Weer

Ik wil het WEER eens over mijn hondje hebben. Die heeft al veel te lang geen hoofdrol gespeeld in mijn blog.En dat terwijl het toch zo'n bundeltje van vreugde is. Heerlijk, zoals hij altijd ( altijd?, nou, ja, bijna altijd in iedergeval) mijn schoot claimt op het moment dat ik maar rustig dreig te gaan zitten. Wat dat betreft is het echt een Chihuahua. Zwaan kleef aan is er niks bij. Baas probeert hem ook wel eens te verleiden op schoot te komen zitten, maar dat lukt meestal alleen maar als ik niet thuis ben.

Verder lig ik op mijn werkdagen echt helemaal in een deuk. Gelukkig, ik ben niet de enige die met tegenzin zo vroeg het bed uit moet. Vorige week maandag, toen hij dus om 06:15 zijn ( nou ja, mijn dus!) warme bedje uit moest, deed het dat met zo'n tegenzin, dat het gewoon humoristisch was.

Die week ervoor had hij me trouwens ook goed te pakken. Het regende, en al was het al rond negen uur eer ik met hem naar buiten ging, na het voelen van één spet regen, keerde hij zich resoluut om en sprong nog net door de al dichtgaande deuren weer naar binnen. Ik zweer het, hij stond me daar gewoon uit te lachen: "Jij staat lekker buiten, en ik lekker niehiet!!!"

Dat zoiets alleen maar zo werkt, als dat hem zo uitkomt, was later die week wel duidelijk. Ons arme zieltje was ziek, en had almaar aandrang. En opgevoed alsie is, vindt hij het verschrikkelijk zijn behoefte in huis te doen, dus liep ik, ook al niet helemaal vrijwillig, maar wat moet dat moet, vorige week vrijdagochtend om 05:15 ( ja U leest het goed!) met de hond buiten. Vrijdagmiddag toch maar even met hem naar de dierenarts gegaan, en hij bleek een dikke darm ontsteking te hebben. Een dikke spuit en voor 40 dagen pillen verder konden we naar huis. Het goede nieuws is, dat hij al weer zo goed als opgeknapt is.

Tja, zo'n bundel vreugde is soms ook een bundel zorgen, dat hoort er helaas ook bij.

Maar goed, alles bij elkaar ben ik nog iedere dag super blij met ons lieve, aanhankelijke, vriendelijke, en soms knotsgekke hondje. Want ik denk dat alle dieren eigenaren ze wel kennen. De gekke vijf minuten. Als hond ( of kat) zonder aanleiding, zo;n speelgenootje ineens als een dwaas in het rond gaan rennen. En gelukkig heb ik dan zo af en toe ook de camera bij de hand, zoals onlangs is het bos...

Lang leve de sportknop!!!

En wat zijn ze toch scherp hè. Ik heb ze expres op ware grootte gelaten, zodat, als je ze apart bekijkt, je zelfs kunt zien hoe hard hij afzet, en hoe hij het zand opwerpt. Misschien zegt hij het wel bij iedere baas, maar de dierenarts vindt dat we een heel leuk en apart hondje hebben, en bovendien één bonk spieren, maar dat zie je zo ook wel!

En nu ga ik mijn schoot weer beschikbaar stellen aan ons ongelofelijk verwende vriendje...

Tip van de dag: Hou hem scherp.
 

High in low places

Zoals misschien niet iedereen weet, woon ik zo'n beetje op het laagste plekje van Nederland. Alexanderpolder en Nieuwerkerk hebben er ooit om gevochten wie er nu daadwerkelijk het allerlaagste van Nederland is ( wat overigens door Nieuwerkerk gewonnen is) maar ik mag denk ik deze hele omgeving wel redelijk veilig tot het laagste punt van Nederland benoemen.

Maar dat weerhoudt mijn durrepie er niet van om het toch hogerop te zoeken, en ijskoud in ons BOS Highlandgames te organiseren.En wat hebben we het weer getroffen met het weer. Desondanks droegen de Highlandheren toch onderbroeken onder hun rokjes ( pardon, kilts). Maar goed, dat mocht de pret natuurlijk niet drukken, want we hebben toch wel genoten van dit heerlijke schouwspel van ruige mannen!

Kijk even mee...

Verder was er natuurlijk nog genoeg leuks te zien en beleven. Jammer genoeg is het filmpje van deze *band* verloren gegaan, mijn telefoon wil het om de één of andere zotte reden niet vrij geven. Maar neem maar van mij aan dat het geweldig klonk. De Sassenachs uit Dordrecht:

Het was trouwens echt dorstig weer....

En als we het trouwens over zwaarden hebben, deze vind ik dan persoonlijk weer de leukste, bellenblaaszwaarden....





Samen met zus en zwager hebben we nog gezellig een biertje gedronken. Alles bij elkaar was het een hele genoeglijke middag.

De laatste dan dames, speciaal voor jullie...

Tip van de dag: mannen en bier, soms is het de perfecte dagbesteding.

Sorry....

Het is misschien zelfs al weer achterhaald. De maatschappelijke wenselijkheid om je voor alles en nog wat te verontschuldigen. Hele landen hebben zich verontschuldigd voor in het verleden begane verschrikkingen, dus wordt het misschien tijd dat ik het ook maar eens doe.

Om te beginnen wil ik me verontschuldigen tegenover het leven. Ik loop hopeloos achter met bloggen, en voel me daar zo schuldig over, dat de alledaagse leuke en mooie momenten blijven liggen. Omdat ik bijvoorbeeld niet groots en meeslepend heb geblogd over de afgelopen twee KymcoClub-uitjes.
Overigens bij deze ook gelijk mijn verontschuldiging voor mijn mede clubleden. Ik heb het echt super naar mijn zin gehad, maar aangezien ik nog met mijn vakantie verhalen achterliep, is het daar dus ook nog niet van gekomen....

En zo ga ik steeds verder achterlopen, en ontzeg ik m ezelf ook het genot en de vreugde van die kleine genoegens vastleggen.Dom hè!

Dus bij deze. Ik verontschuldig mezelf tegenover mezelf, en bovendien vergeef ik mezelf maar gelijk, en geef ik mezelf toestemming om weer door te gaan met het heden. In principe( ja, lees dat goed!) schrijf ik de verslagen van mijn tweede week vakantie nog wel, want ik heb daar ook nog zoveel leuke foto's van, dus het zit nog in de planning. In principe in iedergeval wel 

Voor nu dan maar mijn grote genietmoment van vandaag...

Lang leve de telefoon met camera! Misschien niet de beste kwaliteit foto, maar verder is de volgende opname wat mij betreft het snoepje van de maand...

In deze vorm kun je je er alles bij voorstellen, dat dit de vogel der liefde is, zo in zijn ranke hartvorm.

Vanaf vandaag ook weer de leuke, mooie, ontroerende alledaagse momentjes. Ik beloof het mezelf!

Tip van de dag: Laat je niet van leven weerhouden omdat er dingen blijven liggen.

Zomer in Zeeland, part three

Geen vakantie compleet zonder een beetje drama natuurlijk. Tenminste bij mij hoort dat wel, dus zo ook deze vakantie. Het begon woensdag heel onschuldig. Wederom een zonovergoten dag, weer eenstukje warmer. Vandaag hadden we besloten op Schouwen Duivenland te blijven. Geen kilometers vreten, lekker richting Burgh-Haamstede, Renesse en dan ergens aan het strand zitten.....

Dát hebben we echter nooit meer bereikt, maar daar straks meer over....

We hebben natuurlijk niet de rechtstreekse weg genomen, eerst nog genieten van het prachtige landschap.

Ok, Zeeland is voornamelijk plat, maar er liggen leuke dorpjes, waar overal wel iets te zien is. Vlak na deze foto hoorde ik achter me een onheilspellend geluid, en vlak daarna getoeter. vriend was gestrand. scooter wilde ook echt niet meer starten...

Gelukkig stonden we op een prima plekje om op ons gemakje te bekijken wat er nu eigenlijk loos was.En dat was gelukkig simpel. De bougie lag er uit, en dat is gelukkig snel verholpen, dus na de hond lekker te hebben laten lopen weer verder. We waren vlak bij Renesse, en het was wel tijd voor de lunch, dus on y va....

Maar vlak voor Renesse sloeg het noodlot weer toe. Weer bougie eruit. Hmmm, dat gaf te denken. Bougie goed nagekeken, en inderdaad, het schroefdraad zag er niet al te best uit, dus ik op mijn wel rijdende scootertje op bougie jacht.

Tja, en dat is in Zeeland echt niet zo simpel. Ik dacht, Renesse, durrep waar al de jeugd in de zomer vakantie komt vieren, daar moet wel een scooter zaak te vinden zijn. Niet dus! Dichtstbijzijnde zaak waar ik een bougie kon kopen was Burgh-Haamstede, dus sprong ik, na vriend gebeld te hebben, weer op de scoot. Om even over half één kwam ik daar aan, maar de Zeeuwen zijn nog slim en hebben tussen de middag gewoon een uur pauze. Zaak dus pas om één uur weer open.

Maar goed, uiteindelijk dan toch die bougie te pakken gekregen en weer terug naar Renesse. Daar zat Vriend met hond relaxt op een terrasje. Dat plekje heb ik ingenomen, een heerlijke kop koffie met een echte zeeuwse bolus besteld, en vriend is de scooter gaan repareren.

Dachten we..... Want het probleem was dus niet de bougie, maar de cilinderkop...... Dat schroefdraad was naar de klote, en dat was dus wel een echt probleem, want dat was niet zomaar te verhelpen.

Nou hadden we nog garantie op de scooter, maar ja, die hadden we in Maassluis gekocht, en daar waren we een knap stukje vandaan.

Tja, goede raad is duur, en dan komt er maar één ding in je hoofd op. Scooterbuur bellen.En uiteraard wist die raad, en niet alleen dat, hij wilde zelfs wel de volgende dag komen, met een nieuwe cilinderkop, om de scooter weer grondig te repareren. Mooier kun  je het toch niet verzinnen, het voelde als onze persoonlijke pechservice.

Maar goed, voorlopig zaten we nog steeds een  dikke dertig kilometer van onze accommodatie vandaan. En ik kan best een scooter slepen, maar om een PeopleS met mijn gloednieuwe Vitality meer dan dertig kilometer naar huis slepen.... Dát zag ik eerlijk gezegd niet echt zitten.

Nou ja, komt tijd, komt raad, dus zijn we eerst maar weer eens op een terras neergestreken. De markt, waar we oorspronkelijk voor naar Renesse waren gegaan, was inmiddels al afgelopen, dus daar hoefde we ook geen tijd meer aan te besteden.Terwijl we van een welverdiend biertje een een gedeelde pizza zaten te genieten sprong vriend ineens op. "Ben zo terug"zei hij nog, terwijl ik hem richting een droste wagen zag lopen. Toen hij terug kwam had hij voor zichzelf en de gestrandde scoot een lift geregeld naar Bruinisse, zodat ik mijn mooie nieuwe scoot niet een heftige sleepppartij hoefde te onderwerpen.

Voor wènìg heeft deze beste man Vriend en scoot netjes in Bruinisse afgezet, en kon ik mijn scootje even lekker zijn vet geven. Want de PeopleS loopt echt super standaard, terwijl de mijne een tikje opgepimpt is. En tijdens het inrijden is het best belangrijk dat de scoot ook even voluit loopt, anders wordtie maar lui!

En zo kwam het dat, vlak nadat de mannen met de Droste wagen het terrein opdraaiden ik al toeterend aankwam.Heerlijk, lekker over het eiland scheuren, soms ook zooooo fijn!

De volgende dag kwam onze persoonlijke pechservice al bijtijds aan, en al snel stond de scooter er ietwat kaal bij...

Kappie eraf...

De ingewanden...

En nu is hij echt kaal....

Dit had dus de nieuwe cilinderkop moeten zijn....

Maar die paste dus niet, en heeft scooterbuur samen met Boran (de PeopleS-specialist uit een dorp naast het onze en tevens ook clublid) er nog een op-en-neertje Rotterdam tegenaan gegooid, om zijn ( Boran's)*reserve*-cilinderkop te gaan halen, die zeker zou passen. Dan word je toch wel een beetje klein van dankbaarheid, dat moge duidelijk zijn.

De scooter heeft er een poos heel troosteloos en zielig bij gestaan...

En zat er voor mij niet veel anders op, dan mijn eigen scootje een poetsbeurt te geven. Dat was inmiddels hard nodig, na twee weken rijden!


Gelukkig is alles toch nog helemaal goed gekomen, al heb ik daar helaas verder geen foto's van. Nadat er de de dag afgesloten hadden met een chineesje, is de pechservice weer naar huis vertrokken, en konden wij met een gerust hart de volgende dag tegemoet zien en de thuisreis aanvaarden.

Tip van de dag: Een goed buur is beter dan een verre vriend.

Zomer in Zeeland, part two

Jeetje, de hele vakantie is al weer voorbij. het bloggen wilde vorige week weer niet erg vlotten, maar ik ben vandaag dan toch weer in de foto's van Zeeland gedoken, en heb er wat moois van gemaakt, dus tijd voor deel twee!

Dinsdag was het weer een stralend blauwe lucht, dus zaten we al weer bijtijds op de scoot. Hond in de tas, op naar Walcheren. Geen vastomlijnde plannen, maar gewoon richting Vlissingen. "We zien wel waar we uitkomen," dachten we.

In ieder geval over de Zeelandbrug, maar die verdween een beetje in de heiigheid. Zo lang issie!

Zo toerden we over dit soort mooie weggetjes door Noord Beveland.

En via Kamperland en kwamen we bij de fietspont naar Veere terecht. Gelukkig knepen de veermannen een oogje toe, en mochten we meevaren naar het mooie Veere

 


En wat is Veere prachtig!. Het stadhuis dat overal boven uit steekt...

De kindertjes die ongedwongen op de muurtjes zitten.

En de achterkant van de Grote kerk van Veere

 Ergens in het stadje ( stadsrechten verkregen in 1355!) was iemand bezig een muur in oude glorie te herstellen, met de originele bakstenen. Sowieso leuk om te zien natuurlijk, maar deze meneer wist nog een leuk weetje te vertellen. Sommige bakstenen hadden een stukje *glazuur*. Die hadden tijdens het bakken heel dicht bij het vuur gelegen, vandaar dat het zand wat in de stenen zit in een soort *glas* veranderde.

En uiteraard worden alle stenen gebruikt, dus ook deze. het geeft de muur wel een speels uiterlijk.

Veere is wel een winderig stadje, dus hebben we een knusse binnentuin opgezocht om wat te gebruiken. Heerlijk, zo uit de wind, en de vogeltjes floten het hoogste lied.


 Langzaam werd het weer tijd om verder te gaan. En zo kwamen we in Middelburg terecht, en kwamen we deze mooie oude kerk tegen, de Oostkerk

Na Middelburg hadden we de dorpjes en stadjes wel weer gezien, en zijn we richting Breezand gereden, om nog even van de zee te genieten. Daar moesten we eerst nog wel door een flink stuk bos en duin lopen. Uiteraard had ik mijn camera in de hand, en gelukkig maar want ineens zagen we dit....

Het pad was een door anderhalve meter hoge prikkeldraad afzetting omgeven, maar dat hield de reeën duidelijk niet tegen. We zagen er zo een stuk of drie vier over steken, en weer aan de andere kant verdwijnen.De bok durfde de oversteek echter niet aan met ons in de buurt.Hij hield ons wel nauwlettend in de gaten!

Eindelijk kwamen we dan toch bij de zee. Daar kom je toch voor naar Zeeland zou je zeggen!

We hebben lekker een poosje in de duinen gelegen, en de hond heeft zich uitstekend vermaakt met een ander loslopend exemplaar.

Op de terugweg hebben we de reeën weer gezien. Niet overstekend deze keer, maar knabbelend aan de blaadjes, die duidelijk lekkerder waren, dan dat wij dreigend waren.

Blijkbaar weten die reeën heel goed, dat het prikkeldraad ons beter uit hun gebied houdt, dan hen binnen dat gebied!De bewijzen dat er héél vaak overgestoken wordt, waren overduidelijk aanwezig.

Het is overduidelijk een fotoblog geworden, dus kan er nog wel één bij....gewoon, zomaar, mooi dorpje, geen flauw idee hoe het heet....

Ok, de laatste, mooi bij elkaar gescrapt, er is zoveel moois te zien in Zeeland.

Tip van de dag:Genoeg om van te genieten in Zeeland!