Kastje, muur,kastje, muur, kastje.......

Oi, wat gaat het leven toch ineens hard. De tijd vliegt voorbij eer ik er erg in heb. Ik, die de L zo belangrijk vind in Leven, want als je die vergeet, dan wordt alles   even, en dat is toch niet de bedoeling. Maar ja, zo met het werk, de GV ( groter verbouwing) en dan plotsklaps ook nog eens een nieuwe liefde in je leven, gaat de tijd om te bloggen wel eens finaal langs je heen.

Gisteren dus weer grote inkopen gedaan. Zwager was bereid te rijden, dus dan moet je je slag slaan. Blijkt er bij de Praxis dus nog een KTC lid te werken, die spontaan zijn personeelspasje aan mij afstond. Keching, 15% korting

Momenteel leef ik hier nu op de piek van het klussen. Overal staat wat, gereedschap, klusbenodigdheden, dozen met spullen uit de keuken. En verder komt een klus zelden alleen en leer je daar het kastje en de muur aardig door kennen.

Mijn verwarming lekt.....Afgelopen vrijdag huismeester er al bij gehaald, firma gebeld , ik zou worden teruggebeld. Maandag niks, dinsdag niks, woensdag niks.... Vandaag dus weer huismeester gebeld, en ja hoor, de verwarmingsfirma kwam zelfs vandaag nog langs. Maar ja, zij konden niks voor me doen, want de lekkage zat bij de warmtemeter, en dat is een andere  firma. Deze gebeld, kreeg eerst een enigzins chagrijnige dame aan de telefoon, maar we kwamen er gelukkig toch uit, en ze verbond me door. Dat kostte wat tijd, en in die tijd vertelde ik dus tegen mijn klusman op z'n Rotterdams dat de dame die ik aan de telefoon had nou niet zoooo vriendelijk was. Maar dat zul je altijd zien, toen was de verbinding wel ineens gelegd. gelukkig had ik een zeer vriendelijke en vrolijke man aan de telefoon. Die zou regelen dat er binnen een kwartier nog een monteur aan mijn deur zou staan.

Daar had hij geen woord van gelogen, want idd, nog geen kwartier later ging de bel, en stond de monteur er. Na enig gepriegel en gedoe, wist die me echter te vertellen, dat mijn lek niet in de warmte meter zat, maar er net naast, dus dat dat toch werk voor de vorige firma was......

Dus die weer gebeld, hele gevalletje nog maar eens uitgelegd...

En dan even terzijde, maar niet onbelangrijk: Ik ben niet zo'n held met bellen. Ik vind het eigenlijk  altijd een beetje eng en heb er ook ( daardoor?!?!?) een hekel aan.Dus je snapt, ondanks de ontzettend aardige leuke jonge man die ik aan de telefoon heb gehad, en overigens overwegend aardige dames, dat ik langzaam maar zeker een beetje gefrustreerd begon te raken.

Maar goed, ik hing dus weer aan de telefoon met firma 1, die mij, na enig overleg binnenskamers, wist te vertellen dat zij dat helemaal niet op gingen knappen, maar dat dat voor de woningstichting was. Zij zouden het doorgeven, ik zou gebeld worden voor een afspraak......Maar ja, dát was mij een week daarvoor ook beloofd, dus heb ik toch de woningstichting zelf ook maar even gebeld. Die hebben gelijk weer naar firma 1 gebeld, maar, zij konden pas wat doen als de mail met het hele verhaal van die firma binnen was. Ze had er wel wat druk op gelegd dat dat dan ook wel snel doorgegeven moest worden.

Als alles goed gaat wordt ik morgen gebeld voor een afspraak....

Op dat moment zat ik enigzins te flippen. Pffff dingen waar ik geen vat op heb, daar kan ik toch maar slecht mee omgaan. Gelukkig liep de rust op twee benen binnen, en die kalmeerde me gelukkig wat.

Ik weet het, ik ken mezelf en als me dat even duidelijk gemaakt word, dan schieten de woorden me ineens weer te binnen:

God give me the strength to change what I can't accept 

and to accept what I can't change

Vertrouwen. Het gaat goed komen. Geduld, ze hoeven niet te hakken in mijn vloer, dus of ze nou rap komen of dat het langer duurt,de vloer kan gewoon geëgaliseerd worden. Laat het maar los, alles zal reg kommen!

Wow, op zich heb ik niks tegen de chaos die klussen met zich mee brengt. Goed excuus om lekker niks aan je huishouden te doen, het heeft toch geen zin. Maar dit soort dingetjes, daar heb ik toch wat moeite mee.

Aangezien ik dit weekend ook nog moet werken heeft de rust op twee benen morgen een hele klusvrije dag voor mij bedongen. Straks lekker met de benen omhoog tv kijken ( zal het lukken die film afkijken?!?!?) en morgen helemaal nergens aan hoeven denken!!! Ik ga me er nu vast op verheugen

Tip van de dag: Alleen rust kan je redden

Te pas en te onpas

Of, to pas or not to pas

Tegenwoordig heb je overal een pas voor nodig. Niet zozeer omdat je er anders niet binnen komt. En gelukkig heb ik er ook geen proeve van bekwaamheid voor hoeven af te leggen. Dat had ik nog niet gered nl. Was vroeger de vraag: "Hebbie daar een bon voor?", vandaag de dag is dat: "Hebbie daar een pas voor?"

Of beide natuurlijk.

Waar ik het in vredesnaam over heb??? Nou, mijn grootse dealer op het ogenblik, een kluswinkel, die ik verder niet bij naam noem, omdattie met een G begint en op mamma rijmt.

Het is daar zo leuk winkelen.

Zoals ik al vertelde, om te beginnen heb ik een kluspas. Wat houdt dat precies in. Niet dát ik mag klussen ( dat schijnt ondanks twee linker handen altijd te mogen), maar dat ik bij iedere aankoop die ik doe bergen bonnetjes krijg. De ene voor algemene korting (omdat je die kluspas überhaupt hebt,  in te wisselen tot...), de andere voor bepaalde spulletjes ( elektriciteitzooi ) en de volgende alleen te besteden op zondag die en die, bij minimale besteding dan van tenminste 25 euries. Van het laatste soort uiteraard maar één bonnetje  per transactie.

En zo stond ik dus afgelopen zondag bij mijn dealer, met een prachtig boodschappenlijstje, in beheer van mijn klusteam ( waarvan mijn huismeester zich overigens afvroeg of ik niet beter knappere kerels in dienst had kunnen nemen, maar dat was zijn mening, ik ben meer dan content met mijn team ), een dikke portemonnee, én een handvol bonnetjes. Ik had dus wel drie van het laatste soort. En dat waren tevens de kostbaarste. Dus daar wilde ik optimaal gebruik van maken. Eerst nog  even voor de zekerheid vragen of ik als ik over de 75 euro zat ze niet gewoon alle drie tegelijk kon inleveren, maar helaas, nee, zó werkt dat niet.

Met enig Ed en Willem Bever-gehalte werd mijn buit bij elkaar gezocht. Uiteraard, want klussen kost nu eenmaal geld, ruim over de 75 euro heen. Op naar de kassa. Buit over drie porties verdeeld, die maximale korting te weeg zouden brengen. Hier en daar tevens nog wat kranteartikel korting, en de bonnen van de eerste soort kon je wel tegelijk met die van de laatste soort gebruiken.

De kassameneer vroeg zich af of dit wel mocht, maar we gaven hem geen keus. Hun regels, mijn portemonnee!

Begrijpt U het nog? Nee, goed, want dan maak ik het nog ingewikkelder. Bij het afrekenen van de eerste buit, met een zondagkorting en een algemeen kortingsbonnetje, rolde er wederom een algemeen kortingsbonnetje uit de kassa. Dus die hebben we bij de tweede ronde maar gelijk ingezet. Maximaal profijt En dat samen met krantenartikel korting, betekende dat ik die boodschapjes voor de helft van de prijs mee nam!

Ow ja, ik had ook nog ene geld terug bonnetje, voor een ongebruikt artikel.

Ik denk dat ik voorlopig even niet naar de gamma ga, tenminste, niet bij die betreffende kassameneer.....

Enne, aan die linkerhanden wordt ook hard gewerkt hè! Vandaag toen ik uit mijn werk kwam werd ik door een grijnzende Ed en Willem Bever opgewacht, en lag er een dikke klopboorhamerdingtoestand op mij te wachten. Aan mij de eer om de laatste gaatjes voor het rachelwerk ( schrijf je dat zo?!?!?) op het plafond te boren.

Stoer hè!!!!

Tip van de dag: Hou je pas bij de hand

Druk, druk, druk

Wat een vol weekend heb ik gehad. Echt absoluut geen tijd om er wat over te schrijven, terwijl er eigenlijk zoveel leuks is gebeurd. Zit nog in de pen hoor, maar nu ga ik naar bed. Morgen gaat de wekker weer vroeg af.

Om deze entry nog een beetje op te leuken een stukje muziek....




Tip van de dag;Maak je niet druk over gisteren, dat is al geweest. Maak je geen zorgen over morgen, want dat moet nog komen. Geniet van vandaag!

Short Story

De deur gaat open. " Ik was de vloer aan het doen, dat moest echt nodig gebeuren" verontschuldigde ze de Swiffer in haar hand. Zo blijft haar toon gedurende mijn hele bezoek. Eigenlijk kom ik voor hem, maar hij ligt te slapen. Een tevergeefs tripje naar het ziekenhuis heeft hem zozeer vermoeid dat hij even is gaan liggen. "Dat doet hij steeds vaker de laatste tijd" , klinkt het alweer verontschuldigend. Eigenlijk ben ik wel blij dat ik haar even alleen tref. Ook zij heeft zo af en toe wat aandacht nodig.

" Ja, ik heb ook zo slecht geslapen vannacht, daarom zijn mijn ogen zo raar, ik heb er gewoon last van", zegt ze terwijl ze over haar ogen wrijft. De rust moet nog even in haar lijf komen nu ik er ben. Dus gaat ze eerst maar eens koffie zetten. Dat ritueel brengt haar even tot rust en maakt dat ook zij kan gaan zitten.

En dan komt het verhaal van het vergeefse uitstapje naar het ziekenhuis. Verkeerd gekeken op de afspraken kaart, ze moeten eigenlijk morgen pas.Ze springt een beetje van de hak op de tak. De zorg voor haar vriend begint haar steeds zwaarder te vallen, maar zijn ziekte-inzicht is niet zo realistisch en haar gevoel voor orde maakt dat zij beiden alles het liefst zo lang mogelijk in eigen handen houden.Maar nu hij er niet bij is laat ze eindelijk los hoe moeilijk alles voor haar is. " Ik heb eigenlijk de kracht niet meer in mijn handen om hem zijn klysma's te geven, en hij wordt zo mager. En vandaag in het ziekenhuis, daar zat hij dan op dat stoeltje, de stumpert" In dat laatste woord klinkt oneindig veel liefde en medelijden door. Ook medelijden met haarzelf, weer moet ze binnenkort een man weg gaan brengen"

" Ja", vertrouwd ze me toe" en dan te bedenken dat ik na het overlijden van mijn man echt geen vriend meer wilde hoor." Ik wist dat ze een geweldig huwelijk, met een verschrikkelijk lieve man had gehad, en ten slotte was ze al in de zeventig toen haar man overleed.Buiten hun liefde was het gezin altijd erg hecht geweest, en liepen haar kinderen ook met hun vader weg. Dus het was wel te begrijpen dat ze dan niet meer aan een ander moest denken.

Toen verloor ze zichzelf in haar herinneringen. Het leek wel of ze totaal vergeten was dat ik er zat. " Ik weet het nog goed. Ik was een kopje koffie drinken bij de buurvrouw toen hij daar ook langs kwam. Haar man en hij waren altijd goede vrienden geweest, en hij had zijn vriend beloofd een beetje op zijn vrouw te passen toen hij overleed. Dat deed hij ook trouw, regelmatig kwam hij bij haar , en zo kwam hij mij tegen. Charmant als hij is zei hij " Goh, ik wist niet dat je zo'n knappe buurvrouw had!" Later belde hij ineens op. Hij had aan mijn buurvrouw mijn nummer gevraagd. Ja, dat had hij ook al aan mij gevraagd, maar dat doe ik niet zei ik toen tegen hem. Maar toen heb ik hem toch laten komen voor een kopje koffie. Hij had zo'n bos rozen bij zich" glunderde ze terwijl ze een flinke bos met haar handen aanduidde.

" We hebben het zo gezellig gehad met elkaar. Dan gingen we lekker dansen met elkaar in de kamer. En hij kon goed dansen! Zo'n lieve man, en ook gelijk met mijn kinderen. Ik was een beetje bang, mijn zoon was zo dik met z'n vader. maar toen hij hem had leren kennen belde hij me de volgende dag op om me te zeggen dat ik zijn zegen had. Altijd heeft hij voor mijn kinderen klaargestaan. Helpen met klussen, niets was hem teveel...."

Het viel even stil, en het werd duidelijk dat haar ogen niet dik waren van het slaapgebrek.Ik ging naast haar zitten en sloeg mijn arm om haar heen. Meer kon ik niet doen, wat kun je doen? Niet één keer, maar voor de tweede keer gaat zij een grote liefde verliezen. Soms krijgen wij , de dames van de verpleging een heel intiem kijkje in het leven van de mensen die wij mogen verzorgen. Dan kun je alleen maar stil worden, een arm om iemand heen slaan en er gewoon zijn......

Nutteloos

Ik voel me ontzettend nutteloos. Ik kan gewoon nu zelf even helemaal niets doen.Klusjesman en Scooterbuur zijn gebroederlijk samen bezig mijn waterleiding weer netjes en in orde te maken. Geen ruimte voor mij om ook nog wat te doen, en verdere klusjes in huis hebben te maken met elektriciteit. Nou ben ik al ene heel eind, en durf ik inmiddels al echt meer dingen zelf aan te pakken, maar dat gaat me net een stapje te ver.

kattenbak is al schoon, daar waar kon gestofzuigd en de rest van het werk is onmogelijk, of gewoon echt nutteloos. Ik heb geen achterstallige verslagen om te verbloggen meer in petto.

Dan ga ik vandaag maar eens een begin maken met iets wat ik ook al weer een )klein' poosje in mijn hoofd heb. Ik krijg de laatste tijd steeds vaker complimentjes over mijn schrijven, en dat ik mijn roeping gemist zou hebben.Nou heb ik altijd gezegd dat bloggen over wat je meemaakt heel wat anders is dan verhalen ( of nog een groter project, boeken!) schrijven, maar ik ga toch ene poging wagen met een kort verhaal.Het idee zit al in mijn hoofd.... Of het gaat lukken? Tja, dat zullen jullie vanzelf merken. Als het lukt plaats ik hem nl op mijn blog, zo niet, dan verhaal ik wel over hoe het niet zo lekker ging

Tip van de dag: Ga ook eens over je grenzen heen, wie weet wat je voor elkaar krijgt

En weer verder

Donderdag en vrijdag staan voorlopig in het teken van klussen.Dus vanmorgen was het weer zover. Klusjesman was eerder deze week nog een keer langs gekomen om mijn keuken nog verder te demonteren. In tegenstelling tot wat ik gedacht had moet er toch e.e.a. aan de water en elektra gebeuren.Niet dat Klusjesman zijn hand daar voor omdraait, maar het moet toch allemaal gebeuren.

Dus vandaag eerst plan de campagne, en daarna, boodschappen doen.

En daarna gebeurt er dit....

En tja, dan ben en blijf ik een vrouw, en die lopen altijd over van gevoelens. Dus op dit moment krijg ik even het gevoel -DIT KOMT NOOOOIT MEER GOED-

Gelukkig werkt mijn verstand toch ook nog wel en weet ik gewoon dat er over een poosje een prachtkeuken staat. Door overleg van Klusjesman en scooterbuur ( die toch ook nog steeds een oogje op  het werk gooit, en waar nodig een handje helpt) besluiten de heren ook nog toch de waterleidingen vanuit mijn boiler ( die idd verschrikkelijk lelijk hun aanwezigheid opdringen) te verleggen, zodat ze strakjes prachtig achter een wandje wegvallen plus dat ik toch een mooie kraan vanuit het blad krijg ipv dat lelijke ding uit de boiler.

En stiekem bekruipt me een beetje de gedachte- waar heb ik dit allemaal aan verdient?!?!- Er worden hier echt bergen werk verzet!

Overigens hadden we nog wel een echt huize -hetlevenisleuk- momentje. Uiteraard was Klusjesman zo slim geweest om de waterleiding voor het klussen af te sluiten, maar waar hij geen rekening mee had gehouden was de leeftijd van mijn boiler. Het schijnt dat moderne(re) boilers een soort automatisch sluitklepje hebben als je ze uit zet, maar ja, dat heeft de mijne niet, dus toen we de kraan er af tikten stroomde er ineens een hele boel(heet!) water uit de ene pijp. Shooooot, een boiler is 50 liter!!! Gelukkig stond er een halve lege emmer in de buurt, en ik stond binen no time in de badkamer en griste de andere emmer uit het gevulde bad ( moeten toch zo af en toe naar de toilet ) zodat we de boiler in afwisselende emmers gelukkig gewoon leeg konden laten lopen.

Je denkt altijd dat je aan alles denkt

Overigens is het werk door alle boodschapjes doen enz enigzins uitgelopen, dus dat betekend één nachtje zonder water. Och, er zijn landen waar ze blij zijn als ze een keer water hebben, en met ene gevuld bad voor de toiletgang en een paar flessen water voor koffie en thee lukt dat allemaal wel hoor

Verder ben ik zelf ook niet helemaal nutteloos geweest vandaag. In de keuken kon ik gewoon niet veel doen. Gaan staan schuren als iemand zo bezig is aan de waterleiding is ook niet erg sympathiek, en bovendien had ik er ws niet eens bij gepast. Maar goed, zoals ik begin dit jaar al schreef, mijn luchtkasteel staat op instorten, genoeg karweitjes. Zo waren bij de Formido de toiletbrillen in de aanbieding, en heb ik bij de gamma gelijk een nieuwe stang voor mijn douche gekocht. En die heb ik beiden helemaal zelf gemonteerd. Voor de laatste moest ik zelfs een gaatje boren, en ook dat is helemaal gelukt

Tja, en verder. Beetje dingen beethouden als er gezaagd moet worden enzo.Maar da's ook nuttig!

En dan gaan we zo eten bij scooterbuur. Die was zo lief, omdattie wist dat het vandaag niet meer gaat lukken met water en gas, om te vragen wat voor plannen voor eten we hadden.

Tip van de dag: ieder doet wat hij/zij kan!

Me and my big mouth.....

Weer zo'n typisch geval van : "Dat heb ik weer". Goed hier komt het hele verhaal....

In mijn *voorjaarsvakantie* is het eigenlijk allemaal begonnen. Ik ben toen in Utrecht naar de film geweest. Ik was die ochtend al weggeweest, dus stond mijn stoere ros buiten aan de brievenbus toen ik op weg ging. Op dat moment was net de postbode bezig onze brievenbussen te vullen.Het was vakantie, het was schitterend weer, ik was net lid geworden van een geweldige club, en de postbode had ook een kymco. Redenen genoeg om ff een gezellig praatje te maken.

Hij :   "Ga je dan helemaal in Utrecht naar de film?!?!
Ik:      "Ja, het is toch lekker weer, is een leuk ritje hoor. Dan ga je toch gezellig mee...
Hij:     "Ja, ik moet m'n brieven nog bezorgen."
Ik:     "Dan doen we dat toch samen, en gaan we daarna naar de film.

Tja, dat zeg je dan allemaal wel, maar dat doe je dan natuurlijk weer niet. Maar goed, onze postbode is gewoon een aardige man, en altijd in voor een gezellig praatje. En als ik hem weer es zag deed ik dat dan ook. Ik hou daar wel van...

Maar goed, zo zag ik de postbode vorige week weer. Ik kwam helemaal moe uit mijn werk. En weer zat er niks leuks in mijn brievenbus. Dus ik dacht: -Nu grijp ik mijn kans- en zei ik tegen de postbode:

Ik:   "Wanneer doe je nou eindelijk eens wat gezelligs in mijn brievenbus. Een liefdesbrief ofzo, ipv die saaie loonbriefjes of belastingbrieven. Daar wordt toch geen mens vrolijk van?!?!?"
Hij:  Ja,dat en dat nummer is toch jouw brievenbus?"
Ik:    Nee joh, dat nummer is van mij" 

Wat mij betreft was daarmee de kous af, en ging ik naar boven om van mijn welverdiende rust te gaan genieten. In de lift kreeg ik overigens al een beetje een dom gevoel. "O jeh, wat heb ik nu weer gezegd met mijn grote mond dacht ik nog"....

En dat gevoel bleek heel goed, want gisteren vond ik dit in mijn brievenbus....

(Waar nu postbode staat, staat eigenlijk zijn naam, maar ik blog niet met echte namen hè )

Maar goed, een A4 groot  hartje, dubbel, en binnen in een prachtige liefdebrief/verklaring.In de brief stond onder andere ook dat hij *mijn* brievenbus toch al de gaten had gehouden. Zonder dat ik erom *gevraagd* had, was hij toch al van plan een liefdesverklaring in mijn bus te gooien. Alleen wassie dan in nummer die en die terecht gekomen, waar trouwens ook een vrijgezelle dame woont....Je kunt wel begrijpen dat ik gisteren even niet meer wist hoe ik het had.En hoe nu verder? Tja, of daarover geblogd wordt valt nog te bezien..... 

Tip van de dag: Be careful with what you wish for... You might get it.....