Nog even dit......

Op mijn andere blog, heb ik in mijn menu een optie voor gastbloggers. Met als beschrijving: Wil je ook laten weten wat jouw leven leuk maakt? Wordt gastschrijfster/ver. Stuur jouw verhaal via contact! Geef ik mensen de kans om ook een keer iets te vertellen op mijn blog. Dat hadden mijn dochter, mijn nicht en mijn zus en een andere blogster van loggy  ook gedaan,maar zoals dat nogal eens bij loggy gebeurt, zijn die op mysterieuze wijze verdwenen. Vandaar dat ik dus naar blogger gekomen ben

Samen hebben we daar vanmiddag toen ik bij haar op visite was flink over zitten balen. En thuis schoot me ineens iets te binnen. Ik ben dan misschien niet de allerslimste, maar in iedergeval niet dommer dan een ezel. Na de eerste keer toen ik verhalen mistte heb een back-up gemaakt in Word van alles wat ik schreef. En zo vond ik mijn zus haar verhaal inderdaad gelukkig terug!


Hier kun je haar verhaal lezen

Beessies....

Weet je wat ik zie als ik gedronken heb...nou,nou... allemaal beessies.......Zo sloot ik gisteren een hele gezellige avond af. We liepen na een gezellige muziekavond naar de auto, en op de grond lagen zomaar twee in de steek gelaten Beessies. Zielig hè? Dus ik heb ze maar geadopteerd. Alhoewel, niet allebei hoor.Eén heb ik er weer op een auto achter gelaten, waar ik in de rijp dezelfde zin geschreven heb. Leek me wel ene leuk cadeautje. Mara ja sommige dingen lijken nu eenmaal leuker met een slokje op Niet dat ik dronken was ofzo, maar ik had hem gezellig om zal ik maar zeggen.

Dat zal waarschijnlijk ( uiteraard voornamelijk door de wijn ) door het vermoeiende karakter van de zaterdag zijn gekomen. De hele week hadden we al met argus ogen het weerbericht in de gaten gehouden. Zus, zwager, moeder en ik zouden boodschapjes gaan doen in Duitsland. Maar goed, er werd zoveel sneeuw, vorst en dat soort ongein voorspelt, dat ik me er al bijna bij neer had gelegd dat we het wel konden vergeten. Maar goed, zaterdagochtend was het niet wit buiten. Snel internet gesjekt, file nieuws ( ja, deze keer wel ) sneeuw verwachting, alles was clean, dus het kon doorgaan. Er waerd zelfs een voorzichtig zonnetje voorspelt, dus onze reis kon rustig doorgaan.

Tot we dus net even Gouda voorbij toch een file ( niet gemeld!!!) in doken, omdat we in een sneeuwbui van blizzardachtige proporties vast dreigden te lopen.Maar goed, na Utrecht werd het al weer groener, en hebben we verder nergens meer last van gehad

In de Duitse supermarkt aangekomen eerst maar lekker bakkie koffie. Na de pittstop dan. Hoe heerlijk is dat zeg, gewoon op een publiek toilet in de supermarkt! En daarna dus de boodschappen gedaan. O wat kan ik zalig mijn onkokkinige hart ophalen in Duitsland. Allemaal heerlijke mixjes-voor-makkelijke-edoch-zeer-smakelijke-gerechten. En ze waren nog in de aanbieding ook!Kar gelijk al halfvol

Maar ik heb me heel aardig gedragen, en kwam uiteindelijk uit op een kar van rond de 110 € uit, had ik zo ongeveer uitgerekend. Maar de dame bij de kassa had nog een verrassing voor me. Bij tien pakjes van de mixjes-voor-makkelijke-edoch-zeer-smakelijke-gerechten kreeg je nog eens 3 € extra korting, waardoor ik dus uiteindelijk op een leuke 102 € uitkwam. ( Ja reken maar uit hoeveel zakjes ik gekocht heb )

Uiteraard had ik ook lekkere Duitse broodjes en allerlei zalig beleg gekocht, en wat ik verder aan boodschapjes bespaard heb, heb ik weer bij de Turk bij de uitgang uitgegeven.

Zwager wilde wat olijven kopen, en deze zeer vriendelijke, maar ook wel sluwe man bood ons van alles en nog wat te proeven aan! Dus ben ik ook voor de bijl gegaan, voor heerlijke olijven en nog veel heerlijkere grote gekruide garnalen!

En zo zaten dochter en ik 's avonds aan een soort van feestmaal!

En daarna dus de feest/muziekavond van mijn zus haar koor. Afgewisseld met  7 sisters en freestyle Samba hebben zij een afwisselende muzikale avond verzorgd.Dit filmpje is van verleden jaar, om een indruk te geven, I've got the music in me Jade met de 7 Sisters

Zoals ik al zei, een super gezellige zeer muzikale avond, en geweldig om zo'n koor zo leuk en enthousiast met elkaar bezig te zien. Klinkt echt super zus!

Tip van de dag: Hou de muziek in je ( enne, volgende keer camera mee....)

Avalon

Eindelijk opgedoken op youtube, meer dan de moeite waard,de Avalon van het Pim Koopman Tribute concert

Nogmaals, wat een eerbied voor deze mensen. Wat ontzettend knap dat zij het zuiver hebben kunnen houden.

En nog een super mooie foto reportage van Bob Dijksen
Tipvan de dag: Remember......

TWOTW

Toen Mr Sharp mij afgelopen week vroeg: " Raad eens met welke kaartjes ik bezig ben...." Wist ik na een snelle blik direct over welk concert het ging. Voor de zekerheid legde ik nog wel een vraagteken in mijn antwoord: " War of the world???" Een grote glunder en een bevestigend antwoord. Via een Duitse site had hij nog de hand op vier karatjes kunnen leggen. Wel in one buy, dus moesten we nog twee kaarten onder de man ( vrouw?) zien te brengen. Uiteindelijk, zijn dochter en een vriend van Mr Flash meegegaan.

En afgelopen donderdag was het dan zo ver. Wat we helaas niet helemaal goed voorzien hadden, was het weer, en de acht centimeter hagel bij Gouda hebben vies roet in het eten gegooid.Ipv het kleine uurtje wat we maandag over het ritje R'dam A'dam hebben gedaan, hebben we er nu bijna drie uur over gedaan. Dus we kwamen veeeel te laat aan. Gelukkig konden we de vriend van Mr flash via de code op het kaartje wel gewoon op tijd de voorstelling binnen loodsen, dus heeft hij wel alles kunnen zien.

Van het programa voor de pauze hebben we nog net ene klein stukje gezien. We kwamen binnen bij het laatste stukje van Forever Autumn, en konden dus nog wel genieten van Thunder Child. Die zet ik erbij, zodat je een beetje een idee hebt hoe spectaculair zo'n live voorstelling van War of the Worlds is.

Nou was ik vorig jaar ook al geweest , en de eerste keer is natuurlijk altijd iets bijzonders. Maar ook deze keer was het weer geweldig. Er was wel een ietwat andere cast. Chris Thompson en Justin Hayward waren er als vanouds weer bij, maar Beth werd dit jaar vertolkt door Atomic Kitten's Liz McClarnon, Nathaniel ( the parson) X-Factors Rhydian, en de Jason Donovan was the artillerieman.

En dan volgt nu mijn bescheiden mening, misschien dat anderen het anders zien, en dat mag natuurlijk altijd. Beth vond ik wel redelijk, al kwam ze niet overtuigend boven de muziek uit, en ik zo af en toe het idee had dat ze meer met het publiek dan met haar rol bezig was. Nathaniel vond ik persoonlijk ronduit slecht.Het personage is een man die er erg zeker van is, dat hij degene is die de wereld had kunnen redden, misschien zelfs nog kan. En het personage wat ik op toneel zag, was een bange man, die bovendien allerlei klemtonen verkeerd legde, te veel vibrato in zijn gezang legde, wat naar mijn idee er niet in paste.

En dan Jason Donovan. In de eerste instantie toen ik het hoorde had ik zoiets van: Ehhh boyband manneke, wat gaat dat worden?!?!? Maar ik ben om. Wat een performance heeft die man neergezet zeg. Beter zelfs nog dan de artillerieman van vorig jaar. Jammer genoeg heb ik zijn optreden voor de pauze dus gemist, maar hij was zeer overtuigend in zijn rol!

Ondanks onze vertraging was het toch weer een super avond, en heb ik weer enorm genoten. Thnx Mr Flash

Tip van de dag: Hou het weerbericht en de verkeersinformatie in de gaten als je de weg op moet 

Pim Koopman Tribute Het concert

Tjonge, wat is het moeilijk om over dit concert nog wat te schrijven. Ik heb er om het een beetje volledig te maken al het één en ander over gelezen. En dat geeft me het gevoel dat ik er nooit zo mooi en boeiend over kan schrijven dan alles wat er al gezegd is.

Maar ik ga het toch proberen. Muziek is altijd wel een onderdeel van mijn leven geweest, maar na mijn veertigste is dat nog belangrijker geworden. Toen ben ik langzaam maar zeker ook het concert bezoeken gaan ontdekken, en zo is er nog veel meer, en heel andere muziek in mijn leven gekomen. En Kayak was één van de bands waar ik gelijk helemaal verslaafd aan was ( samen met bv Steve Hackett en Ayreon) Ik kon me, waarschijnlijk met vele van mijn leeftijdsgenoten Ruthless Queen nog wel herinneren, maar Kayak heeft dus zo verschrikkelijk veel goede muziek gemaakt voor en sinds die tijd.

Dus na mijn eerste Kayakconcert was ik eigenlijk gelijk verkocht. Vlak daarna had ik de ontzettende mazzel nog een keer naar een concert van Kayak te gaan. En vlak daarna dan dat vreselijke nieuws...... Pim Koopman is overleden. 56 jaar. Wat een slag. Ik vond het al zo erg, laat staan alle bandleden, en zijn familie en vrienden.

En zo was er dan maandag het Pim Koopman Tribute concert... Zoals Rob Vundering ( gitaar) zei: "Het was een avond waar Pim Koopman bij zou willen en moeten zijn, maar ja, als hij er nog was, dan was deze avond er nooit geweest...."

Voor aanvang sta je nog enthousiast met mensen te praten, je verheugt je op het concert. Kayak weer zien en horen, dat is toch heerlijk....

En dan begint het concert. Met Parallel Universe, met in het refrein de woorden :
Why can't we life in a world of our own? In a parallel Universe...
Where friends never die..........

Gezongen door, wel met vaste stem, een duidelijk geëmotioneerde Cindy. Hou het dan maar eens droog met een door hormonen geteisterd lichaam. En zo werd de eerste helft van het concert een mix van genieten van Kayak, en soms heel heftig, omdat een bepaald liedje juist dat beetje extra had.Dit is de setlist van de eerste helft:

Parallel Universe/Wintertime
See, see the sun
Land on the water
Man in the cocoon
Act of despair
23
Nobody wins
Hold me forever
Because I
Selfmade castle
Mammoth
When the seer looks away
Well done

Veel van Pim zijn werk( geschreven, gecomponeerd)

23 is een nummer dat Joost Vergoossen zelf heeft geschreven voor Pim, na zijn overlijden

Dat lijkt me toch iets geweldigs, je gevoelens zo kunnen omzetten in iets, tja hoe zeg ik dat. Iets wat je kunt behouden. Het is een cliché, iemand is niet echt dood, zolang hij nog in de herinnering voortleeft. En zo leeft iemand werkelijk eeuwig door. Dit is altijd Pim zijn nummer, Pim zelf....Hulde Joost!

Hold me forever was speciaal door Cindy uitgezocht, en echt zo knap dat ze het uitgezongen heeft gekregen.Het is duidelijk te zien dat ze meer dan eens naar Edward *reikt* voor hulp.

Overigens was ik uiteraard echt niet de enige die het niet droog kon houden. Met hier en daar een bemoedigend kneepje naar elkaar steunde het publiek elkaar.

Deze filmpjes zo terug te zien, maakt dat ik hoop dat de DVD die gemaakt wordt snel klaar is, ik kan bijna niet wachten, ik ben heel erg benieuwd of de DVD het concert goed weergeeft. Voor mij waarschijnlijk wel, want wat ik er van zie, zal mij weer terug brengen in de zaal.

Na de pauze was er een keur aan liedjes die door Pim geschreven/gecomponeerd/geproduceerd zijn. Hier is de setlist, met de artiesten erbij, om een beetje een beeld te geven hoe actief Pim Koopman in de muziek was:

Teenage Queenie ( Pussycat)
I'm specialized in you ( Time Bandits)
You gonna like it ( The President)
Rio ( Maywood)
Rosalyn (Vitesse --> gezongen door Syb van der Ploeg) 
I will follow him ( José Hoebee)
Song for a Friend ( Michael Robinson)
Samantha (Diesel)
Sausalito Summernights ( Diesel)

Ruthless Queen
Chance for a lifetime
Starlight dancer
Avalon

Ik moet zeggen dat het een heel ander sfeertje was dan voor de pauze. Kayak ging nu als achtergrondband om de diverse artiesten te begeleiden. Ergens was het voor ons *ouwetjes* ook wel een soort feest van herkenning. Allemaal nummers uit onze jeugd. Een aantal ook wel tegen wil en dank, maar toch. En ook bij dit deel was het heerlijk om het publiek te zien. Aan mijn linkerkant stonden voornamelijk die-hard Kayak fans, die met een brede glimlach op het gezicht dit repertoire aanhoorden. Maar aan mijn rechterkant stond een man met volle borst en volle overtuiging de nummers van Pussycat, Maywood en José mee te zingen. Ogen dicht en genieten. Ook geweldig om te zien, en hij deed Pim zeker eer aan! Om me heen hoorde ik wat ik dacht. "Wie is dat??? -- Alides Hidding-- Oooo ja, van de Time Bandits"

En ondanks dat het niet mijn genre is ( erger nog, JeugdTrauma, want paps vond haar wel erg ehhh nou je weet wel....) had ik bewondering voor Toni van Pussycat, ze zong echt goed. Datzelfde gold voor Caren van Maywood, en José was gewoon aandoenlijk, met haar corsetje en enthousiasme.

Bij Michael Robinson was er nog even ene *incident* Hij kwam op, ging achter de microfoon staan en iemand uit het publiek riep heel hard en lomp:" Wie ben jij dan????" En toen stelde hij zich voor en begon op zijn gitaar te spelen.... Hij was een persoonlijke vriend van Pim, zelf ook zanger, en had een lied voor hem geschreven, Song for a friend. Alleen Michael en zijn gitaar....Je kon een speld horen vallen in de zaal. Helaas geen Youtibe filmpje hiervan.

En dan de laatste nummers van Kayak weer, met een spetterende uitsmijter, Avalon, het laatste refrein gezongen door alle artiesten. Daarna braken de aanwezigen de zaal bijna af, en is Kayak nog een laatste keer terug gekomen om een spetterend applaus in ontvangst te nemen, wat zij uiteraard gedeeld hebben met Pim....

Overigens moet me nog één ding van het hart. Ik heb er al het één en ander over gelezen natuurlijk, en overal kom je tegen hoe moeilijk het was voor de band, vooral Cindy en Edward. Persoonlijk ben ik erg geschrokken van Ton Scherpenzeel, die stond volgens mij helemaal stuk te gaan daar.Hij zag er niet uit, en ook bij hem kon je zo nu en dan de emotie van zijn gezicht scheppen. Speciaal hem wil ik vanaf hier een hart onder de riem steken. Al neem ik aan/ga ik ervan uit dat zijn eigen Irene hem troost kan geven.

Tip van de dag: Remember..............

PS Mooie foto's van het concert Walter Goyen
      Mooie foto's van het concert van Bert Treep

Nog meer slingers

De duivel schijt altijd op de grote hoop. Dat geldt voor zo;n beetje alles. Gaat het slecht/fout, dan gaat alles rot, en als je leven feest is/lijkt, komt er alleen maar leuks bij.Nou komen slingers bij mij in vele soorten en maten, maar vandaag heb ik er één met een gouden randje.

Toen ik vandaag door de vernieuwde buurtsuper bij mijn werk liep schoot me ineens iets te binnen. "Aardappel anders....Zou dat nog bestaan mam?" vroeg mijn dochter laatst. En ja, dat hebben wij, met mijn zucht naar gemakkelijk en lekker eten vroeger tamelijk veel gegeten.Dus omdat ik daar toch liep maar eens gekeken of dat nog bestond. En ja hoor, het bestaat nog! Dus dochter een smsje gestuurd: Eet jij deze week nog een keert thuis?Dan heb ik nl een verrassing voor je.....

Door onze drukke bezigheden deze week, concerten, werk, stage enzo leek het er even op dat we geen enkele maaltijd zouden delen. Bovendien kan ik prima onthouden, alleen niet zo lang, dus ik wist het even niet meer.

Maar goed, verdere boodschapjes voor een eenzame maaltijd gedaan. Ik had thuis nog alles voor een heerlijk kippensoepje staan, en besloot daar een lekkere biefstuk ( zwaar in de aanbieding!) met brood bij te eten Of een lekkere maaltijd salade. Beide meegenomen, dan kan ik thuis kiezen.Ik stond nog te twijfelen tussen een pakje met twee biefstukjes en een pakje met vier erin, maar die twee zagen er niet zo lekker uit, dus maar voor het pakje met vier gekozen. Komt altijd wel op....Toch?!?!?

En toen belde dochter...Ze was op haar stage, wat vandaag tot negen uur zou duren, maar toen ze mijn smsje hardop voorlas, had haar stagebegeleidster medelijden met haar gekregen. En nu mag ze al om zeven uur naar huis! Was ik even blij dat ik voor dat pakje met vier had gekozen ( ze waren errug klein hoor ) Thuis had ik spruiten ( jawel, daar zijn ze weer!) liggen, dus dat wordt voor ons een soort van feestmaal

Met oudere kinderen, die school, stage, werk en andere bezigheden hebben is het soms moeilijk tijd saampjes te hebben, en dan is zoiets simpels als een gezamenlijke maaltijd al snel een feest!

Tip van de dag: Eet smakelijk

Door de slingers het feest niet meer zien.......

Het motto van dit blog is denk ik meer dan duidelijk. Maar dan heb ik nu een vraag. Kun je door de slingers het feest niet meer zien. Oftewel, kunnen er te veel slingers hangen?

Tja, ik denk dat het eeuwenoude antwoord daarop is: Overal waar te voor staat is niet goed. Zelfs bij te leuk.

Goed, dat is wel een duidelijk antwoord, maar misschien is de crusiale vraag dan eigenlijk meer: Wat is "te leuk"?

En dat antwoord is natuurlijk stukken minder simpel.Ik weet het in iedergeval niet. Wat ik wel weet is dat ik deze week bijna ( let op, bijna  )omkom in de slingers. En was dit blog aanvankelijk opgezet voor en door mijzelf om het leuk in mijn leven weer te ervaren en beleven, dat stadium ben ik inmiddels wel aardig gepasseerd.Met zoveel leuke dingen in het voorutzicht, en zelfs bijna amper de tijd om erover te bloggen is het dagelijks niet echt een strijd meer om het leuk te zoeken in mijn leven.

Dus eigenlijk is mijn blog daar ( tijdelijk?!?!?!) overbodig door geworden...........

Maar nee, ik ben niet van plan om te stoppen met bloggen. Ik vind het toch nog steeds leuk om er verslag van te doen wat ik dan als zo leuk ervaar in deze wereld, zelfs als het een weekje te leuk dreigt te worden 

Goed, dit was zomaar weer eens een overpeinzing tussendoor. Zou het dan deze week nog zo leuk worden dat we in het weekend sneeuwballen kunnen gooien?!?!?! Al dreigt dat dan weer wat anders leuks misschien een beetje te saboteren.....

We gaan het zien. En wat er ook komt, ik ga in ieder geval het leuks eruit proberen te zeven

Tip van de dag: Hang niet te veel slingers op