Graaien,draaien en snaaien.

Zo af en toe moet ik. Ik moet niet graag, en met mij velen denk ik, maar zo heel af en toe zijn er dingen die echt moeten. Of je wilt of niet, je moet gewoon.

Zo ook vandaag. Ik kwam er niet meer onderuit. temeer omdat het na morgen (voorlopig) weer een hele poos niet meer kan. En aangezien ik drukte niet echt wat vind, moest het dus vandaag.

Naar de kermis.

Vroeger ( oh jeh, ik word oud, ik ga het over vroeger hebben :-P) ging je het liefst vijf dagen, maar ja zo rijk was je niet. Eén dag nam Tante ons mee ( mits we haar geen tante noemden, maar dat is een ander verhaal) en later, toen we tieners gingen we gewoon. In de hoop dat die knul van alles betaalde, en verder schraapte je gewoon zoveel mogelijk bij elkaar. En ach, gewoon er zijn was natuurlijk al leuk genoeg.

De hele week geniet ik 's avonds zelfs van twee kermissen tegelijk. Dat is het voordeel van hoog wonen. Zodra het donkerder wordt zie ik de hoogste attracties oplichten. En toch komt dat feestgevoel dan altijd weer een beetje terug.


En vandaag moesten we dus even. Het leuke aan kermis is, dat iedereen zo zijn eigen dingen leuk vindt. Vriend is bijvoorbeeld gek op graaien. In mijn optiek pure oplichting, de haken staan zo slap, dat ze nog geen veertje lijken op te kunnen tillen, maar hij heeft het toch voor elkaar gekregen. Hij heeft een chihuahua voor me gegraaid! Super schattig natuurlijk.

Eigenlijk heb ik maar één echt doel op de kermis, maar ik heb me eerst nog even laten verleiden om me te laten draaien. Daar kon ik vroeger geen genoeg van krijgen. In de breakdance dit keer. En het voordeel (?!?) van op een rustige middag naar de kermis, is dat het ritje extra lang duurt. Ze krijgen de karretjes toch niet vol!

Eerlijk? Het had niet langer hoeven duren, maar het was heerlijk!

En toen , op wankele benen, door naar de echte attractie van de kermis:

Een suikerspin! Ik zal en moet er één hebben als er een kermis in de buurt staat. Alles bij elkaar hebben we misschien een half uurtje aan de kermis besteed, maar met het heerlijke zonnetje was het weer precies genoeg.

Tip van de dag: Wat moet, dat moet!

Als er een schaap over de dam is....

Gister weer een vermoeiend, maar leuk dagje geweest. Schoonzoon heeft een knieoperatie gehad, die niet echt soepel verlopen is, dus tijd voor een bezoekje. Het was schitterend weer, dus absoluut geen straf om een ritje naar Brabant te maken.

Mijn rug wordt echter nog niet erg vrolijk van verre ritten, en zeker niet als de hond aan mijn schouders hangt, dus 's morgens eerst nog een flinke wandeling met de honden in het bos, zodat we die thuis konden laten.

Rond de afgesproken tijd kwamen we aan in Brabant, waar we als echte Zuidhollanders de voorbel luidden. Uiteraard ging de poort open, en konden we, zoals het hoort, door de achterdeur naar binnen. Gelukkig ging het met het been van schoonzoon eindelijk de goede kant op, en na even bijkletsen gingen we lekker de grote tuin in, alwaar het heerlijk toeven was, met het zalige zonnetje.

De grote trekpleister was wel een flinke vijver, waar volgens de gastheer enkele kamsalamanders in zaten. Na enig speurwerk had hij er één gevonden. Pffffff, zie je nou wel, nooit, maar dan ook nooit van huis gaan zonder je camera. Maar lang leve de Galaxy, met zijn meer dan adequate camera. ( omdat ik op mijn iPad blog, foto onderaan)

Op de terugweg zijn we langs Van Cranenbroek. Één of andere megastore, waar we wel altijd een folder van krijgen, maar die voor het leuk net even te ver weg zit. We hebben onze ogen uitgekeken, wat een winkel zeg. Leuk cadeau voor mijn (deze week vijftig jaar wordende ) zus kunnen scoren, en toen rap weer naar huis, waar twee hondjes toch wel op ons zaten te wachten.

Vlak voor de Moerdijk onze reis nog 'even' moeten onderbreken. Er stond namelijk een flink uit de kluiten gewassen lam aan de verkeerde kant van het hek. En langs die weg wordt doorgaan flink doorgereden door de auto's, dus die wilden we uiteraard bij zijn vriendjes terug zetten. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. In de eerste instantie leek het erg makkelijk, en had Vriend hem al vrij snel te pakken. Dachten wij.. De wol was korter en steviger dan hij dacht, en het lam liet zich niet gewillig pakken, en trok hem ondersteboven. Uiteindelijk , met de hulp van nog wat automobilisten, is het dan toch nog gelukt, vooral dankzij Vriend om het schaap te pakken te krijgen, en aan de goede kant van het hek, bij zijn vriendjes, neer te zetten. En zo konden wij met een gerust hart onze weg weer vervolgen.

Alles bij elkaar was het dan misschien een lange, maar leuke dag.

Tip van de dag : Zo mak zijn lammetjes niet.......

Lopen in de regen.

Omdat ik het allemaal weer eens even niet zag zitten, deze week maar weer eens een bezoekje aan een wijze vrouw gebracht. In dit geval was het de bedrijfsmaatschappelijk werkster. Ik kan me zo indenken dat in vroeger tijden ( 100/200 jaar geleden) dit een oudere wijze vrouw, getekend en gepokt door het leven was. Zo één van "been there,done that", die je met zachte wijze woorden weer kon wijzen op de mooie dingen in het leven, als je je in je werk/kinderen/zorgen-voor-ouders-stress weer eens voorbij gelopen was.

Daar was ik dus, en ik heb heerlijk uit kunnen huilen, én wijze woorden meegekregen. Niet alleen wijze woorden, maar ook wat "regels"om mijn genezing te bevorderen. Eén daarvan is: Iedere ochtend een half uur wandelen. Niet zo moeilijk als je honden hebt, al verzand het ochtendwandelingetje, zeker als ik moet werken vaak in een 5 minuten -even-snel-je business-doen.

Zo niet de laatste tijd natuurlijk. Dat is dan weer één van de voordelen van tijdelijk thuis zitten. Nou had ik woensdag een heerlijke ontmoeting tijdens mijn ochtend wandeling. Vlak bij mij op een tak streek een nachtegaal neer. En hij bleef nog zitten ook, ondanks dat ik ook bleef staan. En ja hoor, na een flink trillen met zijn vleugeltjes zette hij een concert in. Ge-wel-dig! Ik kan niet anders zeggen.

Overigens wist ik woensdagochtend nog niet zeker of het wel een nachtegaal was, dus dat heb ik uiteraard thuis gelijk in (op?) mijn vogel-app nagekeken. En ja hoor, het was echt een nachtegaal. nou stond er in de tekst, dat nachtegalen zich eigenlijk zelden lieten zien, dus ik voelde me dubbel bevoorrecht. En ik weet niet of het met de lente te maken heeft, maar de laatste tijd heb ik er erg veel plezier in om allerlei vogeltjes te fotograferen.

Dus, vanmorgen, gewapend met de camera met telelens weer aan de ochtend wandeling.Tevergeefs , want het begon al snel te regenen. Wat mij een zeer ongelukkige hond op leverde, want Lucky houdt echt niet van regen. Maar dan ook ECHT niet! Ze wilde gelijk omkeren, en was tamelijk overstuur dat ik niet met haar mee liep. Twee keer heeft ze nog geprobeerd de wandeling te bekorten, maar ja, regels zijn regels, en een half uur is een half uur :-P. Ach, zo hard regende het niet, en het was gewoon heerlijk om de regen weer op de blaadjes te horen neerkomen, en eerlijk gezegd, je zag al het groen gewoon groeien!

Soms is wandelen in de regen gewoon heel lekker!

Tip van de dag: Ga er eens lekker op uit als het regent!

PS Misschien binnenkort....Een foto van de nachtegaal.......

Terug bij af?

Zo, daar ben ik weer eens. Zo af en toe word je weer eens helemaal teruggeworpen naar af. Ik tenminste wel. Of er wordt gewoon te veel van je gevraagd, en in jongleren ben ik nou eenmaal nooit erg goed geweest. Dus, daar ben ik weer, tijd voor de - hetlevenisleuk- filosofie.

Helemaal verloren ben ik die niet echt hoor, want via mijn mobiele gadgets is mijn Facebook eigenlijk de plaats van mijn blog gaan innemen. Daar plaats ik toch eigenlijk wel dagelijks mijn portie -leuk- . Samen met de geweldige instagram-app komen daar bergen prachtige foto's terecht, die absoluut - hetlevenisleuk-waardig zijn.

Ik ben ten prooi gevallen aan het snel-snel-snel-tijdperk, En als er iets is wat je absoluut niet snel-snel-snel moet willen, is het genieten. En bloggen was voor mij toch vaak ook een manier om het genieten te verlengen, en het nog bewuster in me op te nemen. Dus dat wil ik weer gaan doen. Moet ik zelfs weer gaan doen. En nou klinkt moeten wel heel streng, maar soms is dat ook nodig. Soms moet je je echt realiseren dat die 'L' er echt bij hoort. Even is niks, maar Leven, daar draait het om.

De reden waardoor ik de kluts een beetje ben kwijtgeraakt is hier niet van belang, althans, die hoeft niet beschreven te worden. Dat ik er weer ben, en dat ik regelmatig de tijd voor mezelf neem om weer te gaan bloggen, daar draait het om.

Tot slot vandaag mijn 'dagfoto' ( de pinksterbloem) en een collage van wat me zo de afgelopen tijd voor de lens is gelopen en gevlogen.

Wat is leuk?

Het is leuk dat het zonnetje schijnt, want dan regent het niet.

Het is leuk dat het regent, want dan sneeuwt het niet.

Het is leuk dat het sneeuwt, maar alleen als ik niet hoef te werken.

Waar leuk is hangt vaak heel erg af van de randvoorwaarden. Sneeuw vind ik echt geweldig, maar als ik moet werken vind ik het een ramp. Want scooter en fiets zijn dan al snel meer en last dan een lust als er en flink pak valt. En dan ben ik dus gewoon super blij met natte sneeuw/regen.

Derren Brown, the experiment

Vandaag weer een staaltje tv gezien, waar ik me helaas helemaal niet over verbaas. Op Discovery, en super interessant.

Er wordt gedaan alsof een persoon nietsvermoedend wordt gefilmd, en het publiek heeft stemkastjes. Zij krijgen steeds twee opties om uit te kiezen. Iets positiefs, oftewel iets leuks, of iets negatiefs, oftewel iets naars voor de gefilmde persoon. Natuurlijk kent niemand uit het publiek die beste man persoonlijk, dus dat maakt het nog makkelijker.

Het experiment gaat dus over de-individualisatie, oftewel de kracht van de meute. Je wordt lekker anoniem, dus kunt, zonder persoonlijk verantwoordelijk te zijn, allerlei rottigheid over iemand uitstorten.

Waarom vindt het gros van de mensen het toch zo leuk, als anderen lijden? Waarom wordt er, na al genoeg rottigheid , bij de winkel niet eens voor de leuke optie gekozen? Sterker nog, waarom wordt een medewerker van het programma, die in het huis van de gefilmde persoon is, zelfs aangemoedigd om de tv van de pechvogel aan gort te slaan?!? Voorstel uit het publiek, dus nog niet eens verzonnen door de programmamakers.

Uiteindelijk wordt het collectieve publiek verschrikkelijk op hun plaats gezet. Ipv de pechvogel een flink geldbedrag te laten winnen, kiest het publiek voor de laatste verschrikkelijke optie, kidnapping. De pechvogel laat zich echter niet zomaar pakken, vlucht, en wordt geschept door een auto. Al het gelach verstomd onmiddellijk. Tja, nu heeft iedereen ineens spijt. Nu is het eigenlijk zo leuk allemaal niet meer.

Nou was dat allerlaatste stukje gelukkig wel opgezet. Het ongeluk nep. De gefilmde persoon is schadeloos gesteld, en het publiek zat zich individualistisch nog stilletjes na te schamen.

Wat is er van de zogenaamde beschaafde mens over gebleven? Waarom vinden we ellende( zeker die van een ander) zo leuk?

Heeft het hier iets mee te maken? Ok, we zijn niet onsterfelijk, maar er zijn inmiddels wel zoveel mensen op deze ( kleine) aardkloot, dat we paradoxaal genoeg, elkaar amper meer nodig lijken te hebben. Oftewel we gaan, zoals al gezongen wordt, gevaarlijke spelletjes spelen.

Misschien zijn dit gewoon de overpeinzingen van een ouder wordend mens. Iedere oudere generatie lijkt niets meer te snappen van de wereld, en zich ( ernstig) zorgen te maken hoe het in vredesnaam verder moet, en is er vrijwel zeker van dat dit zo niet langer door kan gaan. Maar ondanks verhalen uit de geschiedenis van de mensheid die dit fenomeen beschrijven bekruipt me toch regelmatig het gevoel dat we zo langzaam maar zeker naar een climax toe aan het groeien zijn.

Maar misschien  heeft Gaius Tertius precies deze zelfde gedachte gehad, al kon hij die nog niet via de iPad de world wide web op sturen......

Tip van de dag: Blijf zelf nadenken.

Van klein naar groot(s)

Vandaag begon de wereld heel erg klein. Als het maar een klein beetje mist op de grond, zit je op de dertiende gelijk met je hoofd in de wolken. Donker en mistig, da's echt een hele kleine wereld.

Zoals ik al zei, op de grond viel het best mee, maar het mistte zonder meer. Dus toen het langzaam maar zeker licht werd, werd de wereld ook langzaam maar zeker fotogeniek. Al valt het soms niet mee, om vast te leggen wat je ogen zien. met flits, zonder flits, het maakt een wereld van verschil...

.....maar plaatjes blijven het allebei. Er is zoveel moois als je alleen maar om je heen kijkt.

En stil, de wereld lijkt zooooo stil.

Overal hangen snoeren vol diamanten.....

Zelfs de herfstkleurtjes komen prachtig uit in deze verstilde wereld.

Ineens breekt de zon groots en meeslepend door. De wereld lijkt nog steeds heel stil, maar de zomer is even op herhaling. Behalve dan die mooie herfstkleurtjes, al zien ze er net even anders uit, met een blauwe lucht en een stralende zon .

Van zo'n heerlijke warme dag moet je gewoon genieten, dus na het werk nog even met de honden wandelen. Deze keer in Hitland. We zijn niet de enigen die genieten van het warme weer.

Nog een laatste mooie foto, en dan is het echt tijd om naar huis te gaan. maar dit pakt niemand ons meer af...

Tip van de dag: Geniet met volle teugen.