mogen zien. De vanzelfsprekendheid en de rust waar alles mee gebeurde maakten duidelijk dat hier op de aloude manier werd geslacht en kwam niet eng of gruwelijk op ons over. Wij vonden het een eer om dat van zo dichtbij mee te mogen maken.
Foto's van het Samen-rendier avontuur, niet voor tere zieltjes.....

Ietsje verder was het polar-
centre, waar wij de auto met caravan van de enthousiaste Nederlanders herkenden. In het restaurant kon ik het niet laten om toch nog even voorzichtig te melden dat er wel iets meer gaande was dan alleen oormerken. Na een uurtje moesten we ons losrukken uit een supergezellig gesprek, want we hadden tenslotte nog maar 100 van de 500 km te gaan afgelegd. Wel e-mailadressen uitgewisseld, om de foto's van het hele gebeuren op te sturen!
Zoals ik al schreef was het zeer wisselend weer, wat ons op een gegeven moment tussen de bergen nog een pracht van een regenboog opleverde.
Mo I Rana zijn we helaas alleen door gereden, een indrukwekkend mijnstadje, waar vanaf de mijn een transportband door een tunnel zo'n beetje over/door de hele stad loopt naar de haven. We hadden echter met ons geklets heel wat tijd * verloren* dus konden/wilden we niet meer te lang overal blijven hangen.
We hebben wel een uitzondering gemaakt voor de Laksfossen. Een prachtige waterval, waar de Noren, slim als ze zijn weer een prachtig restaurant bij hebben gebouwd! Tegenover de waterval stond een werkelijk majestueus huis, naar wij vermoeden, het huis van de eigenaar van het restaurant!

Overigens hadden we onderweg al weer wat kraanvogels gezien. Vrij dicht langs de weg, die daar echter toch wat aan de drukke kant was om te stoppen. Maar na de waterval zagen we iets waar we het niet voor konden laten om te stoppen. Twee elanden!!! Uiteraard konden we niet gelijk in de ankers, dus klein stukje verder gestopt, gekeerd, en ja hoor, ze stonden er nog. Twee mannetjes deze keer! Eerst maar gewoon foto's genomen met de lens die erop zat, niet de tele helaas.... Maar goed, we moesten toch weer om keren, want anders kwamen we nooit waar we heen moesten, en toen we dat gedaan hadden stonden ze er nog steeds. Telelens erop, en lekker fotograferen.

De dieren waren knap nieuwsgierig en bleven ook lekker staan om ook naar ons te kijken. Toen er nog een camper keerde en ook kwam fotograferen werd het ze toch ineens wat te veel en verdwenen ze op gestrekte poten in draf het bos in.

Inmiddels was het al weer richting avond aan het gaan, en dan worden de watertjes in Noorwegen glad, strak en spiegelend. Zo kwamen we langs een meertje dat bijna surrealistische beelden gaf, zo strak weerspiegelde het de bergen en de wolken.
Onze wildcount was vandaag inmiddels al indrukwekkend. Vijfhonderd rendieren ( in de kraal) en nog twee kleine kuddes op de hoogvlakte (lucky bastards!) zeven kraanvogels en twee elanden! En al die prachtige beelden van de rit. Nee, mijn boek moest helaas wachten vandaag!

Plotseling ging T weer in de ankers. In de berm, vlak bij stond weer een eland! In de eerste instantie liep hij ( of zij) een stukje weg, maar toch ook nieuwsgierig, dus draaide zich om en ging op zijn gemakje naar ons staan kijken
En ik had mijn gewone lens op mijn toestel, dus daar heb ik super heldere beelden van! En toen zag T er nog twee staan, een vrouwtje en een jong, vlak achter ons.

Dus toch nog maar een keer de telelens erop, en weer lustig er op los klikken, en sowieso genieten van die mooie dieren. Ook deze dieren verdwenen weer tussen de bomen, maar moeders bleef ons daar nog een poosje staan begluren, waarschijnlijk om zeker te weten dat we niet echt gevaarlijk waren.
Op deze manier komen we nooit aan op onze camping beseften we, dus zijn we vanaf daar maar braaf doorgereden. Vlak voor Namsos lag onze camping..... en tevens ook het vliegveld van Namsos..... Dus als laatste konden we een * wilde * -cittyhopper- aan onze wildcount toevoegen!!!!

In totaal 10 uur gedaan over de afstand vandaag, maar zoveel moois gezien :-D

Dag Veertien

Sortland- Fauske ( 275 km)

van Sortland naar Fauske kun je op verschillende manieren doen. *Gewoon* over de E 6, dat is het snelst en goedkoopst, of over de Lofoten, da's een stuk trager en duurder, maar ook wel veeeel mooier. Omdat je als je over de Lofoten gaat nl twee ferries moet hebben. En de pest is ook, dat die ferries bepaalde tijden varen, dus je niet zomaar een end weg kan rijden. We hadden donderdag al uitgerekend, dat als we over de Lofoten wilden, dat we dan wel heel erg vroeg op moesten, dus donderdag eigenlijk min of meer besloten: óf vrijdag de walcissafari, óf lekker de Lofoten verkennen, en zaterdag een rustig reisdagje maken. Zo'n walvissafari is al vermoeiend genoeg. En dat was ook zeker waar, ik was versleten.

Maar ja, zoals ik al schreef, het leed was snel geleden toen ik eenmaal weer op de wal stond, dus vol goeie moed op tijd naar bed gegaan en toch maar die wekker op half zes gezet. En zowaar, ik sprong vrij energiek mijn bedje uit. Dus zijn we vandaag toch over de Lofoten gereden.

Zeer de moeite waard, wat een prachtig eiland zeg!

Ik hou het bij wat foto's, al hebben we zat leuke dingen gedaan. Lekker verse taartjes gegeten bij een bakkerij in Svolvaer, een vikingmuseum á la archeon bezocht en prachtige wegen gereden.

Dag Dertien

Sortland-........ (208 km)

Vandaag zou de dag der dagen moeten zijn.... Tenzij het weer meewerkte. we hadden ons ingeschreven bij de walvissafari in Stø, maar moesten 's morgens nog even bellen of het wel doorging, ivm met de verwachtte harde wind. Dat kon pas om negen uur, maar we wilden natuurlijk zo ontzettend graag op walvisjacht, dat we om even half negen Andenes al gebeld hebben ( die waren vroeger open) Jazker voeren ze uit...We konden op de wachtlijst ( shitttt vol :-( ) Met hoeveel? Twee? Ow daar hadden ze nog precies plaats voor, dus we konden mee!!!!

Maar ja, we stonden ook nog bij Stø ingeschreven. Dus toch even tot negen uur gewacht, en naar Stø gebeld. nee, die voeren vandaag helaas niet uit. Wind??? Nee, er waren niet voldoende passagiers... Ja raar hè, als je iedereen op donderdag verteld dat er voor vrijdag te harde wind voorpspeld wordt. Maar goed, whatever, wij hadden toch een plekkie op de boot in Andenes, dus maar snel in de auto gestapt en op naar Andenes.

T had wel al verschillende walvissafari's gedaan, maar nog nooit met een zonnetje, dus stond hem ook weer een nieuwe ervaring te wachten.Het was nl stralend weer. Bij Andenes aangekomen even betalen, en dan word je in groepen voor verschillende talen ingedeeld en word je meegnomen door het centrum. Daar krijg je oa een walvisskelet te zien, en wordt er het eea uitgelegd over walvissen, en welke er verwacht worden te zien. Was overigens heel interessant. De onderkaak van de potvis is eigenlijk alleen maar een soort antenne. Zijn tanden hebben niets met eten te maken. En zo dus nog wat meer wetenswaardigheidjes gehoord. ow ja, het leukste vond ik nog wel de latijnse naam. Physeter Macrocephalus, waarvan het laatste letterlijk groot hoofd ( hersenen)  betekend!

En toen was het richting de boot.Spannend, spannend. Nou heeft Andenes een 98% succesgarantie, en als je niks ziet mag je de volgende dag nog een keer komen, maar ja, dat konden wij niet, want de volgende dag moesten wij weer door naar ons nieuwe adres, duzzzzz. Enigzins spannend was het wel.

Het was zalig op de boot, helemaal niet koud, zo achterop was het in het zonnetje zelfs lekker warm. na ongeveer een uurtje varen waren we op de * whalegrounds* Daar kregen we te horen dat we allemaal naar de *puf* moesten uitkijken, en als iemand die zag, dan hadden we ongeveer 10 minuten om er te komen. Zo lang blijven ze boven, voor ze weer gaan duiken, en je de *flukeshot* ( foto van de staart) kunt maken.

Na ongeveer een half á een uurtje zagen we de eerste puf. helaas was die te ver weg om te bereiken, dus nog maar even doordobberen.Langzaam maar zeker begon ik me steed minder happy te voelen. De zee was toch ietwat onrustig, en dat is een beetje een understatement, want we gingen ( ook al tijdens de vaart) op en neer als een kermis attractie. Nou is een kermis attractie harstikke leuk, maar als je er drie uur in zit wordt het toch stukken minder.

Onze gids had echter gemeld dat er vier walvissen ( met de hydrafoons) waargenomen waren, dus er zou zeker en vast nog een volgende sighting plaats vinden. En ja, hoor, vlak bij de boot zelfs, daar was de puf.

 Eerst wat foto's van de rug

en de puf ( die overigens van een potvis goed te herkennen is, omdat die naar links blaast)

En vervolgens de *Fluke*

En toen sloeg het noodlot toe.Na drie en een half uur varen werd ik zeeziek. En niet zo'n beetje ook. Niet dat ik veel in mijn maag had, maar alles wat er in zat lag al rap over boord. Niet jofel hoor, jeetje wat was ik misselijk. Maar na het spugen werd het wel weer ietsje beter. Dus maar weer uitkijken naar pufs. Maar ja, als je een keer of zes geslikt te hebben zat er inmiddels weer iets ( ja stelt niks voor, maar toch....) in mijn maag. En daar stond ik weer, mijn maag overboord binnenste buiten te keren. T had overigens nergens last van die heeft prima zeebenen!

Maar net nadat ik dus mijn maag binnenste buiten gekeerd had zag ik hem, de volgende puf!!! "Overthere!!" gilde in enthousiast. En ja hoor daar was de tweede. Nou hadden ze in het centrum uitgelegd dat de walvissen goed te herkennen zijn, want de staarten zijn allemaal verschillend, zoals vinger afdrukken, en we konden inderdaad goed zien dat deze anders was. Door mijn misselijkheid heen heb ik toch nog foto's kunnen maken.

Deze lag zo prachtig, dat je tijdens zijn pufs regenbogen zag!

En mijn *Fluke*shots waren schitterend deze keer, daarom twee!

Net uit het water, met een mooie waterval......

En duidelijk te zien dat het een andere was.....

Maar ondertussen had ik het helemaal gehad. Ik werd er echt niet lekkerder op. Nog eens spugen, terwijl je niks meer hebt.... In het introductie praatje was verteld dat als je last van zeeziekte zou krijgen wat het beste plekje op de boot was, dus ben ik daar maar heen gegaan. Niet dat het er daar beter op werd, maar daar kon ik in iedergeval zitten en dan ging het wel ietsje beter. Wat mij betreft was de tocht geslaagd en konden we terug gaan, maar ja, ze wilden erg graag die vierde nog zien....Dus hebben we nog een poos daar rond gevaren, en de vierde is ook nog waar genomen, T heeft hem ook nog gezien, maar ook die was eigenlijk te ver voor een foto, dus die hebben we dan ook niet.

En toen gingen we eindelijk terug richting haven, Maar we waren een lekker stukje *afgedreven*, dus de terugvaart duurde helaas ietsje langer dan een uur. Alles bij elkaar hebben we vijf en een half uur gevaren, waarvan de laatste twee uur niet echt super lekker voor mij waren.

ow ja, als de terugvaart begint, komt ook de traditionele maaltijd die je nog aangeboden krijgt op de vaart nog aan bod. Vissoep. jammie, daar had ik trek in zeg.....NIETTTTT. Ik dacht nog, "Misschien helpt het als ik een droog broodje eet"maar meer dan één hap kreeg ik niet eens weg, en die heb ik overigens ook weer aan de vissen/zeemeeuwen teruggegeven.

T maar zeggen:" Joh, als je aan land komt is alles weer goed' "Ja hoor", dacht ik, morgen beter, maar onze ervaringsdeskundige had gelijk. Eigenlijk gelijk al toen ik weer aan land stond ging het stukken beter, en zo hebben we zelfs nog in een restaurant zitten eten. Want eigenlijk hadden we dus alleen maar ontbeten!

Dat restaurant, daar vertel ik later nog wel over. Ik maak nog een vakantiespecial, met allerlei leuke en gekke dingetjes die ik in de gewone verslagen nog niet gemeld heb. Maar dat doe ik als ik weer thuis ben.

Dag Twaalf

Sortland-Andenes-Stø-Nyksund ( 350 km)

Tja, hoe schrijf je een verslag als je eigenlijk een beetje van slag bent...... beetje teleurstelling vandaag. Schitterend weer toen we op stonden. Strak blauwe hemel. Lekker ( nou ja lekker, daar verschillen de meningen dus over....:-P) gedoucht, en na het ontbijt snel op weg naar Andenes.Kwart voor elf,we waren mooi op tijd, dachten we.... Nee hoor. De meneer met de geitensik achter de desk vertelde ons dat er vandaag geen tweede boot meer ging, geen hoogseizoen hè, en de eerste boot was dus om tien uur uitgevaren. Alsof wij dat moesten weten. Ja, morgen ging hij wel om één uur. Gelukkig stonden er nog twee mensen voor lul. Niet leuk voor hen natuurlijk, maar dat verzachtte voor ons de pijn een beetje .

Toen zijn we langs de ander kant van het eiland op ons gemakje terug gereden, om vervolgens door te rijden naar Stø, de andere plaatst vanwaar walvisvaarten, ehhh safari's, gaan.Om in iedergeval voor morgen iets vast te leggen. Daar hoorden we echter dat er morgen erg veel wind verwacht wordt, en dat ze niet uitvaren....:-S Pffff dat was wel even een teleurstelling. Ook vertelde die knul in Stø dat de boot van Andenes terug gekomen was vanwege * zwaar weer*. Mmmm, nou ja, we hebben ons toch op de lijst laten zetten en bellen morgen. Voorspellingen komen toch niet altijd uit, toch?!?!?!

De reis van Andenes terug, aan de andere kant van het eiland, over de kustweg was trouwens prachtig. Ik heb daar nog een foto gemaakt van een paar zwanen, van die met gele snavels. Later zagen we hele groepen van die zwanen, dus dat was wel lachen. Beetje net zoals met de rendieren. Eerst ben je opgetogen dat je een stelletje ziet en dan zijn ze niet meer te tellen! Verder heb je op dat eiland ook diverse prachtig gelegen begraafplaatsjes. En daar waar ik de zwanen gefotografeerd heb, was een schijnbaar heel oud plekje. Dat leken wel Keltische grafkruizen.

Na Stø zijn we nog naar Nyksund geweest. In de jaren zeventig is dat dorpje soort van opgehouden te bestaan, omdat de visserij doodbloedde omdat de haven te ondiep was om met de moderne boten door te komen. Er is nog geprobeerd om nertsen te fokken, maar ook dat mislukte helaas. Toen zijn de mensen daar weggetrokken, hun huizen lieten ze gewoon voor wat het was. Heel lang is het een spookstadje geweest, tot er een paar kunstenaars zich vestigden. Nu is er inmiddels al weer het eea opgebouwd, en zitten er wat hotelletjes/caféetjes. Daar hebben we in een gelegenheid koffie met wat lekkers genuttigd.

De * waardin* was een Duitse, en aardig spraakzaam. Zij wees ons om te beginnen op een zeeotter, die zich te goed deed aan een dode zeemeeuw. Weliswaar in een holletje, dus niet echt super te zien, maar we hebben hem gezien. Later kwam hij het haventje nog inzwemmen, en hebben we hem beter kunnen zien.

Verder vertelde ze, als het morgen met de walvisvaart niet zou gaan lukken dat er ook een leuk boottochtje te doen is vanaf Myre. Dus, als de tocht der tochten morgen niet gaat lukken, hebben we in iedergeval nog een alternatief.

Let op het weggetje, daar links tegen de berg geplakt......

 

Dag Elf

Krokelvdalen ( Tromsø)- Sortland ( 407 km)

Eigenlijk hadden we dus nog een dag en nacht in Tromsø, maar we zijn dus toch maar vast doorgereden. Het was een lange reis vandaag. Tenminste, zo leek het in ieder geval wel. We zijn dan vanmorgen wel erg op ons gemakje vertrokken. Ik had nog internet, dus ook mijn verslagen nog even op mijn blog gezet, en zo gingen we ook niet echt vroeg weg. Het was een echte Noorse route vandaag. We hebben er zo'n beetje 6 á 7 uur over gedaan, zonder echt uitgebreid te stoppen onderweg.

We zijn nog wel bij een Samenverkooppunt/cafe gestopt. Ik heb daar een mooi Noors vest gekocht, die waren daar zowaar te betalen! Ook hebben we er koffie met een wafel genomen. De koffie mochten we zelf inschenken uit de geblakerde pot die bij het vuur stond, en de wafel was deze keer niet met room en jam, maar we kregen hem ogenschijnlijk * droog* Dat was dus ogenschijnlijk, want hij was dubbelgevouwen, en en zat volgens goed Samen gebruik ( je moet voedzaam eten) een dikke plak Gudbrandsdaler tussen. Gelukkig merkte ik dat nog precies op tijd en konden we hem er tussen uit peuteren, zodat we de wafel alsnog konden nuttigen. Ik lust veel van de plaatselijke keuken, maar daar valt Gudbrandsdaler ( soort geitenkaas) niet onder!

Verder was het onder het stralende zonnetje een prachtige reis. Helaas geen wild gezien. Wat aalschovers, maar die zien we thuis genoeg ( hoezo blasé?!?!?!)

We kwamen hier net even voor zeven aan, en moesten toen dus nog voor een slaapplek zorgen. We zijn eerst maar gelijk doorgereden naar de camping. Eens kijken of ons huisje al beschikbaar was. Bij de receptie stond een wat oudere mand, die niet tot nauwelijks Engels sprak. Wat hij er precies van begreep was ook niet duidelijk, maar uiteindelijk is het dan toch gelukt. We hebben het huisje voor een extra nacht gekregen. Wederom een poppenhuisje, het gaat wennen.

Snel het stadje/dorp in om nog wat boodschappen te doen. Hier in Noorwegen hebben ze ruime openingstijden van de winkels, soms zelfs dagelijks tot elf uur! Dat was hier niet het geval, maar wel tot acht uur, dus ruim op tijd om nog wat inkopen te doen. En daar lag hij, de laatste Nystekte Kyling. T heeft er al de hele vakantie naar uitgekeken ( ik ook hoor ;-)), en eindelijk, daar zagen we hem dan, dus gelijk ingepikt!

Uiteraard kun je niet alleen op Nystekt Kyling leven, dus hebben we er als voorgerechtje Innbakt Scampi med Kvitløk bij genomen, en bij de Nystekt Kyling hebben we Pytt i Panne- Ost & Skinke gegeten. Bereid op de wokplaat uiteraard. Kortom, een feestmaal. We boffen overigens nog steeds verschrikkelijk. Omdat het weer zo mooi blijft, kunnen we de wokplaat iedere keer lekker buiten zetten. Want om dat in het huisje te doen.... dat lijkt me toch echt minder.

Overigens is dit de minst gefaciliteerde camping tot nu. Er is wel een gezamenlijke kookruimte, als je dat hokje waar twee dubbele kookplaten en een magnetron en twee afwasbakken zijn zo mag noemen. Helemaal geen pannetjes/borden/bestek ed aanwezig, er staan daar een paar tuintafels en stoelen, maar echt ruimte om dan binnen te gaan zitten zou het slecht weer zijn, is er ook niet. De douches zijn duur en niet echt super comfortabel, één dikke straal die de omgeving meer nat maakt dan degene die aan douchen is. Maar goed, tis vakantie, dan hoor je een beetje af te zien ;-) ( des te meer apprecieer je de luxe die je thuis hebt weer, dan mis je de mooie omgeving minder.) Overigens zitten we ook ver, heel ver van de toiletten vandaan.......