woensdag 8 januari 2014

Journal 52

Creatief bezig zijn, jezelf even (?) helemaal verliezen, maar soms ook jezelf tegen komen. Dat is wat er vandaag gebeurde.

Being creative, lossing yourself completly for a little (?) time, but sometimes also confronting yourself. That's what happened to me today.

" Misschien ook iets voor jou?" , las ik in een privé bericht van mijn zus op Facebook. Deze keer ging het om een 52 project, oftewel, 52 weken lang met een inspiratie aan de gang met "kunst" . Hoe vaak heb ik me niet voorgenomen vaker creatief bezig te zijn? Maar steeds lijkt de tijd te ontbreken. Dus dit lijkt de perfecte manier om er nu eindelijk eens tijd
voor te maken. En zo ben ik dus lid geworden van Journal52.

"Maybe also something for you?", I read in a privat message from my sister on Facebook. This time it was about a 52projct, a.k.a 52 weeks art with a promt. How often I intended to be more creative? But I always found myself not having the time. This looks like the perfect way to finale make the time. So  I joined Journal52.

Na het bekijken van allerlei geweldige creaties, kwam er langzaam maar zeker inspiratie boven drijven. Aangezien ik thuis niet zo heel veel mooie verf heb liggen (meer keus in mijn zus haar atelier), heb ik voor de eerste opdracht gekozen om met procreate te werken, een geweldige app op de iPad. Het resultaat is geweldig geworden, en ik kwam mezelf dus heel erg tegen toen ik de woorden erbij vond. Ineens stroomden de tranen over mijn wangen. Maar ik kom er wel, ik ben al half los.....

After seeing al kinds of wonderfull creations, slowly but surely the inspiration came.because I don't have much nice paint here at home (much more choice in my sisters studio), i decideer to make my first afroeide in procreate, a wonderfull app on the iPad. I love the result, but the words I found were very confronting. Suddenly tears streamed down my cheeks. But I Will get there, I'm already half lifted up.......




Tip van de dag: Laat los wat je vasthoudt.......

Tip of the day: Release what's holding you down......

woensdag 1 januari 2014

Feestdagen kater

Ik vind de feestdagen altijd geweldig, op mijn eigen manier. Van kerstkaarten komt het niet altijd, vaak niet zelfs. Bedankt iedereen die mij toch altijd weer een kaartje stuurt, want ik vind het zo leuk ze te ontvangen. Dat is een puntje van mezelf wat ik wel eens een beetje minder vind. Mijn motto is niet voor niets.Wat gij niet wilt dat U geschied... Maar dan ook juist een beetje andersom. Wat jou vreugde schenkt, doe dat vooral bij een ander. En eigenlijk hoort ( vaker) een kaartje sturen daar dan ook wel bij.

Maar goed terug naar de kater. wat bedoel ik daar nou precies mee. De feestdagen zijn voor mij altijd de ultieme smoes om "het leven"even stil te zetten. Te druk met boodschapjes doen..... De enige tijd in het jaar dat ik van mijzelf onbeperkt in mijn karretje mag gooien wat leuk, lekker en fijn is. De rest van het jaar ben ik op het krenterige af, omdat er nog zoveel dingen zijn waar ik mijn geld beter voor kan gebruiken ( vakantie, leuke dingen doen, huisje verder opknappen) Te druk met versieren....Die boom komt er, nog ieder jaar een echte, wat er ook gebeurt. Op het werk loopt geen enkele dag zoals het "hoort" Maar dat mag, want tussen kerst en oud en nieuw mag alles...Heerlijk vind ik die lange donkere avonden, kaarsjes aan, en genieten van de lichtjes in de boom.

Kortom, tijdens de feestdagen zet ik het "gewone" leven even op pauze, en geniet ik volop van alles wat deze leuke dagen te bieden hebben.

En dan zijn ze ineens over. het gewone leven begint weer.En dat is wat ik bedoel met die kater. De feestdagen zijn over. Alles gaat weer terug naar "normaal" geen smoes meer om hier en daar steekjes te laten vallen, want er zijn geen feestdagen meer om de "schuld" te geven dat alles net even anders is.Die lange donkere en vooral koude avonden zijn ineens een stuk minder leuk.

Was ik vroeger dol op de winter, met het verstrijken van de jaren neemt de behoefte aan een winterslaap kwadratisch toe. Eind maart, misschien half april wakker worden, lijkt me zalig. Niks van al die kou en korte dagen, waarop scooteren veel minder leuk is dan in de andere jaargetijden beleven. Gewoon er lekker doorheen slapen. En dan zo uitgerust wakker worden, dat je de rest van het jaar met 5 á 6 uurtjes per nacht meer dan genoeg geslapen hebt. Heerlijk lijkt me dat.

Eén januari is voor mij bij uitstek een filosofeer-ochtend. Ik filosofeer niet zozeer over het formuleren van goede voornemens. Dat vind ik zo'n onzin om dat tot één januari te beperken.Maar wel filosoferen over het leven in het algemeen.

We veranderen constant. Meestal gaat het zo subtiel dat je het zelf niet eens merkt. Soms ook niet. Zo besefte ik vanmorgen dat ik het laatste jaar ( misschien bestrijkt het ook meer of minder tijd hoor, daar wil ik niet over strijden) heel erg verandert ben. Zo kwam er tijdens het uitlaten van de hond een grote behoefte op om te bloggen, om deze gedachten te delen. Zou ik vroeger bij binnenkomst direct achter de computer gedoken zijn, zo heb ik vandaag eerst even de keuken recht getrokken

Ik had trek in warme croissantjes met karamelspread. En ipv zoals ik vroeger gedaan zou hebben, te midden van de puinhopen croissantjes in de oven frommelen, en dan snel achter de computer, heb ik dus eerst die keuken aangepakt. De kids hadden gisteren netjes alles in de keuken geparkeerd van het grote feest. En ik heb dat vanmorgen netjes weggewerkt. Een opgeruimd huis geeft een opgeruimd hoofd Wat dat betreft ben ik een stuk gedisciplineerder geworden, en dat bevalt me best! Ik voel mij niet langer, zoals de amerikanen dat zouden noemen "huishoudelijk challenged".

Goed, 2013 was een..... En nu vliegen er vele woorden door mijn hoofd, en ik kan er eigenlijk niet één vangen. Een jaar vol veranderingen zal ik er maar van maken.Onvermijdelijk, want alles verandert altijd. Hier in Rotterdam staat op een gebouw een mooie spreuk:

You have to change to stay the same.

Mooi vind ik die gedachte. Als je dat al zou willen hoor, hetzelfde blijven. Diep ook, soort vicieuze cirkel, een hond die zijn staart probeert te grijpen.Uiteraard wist ik bij deze gedachten ( die dus al tijdens het hond uitlaten door mijn hoofd spookten) het juiste beeld te vinden.


Veranderingen horen bij het leven, bij het ouder worden, en sommige van die veranderingen zijn hard. De zwager die met 47 jaar uit het leven gerukt wordt, dat is er zo één die je kunt missen als kiespijn, maar ja, daar vraagt het leven niet om. Niet om wat je wilt, of wat je aankunt. Het gebeurt gewoon, deal with it. En dat doen we dan maar, met de ups en downs die het leven biedt. En op één januari maak ik de balans op. Ik mis mijn moeder en zwager nog steeds, maar zoals zus al in haar blog schreef, we zitten boordevol goeie herinneringen, en die koesteren we dan maar.

Ik wens iedereen een goed 2014. Tel wat je hebt, en denk aan de goede herinneringen bij wat je mist. En als je iets mist wat je graag zou willen hebben, go for it!

Tip van de dag: Filosoferen mag!

zondag 22 december 2013

Het was kerstochtend 2013.....

...... ik weet 't nog zo goed.....

Nou ja, bijna, het bekende liedje  begint natuurlijk met jaartal 1961, maar vandaag staat Flappie op het menu.

Ja, het eerste kerstdiner  zit er al weer aan te komen. Mijn blog heeft waarschijnlijk iets te lang stil gelegen om de kerstdiner verhalen nog te kennen, dus hier even op een rijtje voor de liefhebbers

Kerst 2008.   ( Gooise Vrouwen, dynamische kookklunsen duo)
Kerst 2009.   ( Eenvoudige kerst)
Kerst 2010.   ( Hoezo kerststerren?!?)
Kerst 2011.   ( het begin van een kookcarrière ?)

Om goed te kunnen begrijpen dat dit kerstdiner echt heel bijzonder is, is het verhaal van  Kerst 2008 misschien wel een must. Voor wie het nog niet weet, mijn lievelingseten is alles wat door een ander bereid is, en wat koken betreft is mijn motto, hoe makkelijker hoe beter.

Maar niet dit jaar . Zoals toch ieder jaar weer genoten van de voorbereidingen voor de kerst, met alles er op en er aan ( zie 2010), en ik (we) zijn op het volgende menu uitgekomen.


En stond er in 2012 maar één gang op het menu dat zelf gemaakt was, nu staat er nog mar één gang op die NIET zelf is gemaakt !!! En dat is het toetje. Dat is nog steeds een schuif-in-de-oven, bolletje ijs uit pak erbij, klaar is Klara.

En daarom wil ik jullie meenemen op mijn culinaire reis van het bereiden van Flappie....

Uiteraard ben ik gisterenochtend begonnen met een enorme berg peren te schillen. De stoofpeertjes eigen wijze (dit jaar Wicked) zijn wel vaste prik bij mijn/een kerstdiner.


En toen die geschild waren gelijk opgezet. Die kunnen mij niet lang genoeg stoven....



Daarna nogmaals naar de winkel, want uiteraard hadden we nog lang niet genoeg in huis om de kerst naar behoren te vieren. Waarschijnlijk al genoeg om het twee keer te vieren, maar ja, dat hoort nu eenmaal een beetje bij de kerst. Dat is de enige keer in het jaar dat ik ongelimiteerd alles wat ik lekker vind in mijn karretje gooi, zonder te kijken hoe duur het is. De rest van het jaar gaan we weer knijpen hoor!

En toen was het tijd voor Flappie.... Nee hoor, weest gerust, niet zelf geslacht, gewoon bij de poelier gekocht...
Lang leve deze moderne tijd, geen vodje, en toch recept bij de hand. Want ik was nou ook weer niet gelijk in zo'n keukenprinses verandert, dat ik het helemaal zelf ging verzinnen...



En de peertjes staan nog steeds heerlijk te pruttelen, en verspreiden toch een zalige geur.....


Alvast de bleek-
selderij snijden, zodat als de pootjes aan gebakken zijn, ik zo verder kan....


en dan de inmiddels ontdooide poten netjes afdrogen, en met bloem bestuiven...

En dan ziet mijn wasbak er ongeveer zo uit, ik wist niet hoe ik het anders moest doen. Overigens, maakt het uit dat het zelfrijzend bakmeel is, ipv bloem???

Goed, so far so good. Ik kon beginnen met de pootjes aanbakken.

En verder stond alles al klaar. De kippen-
bouillon, met daar gelijk maar de tomaten-
puree in geroerd, de bleekselderij, de laurierblaadjes en de in wijn gewelde pruimen.  


Overigens vindt het dopje van de oliefles het niet leuk om meegebakken te worden ( die viel natuurlijk precies IN de pan met hete olie.....)



Maar goed verder met koken maar weer.
Bleek-
selderij fruiten met laurier- blaadje.





Kippen- bouillon met tomaten- puree er bij.






In wijn gewelde pruimen erbij.




En dan uiteraard niet vergeten de konijne- bouten er ook bij te doen.




Het geheel een uurtje in de oven laten sudderen, en dat is alles! Zo simpel is het nou.

Dan ziet het er vervolgens zo uit.....

En vandaag was het dan zover. Mijn vader kwam. Voor hij kwam het voorgerecht vast zover mogelijk voorbereid, en de keuken was al weer spik en span toen hij kwam. Het liep allemaal van een leien dakje,en het eten was zalig! Nog even het voor, hoofd en nagerecht in vogelvlucht....

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het ontzettend leuk vond om het allemaal zelf te bereiden, dus volgens jaar MasterChef?!?!?


Tip van de dag: Voor alle kerstmaaltijden die nog gaan komen, smakelijk eten!

vrijdag 20 december 2013

Het leven gaat verder.


Zus heeft haar blog ook weer gevonden. En daar schrijft ze o.a. Over de draad weer oppakken. Mooi geschreven ook weer. 2013 was voor onze familie inderdaad een zwaar jaar, en langzaam maar zeker ontwart de draad des levens zich weer, en kunnen we hoop ik allemaal weer wat rust kunnen vinden.

Maar ja, het leven gaat verder, een deur gaat dicht, maar dan staat er weer een raam open, en deze keer staat die in de bolle wind open. Van de storm die daar buiten woedt komt dus ook wat mijn kant op. Deze keer in de vorm van dochter die even een rustig plaatsje nodig heeft.

Kom maar kind, je bent welkom. Plek zat, zowel in mijn huis als in mijn hart. En ook deze storm komen we wel weer te boven, daar heb ik alle vertrouwen in.

Ik zat weer vol mooie leuke verhalen. Deze week vakantie heeft me absoluut niet gebracht wat ik van te voren gepland had, maar daarom juist zo veel te meer. Ik wilde mijn eethoek schilderen en behangen, maar daar zei het lijf heel duidelijk NEE tegen. En als je je lijf rust gunt, dan komen alle ( verwaarloosde) emoties vanzelf ook even om de hoek kijken. Jeetje, wat heb ik gehuild de afgelopen dagen, maar wat was dat nodig. En zo was er als vanzelf weer plaats voor lucht en leukere dingen, en kon ik ook echt genieten van die dingen.

En zo, met die kleine grote schoonmaak van binnen, is er weer plaats gekomen voor de nieuwe zaken die mijn aandacht en energie nodig hebben.


Ook ik wens iedereen fijne feestdagen . Geniet, met mate, maar vooral met maten!

Tip van de dag: Laat komen wat komt.

woensdag 18 december 2013

Kunst omdat het moet.

(Waarschuwing vooraf: Lees eerst de tekst, en besluit dan pas of je op de link wilt klikken....)

Jeetje, nu zit ik ineens weer achter mijn computer, terwijl ik toch echt wilde strijken. Echt waar!, Maar ja, a girl has to have her priorities....

Zo af en toe komen er dingen op facebook langs, die ik niet voorbij kan gaan. Zo ookdeze, de : Kunst omdat het moet.

Het gaat als volgt. Iemand plaatst een bericht met een schilderij, of ander kunstwerk op facebook met de volgende tekst erbij:

Kunst omdat het moet.
Like deze post en je krijgt van mij een kunstenaar toegewezen. Zoek een afbeelding van een werk van de toegewezen kunstenaar dat je aanspreekt en plaats dit op je Facebook, met deze alinea als aanvang.

En dan is de beer dus los.... Want dan kan ik het natuurlijk niet laten om te liken... En zo kreeg ik dus van mijn zus een kunstenaar 'toegewezen'. Dat was Sally Mann. Uiteraard moest ik haar googlen, want ik had geen flauw idee wie het was. Ze blijkt een fotokunstenaar te zijn, en in de eerste instantie zijn haar beelden, ehhhh, op zijn minst gezegd enigszins verontrustend. 

Tijd om dieper te graven. Ze werkt uitsluitend in zwart wit, en met aparte belichting, en zet nou niet direct het meest voor de hand liggende op de foto. Zo heeft ze een serie bodyfarm ( niet voor de weekhartigen ) Een bodyfarm is een onderzoeksinstellingen, waar ze menselijke ontbinding bestuderen, Maar dan ook echt. 

Zoals ik al zei, niet de happy picture waar je op zondagmorgen tijdens het ontbijt tegen aan wilt kijken.....

Voor facebook heb ik een iets minder verontrustend beeld gekozen, maar besloten er over te bloggen, zodat mensen, die net als ik nieuwsgierig zijn zelf kunnen gaan spitten... Hier ook een van haar makkelijker verteerbare plaatjes.


En dat vind ik nou zo heerlijk aan facebook. Je wereld vergroot er echt door!

Tip van de dag: Like deze post als hem voorbij ziet komen....

dinsdag 17 december 2013

Energie

Ooo, wat grappig. Met dat ik mijn eigen blog weer eens aan het bezoeken ben, kwam ik dit concept tegen. Geen flauw idee meer wanneer ik het geschreven heb, dus " het nieuwste fenomeen" is waarschijnlijk al lang weer achterhaald, maar het is nog steeds grappig en leuk, dus voldoet om te plaatsen. Ik zal het concept cursief maken, zodat te zien is wat ik toen geschreven heb, en wat ik nu toegevoegd heb.

“The energy of the mind is the essence of life.” 

― Aristotle-


Vanmorgen liep ik weer eens te huppelen. Niet zoals de lezer nu denkt waarschijnlijk, want bij mij huppelen meestal alleen mijn gedachten. Ik weet niet of jullie het nieuwste fenomeen al gezien en of gehoord hebben, prancercising, maar eerlijk gezegd zie ik mezelf dat toch nog niet direct doen. Dus laat ik alleen mijn gedachten maar huppelen, valt ook stukken minder op.

Totdat ik er over ga bloggen natuurlijk.

En als ik ga bloggen, kunnen anderen wel meegenieten van die gedachtenhuppeltjes. En eerlijk gezegd, wordt het weer hoog tijd dat ik mijn gedachten weer eens het vrije veld om te huppelen geef. Te lang heb ik ze bezig gehouden met problemen. Problemen thuis, problemen op het werk, er was gewoon geen ruimte meer om te huppelen.

En geloof me, we hebben het nodig. Weet je nog, als kind, hoe heerlijk het was om te huppelen? Enne, waarschijnlijk heeft Joanna helemaal gelijk, en is het hartstikke goed voor de lijn!

Tip van de dag: Huppel vandaag een poosje :-)

maandag 16 december 2013

Oh ja?

Leuk, net even mijn laatste blog gelezen. Grappig wel, want van al mijn goede voornemens toen is mooi niks gekomen.

2013 is geen makkelijk jaar geweest, en dat is een tamelijk understatement. In het begin van het jaar mijn moeder gestorven, en in augustus mijn zwager. En heel recent is mijn relatie van twee jaar gestrand op een ongelofelijk,soapachtige wijze. En zo, met de kerst in het vooruitzicht, genoeg, nee teveel, om het leven eigenlijk nog leuk te vinden.

En hoe vaak heb ik het al gezegd? Dan moet je dus terug naar de basis. Leuk ligt in je achtertuin, in die heerlijke wandeling met je hond, dat goede gesprek met je lieve vriendin, die arm om je heen, die je net nodig had. En bij mij ook een beetje met de mooie plaatjes die er bij horen....